Demet ÖZTÜRK

Türk Pasaportu

2011-11-09T21:25:00.003+02:00

Türk ;Pasaportu, Burak Arlıel'in yönetmenliğini yaptığı 2011 yapımı "Türk Belgesel Filmi"dir.

Filmin ilk gösterimi Mayıs 2011'de "Cannes Film Festivali"nde yapılmış ve festivalde "Türklerin Schindler'i" olarak adlandırılmıştır. Türkiye premiyeri ise 18. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali'nde yapıldı.

Belgeselde, II. Dünya Savaşı döneminde Avrupa'da pek çok kapı Musevilerin yüzüne kapanırken, farklı ülkelerde konsolosluklarda görev yapan Türk diplomatları nüfuzlarını kullanarak onlarca Musevi'yi soykırımın elinden kurtarması konu alınmıştır. Ya kamplardan, ya kamplara doğru yol alan trenlerden kurtarılan Museviler Türk diplomatların inisiyatifiyle vatandaşlığa geçirilip pasaport sahibi olmuş ve bu sayede Türkiye'ye yollanmışlardır.

Bu döneme tanıklık eden diplomat ve Musevilerin kendi anlatımlarıyla kurulan filmin hikayesi yazılı ve görsel tarihi belgelerle desteklenerek o dönem boyunca yaşananları bütün açıklığı ile ortaya koyma amacı gütmekte.

Reklamcılık sektöründe yönetmen olarak tanınan Burak Cem Arlıel'in iki senelik uzun bir çalışma sonucu ortaya koyduğu Türk Passaportu bir dönemin tarihine ışık tutması açısından ilgi çeken, önemli bir çalışma. Filmin yapımcılığını da üstlenen Güneş Çelikcan'ın okul bitirme projesi olarak hayat bulmuştur.

Türk Pasaportu

18. Adana Altın Koza Film Festivali Ulusal Öğrenci Yarışması

2011-08-19T12:05:00.004+03:00

Bu yıl 17 - 25 Eylül tarihleri arasında 18. düzenlenecek olan Adana Altın koza Film Festivali'nin geçtiğimiz günlerde "Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması" ön değerlendirme sonuçları açıklandı.

Yarışmanın Ön Değerlendirme Kurulu şu isimlerden oluştu: Elif Ergezen (belgesel film yönetmeni), Deniz Yavuz (sinema yazarı), Selda Çiçek (sanat yönetmeni, yazar, yapımcı, yönetmen)

Eserler, Reis Çelik (yönetmen), Selen Uçer (oyuncu) Veli Kahraman (belgeselci – sanat yönetmeni), Murat Başol (animasyon) ve Zeynep Dadak (sinema yazarı)’dan oluşan jüri üyeleri tarafından değerlendirilecek.

Finalist filmler şöyle:

BELGESEL DALINDA SEÇİLENLER:
*Bir Avlu Bir Kent / Canan Altunbulak / Selçuk Ünv. / 28’35”
*Büyükaşık’lar / Nagihan Çakar / İstanbul Kültür Ünv. / 20’
*Direniş / Burak Koçak / Ankara Ünv. / 06’18”
*Karanfil / Sıla Özsoy / Akdeniz Üniv. / 21’30”
*Maviden Uzak Siyaha Yakın / Burak Aktürk & M.Yavuz Çakar / Kocaeli Ünv. / 20’38
*Toruk / Mustafa Çağlar İlim & Hasan Basri Özdemir / Erciyes Ünv. / 32’21”
*Urbangus / Aykut Alp Ersoy / İzmir Ekonomi Ünv. / 30’

CANLANDIRMA DALINDA SEÇİLENLER:
*Geri Dönüşüm / Ahmet Şerif Yıldırım / Anadolu Ünv. / 1’
*Gibi / Semih Vardar / Dumlupınar Ünv. / 3’
*Karşıt / Gökhan Cılam / Marmara Ünv. / 5’35”
*Morf / Eda Erdoğmuş, Remzi San, Egehan Demirel / Anadolu Ünv. 4’24”
*NETeeeKİM / Murat Sebah / İstanbul Kültür Ünv. / 5’20”
*Play / Davut Toy / Anadolu Ünv. / 2’
*Yersu / Utku Yavaşça, Mervnur Ülcan / Anadolu Ünv. / 4’46”

DENEYSEL DALDA SEÇİLENLER:
*Alethia / Duygu Karadan / Bahçeşehir Üniversitesi / 5’35
*Bu Sese Kulak Verelim / Veysel Cihan Hızar / Kültür Ünv. /02’30”
*Elma Suyu / Demet Öztürk / Selçuk Ünv. / 3’26”
*Eski Dünyaya Dair / Bilal Çakay / Mersin Ünv. / 5’43”
*Gregor Samsa’nın Korkuları / Serdar Gezer / Kadir Has Ünv. / 10’
*Grizu / Hüseyin Cem Karataş / Erciyes Üniversitesi / 2’53”
*Kırmızı / Burak Yedekçi / Ege Ünv. / 12’35”
*Leştirme / Abdullah Akçay / Selçuk Ünv. / 4’21”
*Postal / Abdülkerim Latifoğlu / Selçuk Ünv. / 1’20”
*Zamanadam / Tunca Yıldız / İstanbul Bilgi Ünv. / 09’50”

KURMACA DALINDA SEÇİLENLER:
*Adem’in Kuyusu / Veysel Cihan Hızar / İstanbul Kültür Ünv. / 18’30”
*Baydara “Edra”nın Kaderi / Can Eren / Bilgi Ünv. / 14’
*Beklerken / Burak Çevik & Kutay Denizler / Yeni Yüzyıl Ünv. / 8’
*Daraban / Abdurrahman Öner / Kültür Ünv. / 15’20”
*Dönmek / Kerem Altın / Ege Ünv. / 5’30”
*El emeği Göz Nuru / Şebnem Cömert / Mimar Sinan Ünv. / 10’32”
*Gerçek Bir Hikayeden Uyarlanmıştır / Kerem Keskin / İstanbul Bilgi Ünv. / 18’53”
*Metrekare Hayat / Bahadır Erturun / Ankara Ünv. / 5’11”
*Mülteci / Emrah Çam / Mersin Ünv. / 13’33”
*Süt / Ayşegül Şahinbozkır / İstanbul Bilgi Ünv. / 7’

Elma Suyu / Apple Juice (teaser)

2011-08-19T11:00:00.011+03:00

Yazım, yönetim ve kurgusunu yaptığım "Elma Suyu"nda, yasağında suyunu çıkardığımız ve doğal olandan yapaylığa aşkımızı bile kurban verdiğimizden hicivsel bir yönle bahsedilmekte.

Filmin Görüntü Yönetmenliğini Begüm Özbek yaptı. Oyuncular Ceren Özmen (Havva) ve Enver Ertaş (Adem).

Elma Suyu, kurguda kullanılan 500 fotoğraftan oluşan stopmotion bir filmdir. (Çekimler sırasında 1040 adet fotoğraf çıkmasına rağmen kurguda işler değişti)

TEASER

The Cure - Lovesong

2011-07-03T11:45:00.002+03:00

1989'da çıkardıkları "Disintegration" albümlerindeki kasvetli şarkı sözleri ve depresif yapı,grubun önceki tarzına dönüş olarak algılandı. Albüm İngiltere listelerine 3 numaradan girerek, grubun listelerde en yüksek sıraya oturan albümleri oldu. Yine bu albümden çıkan 3 single da (Lullaby,Lovesong ve Pictures of you) İngiltere top30 singles'a girdi. Amerikan listelerine 12 numaradan giren Disintegration inanılmayacak şekilde Amerika'da popüler oldu ve listelerde çok uzun süre kaldı. Bu albümden sadece Amerika için çıkardıkları single Fascination Street Amerikan Modern Rock listesinde 1 numara oldu ve yine aynı albümden çıkan Love Song Amerikan single listesinde 2 numaraya oturdu. 1992 yılı itibariyle albüm dünya çapında 3 milyonun üzerinde sattı.

Love Song 2004 yılında 311 grubu tarafından coverlarak "50 First Date (50 İlk Öpücük)" filminde soundtrack olarak kullanıldı.

Şimdi sizleri Love Song ile başbaşa bırakma vakti.

Büyük Usta: Suha Arın

2011-06-28T12:20:00.005+03:00

“Türk Belgesel Sinemasının yüz akı” .. Adının önüne konan “Büyük Usta”, “Duayen” , “Pir” , “Emsalsiz” gibi sıfatlardan sonra Türkiye’nin ilk defa ev sahipliği yaptığı uluslararası 22.Dünya Mimarlık Kongresi tertip komitesi tarafından yapıldı bu tanımlama Suha Arın’a…

Türk Belgesel Sinemasının “Büyük Ustası” olarak kabul edilen Suha Arın, 40 yıl süren üretken meslek yaşamında, ulusal ve uluslararası ödüllere layık görülen otuzun üzerinde yapıta imza attı. Filmlerinde Anadolu kültürünün ve Türk toplumunun çağdaş ve geleneksel değerlerini, sosyal ve siyasal konularını işleyen Arın, belgesel yönetmenliğinin yanı sıra eğitimci kimliğe de sahipti.

Şubat 2004’te kaybettiğimiz büyük ustamızın ürettiği belgesel filmler, MTV stüdyosunda, kardeşi sayın Reha Arın sayesinde yeniden hayat buldu. DVD’leşen bu belgeseller 2005’te 22.Dünya Mimarlık Kongresi’nde gösterilmiş ve büyük beğeni toplamıştı.

Bende bu sebepten dolayı, Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Suha Arın Kısaca Film Atolyesi'nde yer almaktan büyük kıvanç duyuyorum. Büyük usta Suha Arın ekolünü devam ettirdiğimize inanıyorum

Kaynak: Beyazperde.com

The Boy in Striped Pyjamas / Çizgili Pijamalı Çocuk

2011-06-23T13:55:00.012+03:00

Türkçesi “Çizgili Pijamalı Çocuk” olarak çevrilen 2008 ABD / İngiltere ortak yapımı filmin yönetmenliğini Mark Herman yapmış. John Boyne’un aynı adlı kitabından uyarlanan film 2. Dünya Savaşı’na farklı bir pencereden bakmış.

Film aslına bakarsanız artık sömürü haline gelen 2. Dünya Savaşını konu almakta. 2. Dünya Savaşı, Nazi Almanyası ve 8 yaşında bir çocuğun gözünden bütün olup bitenler anlatılıyor. İşte sömürü malzemesi olan konuda burada işler değişiyor. Çünkü işin içine çocuklar girince insanların içinden bütün parçalar kopuveriyor (Sanırım çocuklar çocuğumuzun en hassas noktası).

Gelelim filmin konusuna; Bruno (Asa Butterfield), 8 yaşında, cam gibi masmavi gözlere sahip, şirin mi şirin bir çocuktur. Arkadaşlarıyla sokaklarda “uçakçılık” oynar, çocuktur çünkü o daha. Annesi ev ve çocuklarıyla meşgul bir anne, babası Nazi Almanyası’nın en önemli askerlerinden, ablası ise oyuncak bebekleriyle ilgilenen biridir.

Bruno’yu üzen haber evlerinden taşınacak olmalarıdır. Çünkü arkadaşlarıyla görüşemeyecektir artık. Babasının işi nedeniyle Berlin’den uzakta bir kasabaya Auschwitz’e yerleşirler. Yeni evlerinde pek çok yardımcıları vardır. Ama içinde garip olanlarda vardır. Bunlar nedense “çizgili pijamalar” giymektedir.

Bruno’nun hiç arkadaşı yoktur yeni taşındıkları yerde. Odasının camından dışarı baktığında bir çiftlik görür. Çok mutlu olur buna çünkü çiftlikte yeni oyun arkadaşları bulacağını umar. Aslında yanılmazda, “sonsuz” bir arkadaş kazanır orada. Annesine bu çiftlikten bahsettiğin de oraya gitmemesiyle ilgili öğütler dinler. Ama çocuktur Bruno, oynamak ister. Bir gün yürüyüşe çıkar ve bu çiftliği keşfeder. Bruno aslında çocuk gibi görünen bir “kaşif”tir.

Çiftliğin tellerinin arkasında bir çocuk vardır. Onunla tanışır hemen. Çocuğun adı Shmuel’dir. Adı garip gelir Bruno’ya. Shmuel adını daha önce hiç duymadığından bahseder. Aslında adı pekte umrunda değildir çünkü o artık kendine bir arkadaş bulmuştur. “Sonsuz” arkadaştır.

Shmuel’in üzerinde de çizgili bir pijama vardır. Shmuel yahudidir, orası bir toplama kampıdır, ve bazı insanlar o kamp içinde “kaybolur”. Shmuel moloz yığınları taşır. Molozları döktüğü yerde kaptaki görevlilerden saklanır. Çünkü o daha çocuktur bu tip işler onun için değildir. Ama düdük sesiyle birlikte korkudan tekrar gider. Çünkü işin ucunda kötülük vardır.

İşte böyle bir hikaye örgüsüyle bağlıdır film. Bruno’nun gözünden anlatılan pek çok hadisede gözlerin deki su birikintilerine veya iç sızılarınıza hakim olamayacağınız bir film vaat edilmiştir bizlere. İnanılmaz bir oyunculuk, inanılmaz bir yönetim ve inanılmaz bir son. İçinizden lanet okuyan hallerinize asla şaşırmayın filmi izledikten sonra. Bunlar gerçekti ve bitmeden devam etmekte.

Filmde göze batan hadiselerden biri filmin tamamen İngiliz aksanının hakim olduğu bir İngilizce ile yapılmış olması. Zaten bu tarz filmlerde (Piyanist ve Schiller’in Listesi en büyük örnekler) niyeyse Almanya’da geçmesine rağmen herkes İngilizce konuşur. Açıkçası göze batıyor.

Oyunculuklar ise muhteşem. Final sahnesiyle özellikle annenin (Vera Farmiga) feryatları yürekleri daha da dağlayan cinstendi. Tek final sahnesi değil tabiî ki film boyunca çocukları üzerindeki şefkat dolu bakışları, iyi bir eş olma çabalarındaki başarısı takdire şayandı. Baba karakterine can veren David Thewlis asker karakteriyle sert bir duruş sergilese de baba olarak ne kadar yufka yürekli olup teraziyi nasıl dengede tutulacağını göstermiştir tüm

izleyenlere.

Shmuel i canlandıran Jack Scanlon sanki gerçekten o kampta yaşarmışçasına mağrur ve ürkek duruşunun yanında çocuk olmanın verdiği güzelliklere bizleri büyülemiştir. Shmuel çocuk, 8 yaşında küçücük bir çocuktur ama omuzlarından onun yaşının kaldıramayacağı (aslında koca koca insanların bile kaldıramadığı) bin ton yük vardır. Bu yükün altında kendine bir arkadaş bulmuştur hem de tellerin diğer tarafından. Korkak bakışları, kafasını kaldırıp gözlerinin içine bakamaması… bunlar onun çocukluğu değil elinden alınmışlıktır aslında. Onun cezasının, mahrumiyetinin sebebi onun bile tam olarak ne olduğunu bilmediği, kendi tercihi olmayan bir dine mensup olmaktır. Onun tercihi değildi hiç biri, o bilmiyor bile ne olup bittiğini. Sadece kendileri gibi çizgili pijama giymeyenlere itaat etmesi gerektiğini biliyor o kadar.

Ve Bruno, küçük dev adam Bruno. Kendi oyun dünyasında, hayal gücünde canlandırıyor her şeyi. Tarih kitapları yerine macera kitaplarını okumak istiyor. Yalan söyleyerek arkadaşını zor duruma sokmanın vicdanını duyacak kadar merhametli bir çocuk o. Evde tanımadığı hizmetli amcanın kendine yardım etmesi sonucu asıl mesleğinin doktorluk olduğunu öğrenmesiyle şaşkınlık yaşayan bir çocuk o. O kaşif olmayı istemektedir. Kaşifliğin ilk kuralı olan keşfe çıkmak istemiştir annesinden gizlice. Bruno da bütün bu savaş ortamında masum

iyetini kaybedenler kervanına istemeden de olsa katılmıştır. Tesadüf sonucu evine geldiğini öğrendiği Shmuel’e ikram ettiği çörek sonucu bunu gören askere “arkadaşını satarak” yalan söyler (nedenini kendi de anlamamıştır) ve arkadaşını o küçük yaşının umursanmadığı dayağı yemesine sebep olur. Vicdanla tanışır Bruno. Bruno babasını seviyordur. Yanlış bir şeyler olduğunu hissetmesine rağmen babasına olan sevgisini sorgulamaz. Belki de sevgisinin azalmasından korktuğu için bazı şeyleri sorgulamaz.

Filmde hiçbir ateşli silaha yer verilmeden savaşın anlatılması da ayrı bir güzel. Çocukların olduğu yerde silahlardan uzak bir görünüm. Şiddet kendini gösteriyor çoğu zaman ama bunları kör göze parmak etmekten kaçınıyorlar. Sadece o şiddete maruz kalmayan yüzlerinden anlayabiliyorsunuz acının boyutunu. Her 2. Dünya Savaşı Filmlerinde anlatıldığı gibi bu filmde de “benden olmayan çöptür ve bu çöpler yakılmalıdır” söylemi yapılmıştır. İnsanları çöp gibi yakanlar, acımasızca onlara işkence edenler, bunun akabinde ödüller ve bütün bunların başarı olarak atfedilmesi.(!)

Görüntüler sade ve vurucu işlenmiş. Fazla ve göze batan detaylarla süslenmemiş. Neyse o. Çocuk böyle görüyor bizde böyle işliyoruz. Bu onun dünyası ne de olsa. Son sahnede yağmur yağması ise (filmin büyüsü kaçmasın diye son sahnenin ne olduğunu söylemek istemiyorum) bana göre tam bir ironiydi. Annenin göz yaşları o yağmurlara karıştı, ablanın gözyaşları o yağmurlara karıştı, sert duruşlu asker babanın göz yaşlarını o yağmurlar kamufle etti. İçlerindeki ateşi yağmur dindiremedi.

Bu filme bakınca çocuklardır aslında büyüklere ders verenler. Öteki beriki demeden kurdukları

bağ. Çıkarları var elbette onların. Ama keşke her çıkar onlarınki gibi olsa. Sadece oyun arkadaşı bulmaktır istedikleri.

İzleyin izletin bu filmi herkese. Belki siz belki de yanınızdaki bir parça ders çıkarır kendine. Şuan bile pek çok yerde savaşlar devam etmekte. Ne için? Koca koca adamların işledikleri suçları neden çocuklar ödüyor. Masumiyetin simgesi çocuklar ne kötülük yaptılar da her felaketten en çok zararı onlar görür.

Kendimize cevaplamaktan korktuğumuz soruları çocuklara ödemekten kaçınalım…

İyi seyirler.

Haftasonu: "Güzelim Tatil"

2011-02-04T12:31:00.007+02:00

Tatille dolu güzel bir haftasonu bizi beklerken yapsak yapsak en ucuz olanından ne yapsak acaba.

Günlerden Cuma olmuş plan yapmanın tam zamanı diye düşünme vaktidir. Cumadır güzelim tatil habercisi (mübarek oluşunu bir kenara bırakırsak tabi). Gerçi hali hazırda okulların tatilde olması ayrı bir mevzu.

Haftasonu sabah uygun bir saatte uyanılır (bizler için genelde bu saat 09.00 olur). Güzelim uyku artık bölünmüştür, kalkma vakti. En illet olduğum şey tatillerde uyumak için o kadar zaman varken yine de erken kalkmak, göz yorgunluğuna aldırmadan erken kalkmaktır. Murphy Kanunları ne de olsa (bir ara bu kanunlardan da bahsetsem çok güzel olur)

Sabah kalktık mecburen (zaten kalkacaktık. Erken kalkan çok yol alırdır felsefemiz). Güzel bir kahvaltı bizi bekler. Günün ilk yemeği önemli olmalı. Mide o an bayramını yaşacayacak onu mahçup etmemek gerek. Ailecek mutfakta toplaşılır. Biri gider ekmek fırınından sıcak pideler alır, diğer fertlerden biri çayı demler, bir diğeri masayı hazırlarken diğer eleman da haftasonu kahvaltısına uygun şeyler hazırlar (örneğin sucuklu yumurta, kaşarlı patates, menemen vs..).

Koşturmacalar sonucu kahvaltı hazırlanır, beraberce güle oynaya sohbet ede ede kahvaltılar yapılır. Sonra… Ya sonra ne yapılacak? İşte tam burada devreye girerek haftasonu öncesi güzel film önerileriyle haftasonu faaliyet raporu sizlere.

Öncelikle sinemaya gitmek güzel bir faaliyet olur sizler için. Evden çıkar, biraz dolaşıp, hava almanızı da sağlar. Akdeniz bölgesinde yaşayanlar şanslı. Güzel güneşli bir haftasonu onları bekliyor. Neyse gelelim sinemalarda bu hafta neler var:

Biutiful

Meksikalı ünlü yönetmen Alejandro González Iñárritu’un yönettiği 21 Gram, Babil ve Paramparça Aşklar ve Köpekler den farklı olarak bir babanın “karşılaşmalar barındırmadan” hikayesi anlatılmakta. Filmin oyuncu kadrosunda ise her oyunculuğuyla insanları büyüleyen Javier Bardem (Uxbal) yer almakta. Hatta Alejandro González Iñárritu’un senaryoyu Bardem’i düşünerek karakteri yarattığı söylenmekte.

Biutiful, gösterildiği Cannes Film Festivali’nde jüriden tam not almıştı. Filmden kısaca bahsedecek olursak; Barcelona’da geçen hikayede, Oscar ödüllü aktör Javier Bardem Uxbal adında kanuna aykırı işleri yüzünden başı polisle derde giren bir adamı canlandırıyor. Biutiful, zorunlu olarak yaptığı yasadışı işlerle para kazanmaya çalışan sorunlu ama sadık ve duyarlı bie babanın hikayesi.

Baba olmayı, sevgiyi, suhsallığı, suçu, pişmanlığı ve ölümlülüğü, Barcelona’nın tehlikeli yer altı dünyasında dengelemeye çalışan Uxbal’ın hikayesini sinema perdesine taşıyan yapımda, parasını kazanmak için hiçbir kural tanımayan ve çocukları için yaptığı fedakarlıkların sınırı olmayan Uxbal’ın hikayesini izleyeceğiz.

Aşk Tesadüfleri Sever

Bu haftanın Türk Filmleri köşesinde ise Yahşi Batı ve Sınav filmlerinden tanıdığımız Ömer Faruk Sorak’ın yönettiği “Aşk Tesadüfleri Sever” filmi yer almakta. Filmin senaryosu Nuran Evren’e ait. Film pek çok ünlü ismi oyuncu kadrosunda görmekteyiz: Mehmet Günsür, Belçim Bilgin Erdoğan, Altan Erkekli, Yiğit Özşener, Ayda Aksel.

Aşk Tesadüfleri Sever, Çocukluk ve ilk gençlik yılları boyunca yolları Ankara’da kesişen ve 2010 yılında İstanbul’da tanışan Özgür (Mehmet Günsür) ve Deniz (Belçim Bilgin), kendilerini engellerle dolu aşk macerasının içinde bulurlar. Bir yandan da geri dönüşlerle onların geçmişlerini izlerken, diğer yandan da Türkiye’nin 70’li, 80’li, 90’lı ve 2000’li yıllarında gezerek, dönemin unutulmaya yüz tutmuş popüler kültür öğeleri, müzikleri, yaşam biçimleri Aşk Tesadüfleri Sever’in nostaljik yönünü tamamlıyor.

Aslında tam bir "14 Şubat" filmi olarak görülmekte, siz ne dersiniz? Film gösterime yeni girdi ama müzikleri şimdiden dillere düşmüş bile.

Kurtlar Vadisi: Filistin

Medehar-ı iftiharımız Polat Alemdarımız kimsenin hakkını kimseye yedirmez raconlarında Filistin’e de el attı. Birde oraların derin devletine aksiyonumla çözüm getireyim dedi. Gözünü sevdiğim Polat Alemdar breh breh breh kuş gibi uçar, arı gibi sokar, o cinstendir yani.

Bizim neyimiz eksikti; Amerikalılarda Rambo varsa bizde de Polat Abi mevcut. Hem onlar sadece kendi iç savaşlarıyla uğraşmışlar. Bizimki uluslar arası çalışıyor. Bakınız ki Filistine’e de el attı. Onlarda sadece bir Vietnam ısıtıp ısıtıp önümüze koydular. Allahtan 11 eylül de oldu ki (bu nasıl bir duadır, oldukça garip) senaristler bayram ett. Tek Amerikalılara değil bizim sektörü de oldukça olumlu etkiledi. Nitekim konu sıkıntısı(!) çeken güzel ülkemin güzel insanları bundan faydalandı. Bakınız ünlü author yönetmen Mahsun Kırmızıgül.

Kısaca bu filmde değinecek olursak; Şaşmaz’lar önderliğinde kotarılmaya çalışılan filmin yönetmeni Zafer Şaşmaz. Oyuncular (tabiî ki) Necati Şaşmaz, Gürkan Uygun.

Filmin konusu: Gazze’ye insani yardım malzemeleri götürmeye çalışan gemilere yapılan kanlı baskın üzerine Polat Alemdar ve arkadaşları Filistin’e gitmiştir. Yapılacaklar bellidir: Bu baskının askeri planlayıcısı ve yürütücüsü olan İsrailli komutan ele geçirilmelidir.
Filistinlilerle kurulan ilk temaslar sayesinde hedefine adım adım yaklaşmaya çalışan Polat Alemdar’ı bazı sürprizler beklemektedir. Hedeflerindeki kişi olan Moşe Ben Eliezer’in kural tanımaz gaddarlığı ve teknolojik imkânları işleri zorlaştırmaktadır. Polat, Moşe’ye ulaşmaya çalışırken, Filistin’de masum insanların nasıl öldürüldüklerini görür. Moşe, köyleri yıkmakta, çocukları öldürmekte ve Polat’a yardım eden herkesi hapse atmaktadır.
Ancak teknolojik imkânlar ve kural tanımazlık, Moşe’yi kurtarmaya yetmeyecektir.

Bunlar sinema alternatiflerinden bir kaçıydı. Zira haftanın yeni 2 filmi de Türk yapımı. Alt yazı sevmedikleri için sinemadan kaçan kesime duyurulur.

Birde evde sinema keyfi yaşamak isteyenlere alternatifler var. DVD keyfi en vazgeçilmezlerimizden oldu. Evde oturmak eş dostla bu keyfi yaşamak ayrı bir güzel. Haftasonu koşturmacalardan uzak şahane bir fikir denebilir. Birkaç film önerisi de sizler için.

Eyvah Eyvah 1’i izlemeyenler için işte bulunmaz fırsat. Ata Demirer’in yazıp başrollerinde oynadığı filmi Hakan Algül yönetti. Başrolde Demet Akbağ’ın da yer aldığı film gülmenin garantisini veriyor bizlere.

Filmin öyküsü; Hüseyin, Çanakkale’nin Geyikli Beldesi’nde ninesi ve dedesiyle yaşayan bir delikanlıdır. Hayatını müzisyenlik yaparak kazanan Hüseyin’in iki büyük aşkı vardır: Biri klarneti, diğeri de sağlık ocağında görevli hemşire Müjgan!
Tam Müjgan’la da, müzikle de hayatı mutlu mesut devam ederken, hiç beklemediği bir nedenle bir yolculuğa çıkması gerekir. Bu yolculuk başta Hüseyin olmak üzere etrafındaki bütün insanların hayatını değiştirecektir. Hatta İstanbul’da şarkıcılık yapan Firuze

Şimdiden iyi haftasonları herkese.

New York'ta Beş Minare

2010-11-13T22:11:00.002+02:00

Sinema kimsenin tekelinde olmayan ve olamayacak bir sanat dalı bana göre. Nitekim her eline kamera almış insanın da kendini yönetmen

zannederek ortalıklarda gezmesinden belli. 2010 yılında gösterime girmiş film sayısı 70 küsürlerde. Bu da bize tekelleşmeden uzak bir görünüm verebilir. Bu 70 küsür filmden kaç tanesini izledik veya kaç tanesinin adını duyduk, kaçına hayran baktık, kaçına lanet okuduk orası da ayrı bir konu. İşte burada devreye giriyor eline her kamera alanın yönetmenim

edalarında dolaşması.

Tekelleşme yok dedim ya, işi ne olursa olsun parası olanın film

çekebileceğidir aslında bu olgu. Paran varsa çook rahat çekersin. Ama bence artık para dışında lobinin de olması gerek. Lobin olsun ki daha ürünün ortada yokken bile senden bahsedilsin. Üründen öncede bahsedilmesi iyi reklam kötü reklam örneğini de bizlere sunabilir. Örneğin bir afiş yaptırırsın "Hollywood"tan bir grafikere al sana çifte reklam. Zaten lobin sayesinde bahsedilme oranının yüzdesi de çok artar.

Fazla geyiklemeden Mahsun Kırmızıgül'lü "New York'ta Beş Minare" dosyamıza gelelim. Mahsun Kırmızıgül ile ilgili günah çıkaracağım öncelikle. İlk filmi "Beyaz Melek"i izlemedim sinemada. Ön yargımdan dolayı izlemedim. Daha sonra DVD si çıktı oradan izledim. Sinemaya gidip izlememekle iyi bir iş yaptığıma kanaat getirdim. Ama ön yargımdan dolayı kendimi suçladım. Sonuçta bir emek dedim. Ardından 2009 yılında ikinci film "Güneşi Gördüm" vizyona girdi. Yine aynı ön yargıya sahiptim. İlk filmde gördüm çünkü olanları, aşağı yukarı tahmin edebiliyorum. Bir arkadaşımın ısrarlarıyla "Güneşi Gördüm"ü izlemeye sinemaya gittim. İzledik. Tamam çekimlerde bir değişiklik, bir güzellik olmuş ama konu derseniz çok derdi olan birinin "hepimiz kardeşiz" sloganı atması olmuş. Başım ağrıdı sinemadan çıkarken. O kadar karmaşık olmuş ki film. Bütün konuları iç içe işleyip kurtulmak istemiş adeta. Bir de işin tuhafı bu film ile birlikte "Mahsun Kırmızıgül-Yılmaz Güney" benzetmesinin yapılmasıydı. Komik bir benzetme. Yılmaz Güney sinemacılığı kavram kargaşası yaratmak değildir. Üçüncü filmde ise tamamen ön yargılarımdan arınmış bir haldeydim. Bu filme gitmeyi çok istedim. Reklam kurbanıydım belkide bilinmez ama daha çok adamın üçüncü filmi bunda artık 12'den vurmuştur dedim. Son filme uzun uzun değineceğim ama önce bir konusunu paylaşmak istiyorum: "Kırmızı bültenle aranan ve ismi fenomene dönüşen radikal dinci bir örgütün lideri Deccal kod adlı suçlunun Amerika’da yakalandığı bilgisi gelir. Teşkilatın en başarılı iki polisi Amerika’ya suçluyu teslim almaya giderler. Bundan sonrası kolay gibi görünür ama hiçbir şey göründüğü gibi değildir. İstanbul, New York, Bitlis üçgeninde geçen hikaye, yakın dönemin Türkiye’sini sorgularken, 11 Eylül sonrası Amerika ve dünyanın İslam ile olan

paranoyasının altını çizecektir."

Filmde yakın dönem Türkiye'sinin sorgulandığı söyleniyor ama ben bir sorgu göremiyorum. Ortada bir olay bile yok. Çoğu değinilen nokta içi boş verilmiş. Bence vurması gereken önemli noktaları es geçmiş, sığ sularda yüzmüş. Türkiye'nin yakın dönemine değiniyorsa o zaman şu da aklıma takılmadan edemiyor; Amerika ile böyle bir bağlantı kurmuşken Mahsun Kırmızıgül bildiğimiz ve Amerika ile bağlantısı olan bir cemaate mi mensup. Ki böyle melek gibi görünen bir karakter yarattı. Üstü kapalı değinmeye çalışıyorum çünkü filmde de vermiş konuşanların arabasına bomba konuluyor ve faili meçhul oluyor.

Filmin giriş sahnesine bakacak olursak, bir gazetecinin arabasının bombalanması ile film başlıyor. Sonra bu

patlama sadece "faili meçhul" oldu diye bir ya da iki sahnede değiniliyor. Anlam karmaşası daha ilk sahneden kendini gösteriyor. Madem bu kadar sığ kalacak filmin genelinde o zaman neden filminin giriş sahnesi olarak verdin sen bunu. Dakka bir gol bir derim ben buna. Daha ilk anlarda filmin bütününden kopmamı sağladı.

Filmde aranan, evine bir anda baskın yapılan, namaz kılarken tutuklanmaya çalışılan Hacı Gümüş (Haluk Bilginer) karakteri var. Adam Türkiye'de aranan azılı bir terörist, interpol kırmızı bülten çıkarmış hakkında, Amerika'da çok rahat bir şekilde yaşıyor, çok güzel bir evi ve karısı var (adam bu kadar dindar ama karısı hristiyan orasıda ayrı), evine bir anda baskın yapılıyor yaka paça tutuklanıyor. Ve daha sonra bunların bir aldatma olduğu anlaşılıyor. Nasıl yani? Bu kadar insan aldatılıyor mu? Kendisine ki bu adam böyle bir operasyon ile yakalanırken gerçek deccalın sadece yaka paça emniyete getirilişi var. E bu adam bu kadar büyük bir terörist ise ki olay bu terör eylemleri üzerine kurulu yakalanışı sadece böyle mi verilmeli. Beni rahatsız etti açıkçası. Çünkü Amerika'da bile olağanüstü bir operasyonla yakalanması planlanan biri sonunda böyle sıradan bir şekilde emniyete getirilmesi geçiştirilmiş bir sahne olduğu izlenimini verdi. Emniyeti zaten anlamış değilim. Tek kelime İngilizce bilmeyen adam nasıl oluyor da Amerika'ya yollanıyor. Bari bir kaç kelime İngilizce konuşsaydı.

Mahsun Kırmızıgül'ün 3 uzun metraj, pek çok klip ve dizilerden dolayı oyunculuk deneyimi bir hayli fazla.

Malum kendi filmini yönetmesiyle başroller hep onundur. Ama buna rağmen gayet amatör

duruşlar sergilemiş. İnanılmaz rahatsız edici bir ses tonuyla konuşma, pozlama duruşlar falan. Ses tonuna değinmişken, zorla böğürtü gibi çıkan bir ses olmuş. Buna rağmen Mustafa Sandal'ın oyunculuğunu beğendim. Üstelik ilk (Bay E hariç) uzun metrajı. Buna rağmen iyi bir oyunculuk çıkarmış. Haluk Bilginer'e zaten laf yok. Usta döktürmüş. Elinden gelenin en iyisini yapmış bu film için.

Danyy Glover'ın cami sahneleri de oldukça gereksiz olmuş. Yani bakın ben Glover'ı da filmimde oynattım, azcık daha fazla göstereyim demek amaçlı bir yerlere sokuşturuluvermiş. Bir de Hacı Gümüş karakterinin eşinin sürekli "Bunlar neden bizim başımıza geliyor. Haciii, hacii" diye ortalarda dolanması da rahatsız edici olmuş. Aslında bunlar klasik Amerikan filmlerinde olan haller. 11 Eylül'ün işlendiği söylenmiş filmde ama sadece müslümanlara duyulan nefrete yoğunlaşılmış. Bir polisin kardeşini kaybetmesi sonucu yaşadığı üzüntüyle tüm müslümanlara düşman ve başka bir polisin ayaküstü telkiniyle ikna oluyor. Hadi ordan canım sen kimi kandırıyorsun. Aslında tüm bu anlattıklarıma bakınca Mahsun Kırmızıgül'ün çok olaya değinme sevdası pek çok uzun uzun düşünülmesi gereken konuların nasıl üstünkörü işlendiğini gösteriyor. Tek olaya yoğunlaşsa bu kadar kalabalık bırakmasa ortalığı işlenme daha sağlıklı olacak, izleyicilerde memnun kalacak.

Hiç mi iyi sahneler yoktu derseniz elbette vardı. Ama bütün bir rahatsız edici görüntü ardından

bunlar çok da hatırda kalmıyor. Birini paylaşırsam zikir sahneleri iyi çekilmişti. Aslında rahatsız eden 2 sahne daha var ama henüz bunlara hazır değiliz.

Danny Glover gibi ünlü pek çok oyuncuyu barındırıyor film ama bence bu bile kurtaramamış. Belki de Mahsun Kırmızıgül'ün 3 filmi içinde en zayıf halka denebilir. En büyük hayalinin bu filmi çekmek olduğunu söyleyen Kırmızıgül'ün böyle bir hüsran çıkarmasına açıkçası üzüldüm. Film hakkında duyduğum "Çok güzel, adam aynı Amerikan filmi gibi çekmiş" yorumlarına ise inanamadım. Amerikan tarzı olunca film iyi mi oluyor sorarım sizlere. Bu başarı derecesi midir bir sinema filmi için. Sadece hüsran benim için. Ortada ele avuca s

ığacak bir hikaye bile bulamadım. Sadece bizleri bol aksiyonla harmanlayan görüntü zinciri gördüm karşımda o kadar. Demekki neymiş para ile film olmuyormuş (bkz: Ahmet Uluçay). Her şeye rağmen güzel reklam sonucu bolca konuşulan bir film oldu. İyi seyirler...

Ses

2010-09-12T21:12:00.005+03:00

"Yolculukları severim. Bir yerden başka bir yere gitmek her zaman yenilenmeyi getirdiğini düşünürüm. Ama bazı zamanlar yolculuklar beni ürkütür. Kaza bela derdinedir bu ürkme.

Bir keresinde ailecek toplandık ve bir yerlere gezmeye gitmiştik. Bulunduğumuz şehrin dışında bir yerlere. Bulunduğumuz yerde piknik te yaptık. Dönüş vakti geldiğinde içimden bir ses oyalanmamız ve o an yola çıkmamız gerektiğini söyleyip durdu. Bir huysuzluk çöktü üzerime annem tarafından “Hadi toparlanalım da yola çıkalım” lafını duyduğumda boğazımda bir düğümlenme oldu. Anlamlandıramadım nedenini ama sürekli gitmeyi geciktirmek adına bir şeylerle uğraşıyormuş gibi sürekli bir oyalanma hali devam etmekteydi.

En sonunda içimdeki ses ve boğazımdaki düğümlenme yok oldu. Bahanelerimin de ortadan kalkmasının ardından 10 dakika sonra eve dönmek üzere yola koyulduk. 15 km gittik gitmedik yolda bir kalabalık gördük. Belli ki kaza olmuştu. Babam arabayı kenara çekti, arabadan inip kalabalığın bulunduğu yere doğru ilerledik. Kaza başlı başına kötü bir şey. Kazada kaç kişi var ve ne olduğunu anlatmayacağım. Konuyla alakalı olan kısmı kazanın 10 dakika önce olması. Yani biz 10 dakika önce o yola çıksaydı o kazayı biz yapmış olacaktık. İçimdeki ses bizi bu kazadan kurtardı diyebilirim.”

Nasıl? Hikayem tanıdık geldi mi? Hayır ben bu hikayeyi yaşamadım. Ama içimdeki ses çoğu zaman harekettedir. Hikayeyi yazma gerekçeme gelirsek Uygar Şirin’in yazdığı Ümit Ünal’ın yönettiği “Ses” filmi. Film tam olarak olmasa da içimizdeki seslerle ilgili bir konudan yola çıkmış ve değişik bir üslupla anlatılmış.

Filmde anlatılanlar ise; Derya (Selma Ergeç) bir bankanın çağrı merkezinde çalışan ve annesi (Işık Yenersu) ile birlikte yaşayan biridir. Derya’nın rutin giden hayatı, gaipten duymaya başladığı bir sesin ortaya çıkması ile beraber altüst olur. Genç kız başlangıçta sesi duymazlıktan gelmeye çalışsa da ses kısa sürede hayatını kontrol etmeye başlar. Derya’dan işyerindeki patronu ve çocukluk arkadaşı Onur’u (Mehmet Günsür) takip etmesini isteyen ses, genç kızın hayatını giderek korkunçlaşan bir kabusa çevirir.

İçimizdeki seslerin kimi zaman bizi yönlendiği fikri filmde işlenmiş. Belki de geçmişten gelen bastırılmışlıklarımız, kendimizi sürekli susturma çabasının patlamasıdır içimizdeki ses. Ama bu sesin varlığına çoğumuz inanmaktayız. Tabi Derya’nın durumu biraz daha farklı. Ses, Derya’yı tamamen kontrolü altına alıp ona bir takım gerçekleri göstermeye çabalıyor. Bu gerçekler kimi zaman güzel kimi zaman korkutucu olabilir.

Klasik Ümit Ünal çizgisinden farklı bir film. Belki de senaryonun Ümit Ünal’a ait olmamasıyla alakalı olabilir. Tabi tamamen de aykırı değil. Açıkçası filmi beğendim. Filmde en beğendiğim şey kurgusu oldu. Kurguya baktığım da Çiçek Kahraman ismini görmem açıkçası beni şaşırtmadı. Hayali güzel yansıtmayı başarmış. Belki de filmde en başarılı bulduğum nokta kurgu oldu. Bir emek var ve görmezden gelinemeyecek güzellikte olmuş. Filmi anlatmadan ufak detayları hakkında bilgi vermemde bir sakınca olmaz. Derya’nın bir fotoğrafla ilgili gerçeği bulduğunda fotoğraftaki karakterlerin Derya’yı alkışlama fikri gayet güzel ve esprili olmuş.

Görüntü yönetimine baktığımda, kişileri yan yana gösterme gayretiyle görüntülerde aynalar gayet başarılı kullanılmış. Derya’nın annesiyle konuştuğu sahne de ayna üzerinden diyaloğu tek planda vermek izleyici yormuyor bile. Zekice düşünülmüş bir plan olmuş film içinde. En çok beğendiğim planlardan biri olduğunu söylemeden geçemeyeceğim.

Bazı sahneleri de açıkçası çok gereksiz buldum. Mesela “Süt Anne-Kapkaç” sahnesi. Ses saçma bir şekilde Derya’yı Onur’un süt annesine (Serra Yılmaz) yönlendiriyor. Amaç ne, hikayeyi ne derece etkiliyor. Açıkçası havada kalmış. Sadece hikayeyi çokta etkilemeyen bir detay olarak karşımıza çıkıyor. Ses Cahide dedi ve Derya’nın ona inanmasını sağladı o kadar. İlla bir inandırma çabasını kör göze parmak olarak vermek varsa zaten film içinde pek çok şey, özellikle son sahnelere doğru ispatlar nitelikte verilmiş.

Filmde Van Gog ile ilgili tam da ses konusu üzerine güzel bir hikaye anlatılıyor ve sonu da çarpıcı bir biçimde bağlamışlar. Güzel bir ironi oluşturmuş ama yapay kalmış. Daha inandırıcı olmasını beklerdim. Zaten pek çok yerde Selma Ergeç’in oyunculuğu teklemelere uğramış. Birkaç yerde oyundan koparabiliyor oyunculuk. Mehmet Günsür ise bildik oyunculuğuna devam etmiş. Esk

Kim bilir belki de içimizdeki ses değil de aslında bizidir. Sadece yüksek sesle söylemediklerimizi içimize hapsetmişizdir. İçten içe söylemek isteyip de çıkaramamışızdır. Sonrada bir volkan misali patlamaya yüz tutunca sığınak olarak “İçimizdeki Ses” yalanına sığınmışızdır.

Anestezi (Awake)

2010-09-02T23:13:00.008+03:00

Bu film için pek çok yazı yazılabilir, pek çok söz söylenebilir... İyidir kötüdür eleştirilebilir ama bence ortak olunabilecek tek görüş: "Kesinlikle sevgiliyle izlenmemesi gereken bir film"dir. Ayrıca şu vecizeyi de çok rahat çıkarabiliriz filmden: "Ağlarsa anam ağlar gerisi kaplumbağalar".

Joby Harold'un ilk yönetmenlik denemesini yaptığı psikolojik gerilim yüklü film 2008 yılında gösterime girdi. Harold aynı zamanda filmin senaristi de -artık neyden etkilendiyse-. Başrollerini Hayden Christensen, Jessica Alba ve Terrence Howard paylaştığı filmin öyküsü ise: Clay (Hayden Christensen), geçirdiği açık kalp ameliyatı sırasında "anestezik farkındalık" adı verilen durumu yaşamaktadır. Yani olup bitenin tamamen farkında olacak şekilde uyanıktır, operasyonu tüm acısıyla hissedebiliyordur ama anestezinin etkisiyle vücudu hiçbir şeye tepki gösteremeyecek şekilde paralize olduğundan, ameliyat ekibinin bundan haberi yoktur. Clay, zihni içinde yolculuğa çıkar.

Gel gelelim ben neden "sevdicekle izlenmemesi gereken film" dedim. 2008 yılın da filmi izlerken zaten "Vay anasını bee. Artık kime güveneceğimizi şaşırdık" nidaları atmıştım. Bugün yazmaya sevk eden ise k

utsal bilgi ağı dolaylarında turlar iken "sevgiliyle izlenmemesi gereken filmler" başlığı oldu. Ayrıca gel gelelim ki kimsenin sevgisi de bir filme bağlı değildir. Zaten o insanla berabersen onu tanıyor ve güveniyorsunuzdur. Clay'da aynı şekilde düşünmüştü.

Lanet ve mendabur gözüyle bakılsa da bence gayet olası boyutta olan ve tüm kötülüklerimize rağmen bizi bağrına basan dünya da en çok güveneceğim insandan kazık yemek sanırım yaşanılası en kötü durumlardan

biridir. Filmde para uğruna Clay'ın civelek yari Sam (Jessica Alba) tarafından nasıl babalara g

etirildiği gayet gözüne bastıra bastıra ama bir o kadar da çaktırmadan anlatılmakta -İkisi aynı anda nasıl oluyor da oluyor

demeyin izlemeden. Gayet olmuş yani-. Clay, eli yüzü düzgün, zengin iyi aile çocuğu. Sam ise Clay'ın biricik melek anneciğinin yanında çalışan elemandır. Sam kızımızın gözünü nasıl bir para aşkı bürüdüyse hain bir planla Clay'ın paraları hacılamakla kalmayıp bir yandan da Clay'ı hakkın rahmetine kavuşturmayı hedeflemektedir. Ama bunlara seyirci kalmayan ve olayı çakan Clay'ın annesi hemen olaya parmak basar. Acı bir şekilde de olsa oğlunu elin kızına yedirmez ve belalardan kurtarır. Ana kalbi işte dayanamıyor. Bu arada, Clay anestezik farkındalık durumunda hüküm sürerken çok tuhaf hallere bürünür. Yani sizi duyuyor, biliyor, her şeyin farkında, uyuyor görünsede aslında uyanık ama anestezinin etkisiyle hareket edemiyor. Etrafındakiler bu farkındalığın farkında olmadıkları içinde rahat davranıyorlar. Zaten filmin sonunda Clay uyanınca uyanmış oluyor.

Bence gayet özgün bir tarafı var filmin. Hiç beklemediğin sırtından hançerlenme durumunu film farklı bir yoldan anlatmış bizlere. Hoş mu? Bence değil. Ama oluyordur muhakkak böyle durumlar. Filme 10/8 veririm açıkçası o da Hayden Christensen'ın güzel oyunculuğu için. DVD'de izlenilmesi gerekenler kategorisinde yer alıyor bence. Ama dediğim gibi sevdicekle izlemekten kaçının. Zira izledikten sonra filmin etkisinde kalırsanız ilişkiniz açısından gayet olumsuz bir durum ile karşı karşıya kalabilirsiniz.

Filmden önce fragmana bakmak iyidir. (Sinematurk'ten alıntıdır frragman):

Pent Pa (Trailer)

2010-09-02T00:05:00.007+03:00

Penthesileia'nın kraliçeliği, Pandora'nın kadınlığıdır "Pent Pa". Tüm cazibesiyle yaratılan kadınlar ve kadının sigarasının dumanına bile hapsedebildiği erkek.
"aşkın DUMAN hali" kısacası.

Queen of Penthesileia, the Pandora is the femine “Pent Pa”. Women and women’s attraction created with all the smoke even cigarettes can imprison men.

Pent Pa, "aşkın EL hali"nin ardından çıkan haller tamlamasında ilerleyen bir filmdir. İzlediğiniz ise filmden parçalar.

Pent Pa

2010-06-11T21:17:00.014+03:00

Penthesileia'nın kraliçeliği, Pandora'nın kadınlığıdır "Pent Pa". Tüm cazibesiyle yaratılan

kadınlar ve kadının sigarasının dumanına bile hapsedebildiği erkek."aşkın DUMAN hali" kısacası.

Queen of Penthesileia, the Pandora is the femine “Pent Pa”. Women and women’s attraction created with all the smoke even cigarettes can imprison men.

Pent Pa, "aşkın EL hali"nin a

rdından çıkan haller

tamlamasında ilerleyen bir filmdir.

Ümit Ünal Yeni Sezona İki Filmle Birden Geliyor

2009-10-24T18:47:00.007+03:00

Yönetmen Ümit Ünal bu yıl iki filmle seyirci karşısına çıkacak. Aksiyon komedi filmi Kaptan Feza'dan sonra Ses'i çekecek olan Ünal, "Daha ne isteyeyim?" diyor.

Hasan Ali Toptaş'ın Gölgesizler romanının sinema uyarlamasında bir araya gelen Hakan Karahan ve Ümit Ünal 'ortaklığı', aksiyon, dram, komedi türündeki Kaptan Feza filmiyle devam ediyor. Ünal'ın senaryosunu yazdığı ve yönettiği, Hakan Karahan'ın, Ahmet Mümtaz Taylan, Meral Okay, Mine Tugay ve Dila Bölükbaş ile başrol oynadığı filmin çekimleri tamamlanmak üzere.

Candan Erçetin'in Gölgesizler'de olduğu gibi yapımcılığını üstlendiği film, 70'li yılların Yeşilçam bilimkurgu filmi Kaptan Feza tutkunu altı yaşındaki bir çocukla, bir mafya tetikçisinin bir günlük öyküsünü konu ediyor. Kaptan Feza'nın aksiyon sahneleri Beykoz'da eski Sümerbank Kundura Fabrikası'nda gerçekleşti.

Ümit Ünal çekimlerin iyi geçtiğini ve hayatında ilk defa aksiyon sahneleri çektiğini belirttiği Kaptan Feza filmi için ciddi bir hikâyesi olduğunu ama içinde komedi unsurlarının olacağını belirtti.

Filmin sonbaharda gösterime girmesini planladığını söyleyen Ünal, "Kaptan Feza bir dönem moda olan Dünyayı Kurtaran Adam, Turist Ömer Uzay Yolu'nda ilkelliğinde çekilmiş eski bir bilimkurgu filmi. Kaptan Feza da, filmin baş karakteri. Bizim filmimizin kahramanı ise, Kaptan Feza'yı canlandıran aktörün oğlu, babasına çok benziyor. O babası gibi aktör olmamış, mafya tetikçisi olmuş. Ama mafya dünyasından elini eteğini çekmek istiyor, izin vermiyorlar. Katillerden kaçarken gecekondu mahallesinde bir eve sığınıyor. Evin küçük kızı da Kaptan Feza dizisi hayranı ve mafya tetikçisini filmin kahramanı zannediyor. Adam da hiç bozmuyor ve ona Kaptan Feza hikâyeleri anlatmaya başlıyor. Yani bir günlük saklanma hikâyesi." diyerek filmi özetliyor.

Ünal, ilkel Yeşilçam tipi bilimkurgu filmi Kaptan Feza'yı da çekmiş. Yönetmen "Yılbaşı süsü gibi süsler astıklarını, oyuncaklardan uzay gemisi yaptıklarını, geminin içine gece kulübüyle pavyon arası bir dekor yaptıklarını, mini etekli kızlar, peluş canavarların olduğunu söyleyerek Yeşilçam standartlarını baştan yaratmaya çalıştıklarını ifade etti.

Kaptan Feza'dan sonra ekim ayında Uygar Şirin'in senaryosunu yazdığı gerilim filmi Ses'i çekeğini söyleyen Ünal, "Daha ne isteyeyim bir yönetmen olarak. Boş durmuyorum. Ayrıca gençliğimde çok bekledim zaman kaybettim. Arayı kapatmam lazım." dedi.

Karahan aslen yapımcı olarak sinema dünyasına girse de oyunculuk peşini bırakmıyor. Gölgesizler'deki performansının takdir edilmesi, Karahan'ın epey hoşuna gitmiş. Yine de Kaptan Feza'da başrolde oynama fikri Ünal'dan gelmiş. Karahan oyunculuğun meşakkatli bir iş olduğunun farkında. Bunun için çok çalıştığını söylüyor ve "Ahmet Mümtaz Taylan, Meral Okay gibi kıdemli oyuncuların yanında hata yapamazsınız,"diyor. Ayrıca, anladığımız kadarıyla aksiyon sahneleri Karahan için biraz yorucu oluyor. Gerçi, Karahan yıllardır aikido yapsa da çekimlerde ufak tefek kazalar yine de olmuş. Karahan "Salonda minder var ama burası sokak, tozun toprağın içerisinde debeleniyosunuz," diyerek bu kazaları pek de umursamadığını gösteriyor. Atlama, zıplama, takla atma sahnelerinde, çıplak gözle izledik, gayet iyiydi. Zaten Yeşilçam döneminde çalışmış olan filmin set amiri de Karahan'a söylemiş "Çok inandırıcı oluyor,"diye.

Şimdi Bunlar Geldi İçimden

2009-10-24T14:36:00.004+03:00

Üzerinde düşünürsen dünya üç gündür.
Gitmiş olan ve ona ümit bulunmayan gün.
Seninle olan gün, onu ganimet saymalısın.
Onda diri olup olmayacağını bilmediğin, belki de ondan önce ölmüş olacağın gün.
Dün, öğretici bir bilgin; bugün, ayrılma durumunda bir dost.
Ancak kayboluşuyla seni üzen dün, senin için bilgisini bıraktı.
Onu kaybettiysen de onun yerinde olan sana ulaştı.
Dün, senden uzun süreli bir yokluğa gitti.
Bugün ise senden hızlıca ayrılıyor ve elinde de yarının emeli var.
O halde amelle/çalışmayla ebediliği al.
Diri oldukça arzularla aldanmayı bırak.
Sakın yarının ve ondan sonrasının korkusunu bugüne taşıma.

Yaşama sevinci, kimi zaman umut, kimi zaman beklenti... Kaybediyoruz hayat koşturmacasında bizi ayakta tutan etmenleri. Etmenlerimiz ki bizleri biz yapan. Kendi iç görüne yaptığın terapinde umudundan vazgeçme ve her zaman özgür ol telkini ver. Yoksa ayakların nasıl basar yere.

1 aydır garip bir kişiyle beraberim. Bu kişi kendim. Kendime "Ayaklarının üzerinde dur" telkinlerimi nereye kadar devam ettireceğimi de açıkçası bilemiyorum. Kalabalıklar içinde yalnızlığı yaşıyorum çoğu zaman. Garip ama gerçek. Açıkçası bunlar pek bana göre değildi. Genel eylemlerim içinde hep neşe hakim. Ara sıra muhalifliğimle kısaca bir ben. Muhalif kısmım hep deli eder, hatta çıldırtır çevremi. Ne inatçıyımdır ben. Klasik Kova hakimiyeti "bilmiyorum" sözlüklerimizde yer almaz.
Şu an Sezen Aksu'dan "Bir Zamanlar Deli Gönlüm" çalmaya başladı. "İster güneş ol yak beni. Yağmurum ol ağlat beni aklım başka duygularım başka yerde". Vay anasını beeee... Şurası da bomba bence: "Ele avuca sığmazdı deli gönlüm. Bir zamanlar neredeydi şimdi nerde.". Kendi içimde kahkahalar atmama neden oldu. Cuk oturma pozisyonu yani. E tabi ben kendi kendime yazınca bu yazıyı buraya kimse bir anlam veremez. Amaçta o anlam vermeye uğraşmayın. Sadece yaşayın. Zaten anlamlar değil mi bizim hayatımızı karman çorman eden. Meseleler üzerine kafa patlatırız. Ne işimize yaradı sanki küresel ısınma bitti, açlık yok oldu, savaşlar son buldu. Gereksiz işler.

Aman vur atına rahvan gitsin (söz böyle olmasa da böyle olsun). Hayat benim hayatım de geç. Saçmalamaları toparlamaları. Bu benim. Kalabalık ta olsa yalnızlık ta. Ben. Bu egoist bir yaklaşım değildir asla. Sadece bilinçli bir gülümseme. Ya da sabah doğan güneş.

Çemberimde Gül Oya

2009-09-04T23:05:00.002+03:00

Bir anne düşünün mahkeme salonunda izleyiciler arasında. Bir evlat düşünün mahkeme salonuna adım atan sanıklar arasında. Mahkeme saolununda çıt yok. Hakim gelir yoklamasını yapar. Sanıkların dinlenmesi, savunmalar, itirazlar ve karar. Duymazsınız savunmanın, kararın ne olduğunu. Hafiften bir müziktir kulaklardaki.

Kadrajda bir anne bir de evlat vardır. Evladın gözleri çakmaklaşır ve donup kalır, aynı anda anne eliyle ağzını kapatıp hıçkırıklar içinde ağlamaya başlar. "Oğlum, oğlum" diye haykırdığını duyarsınız. Kararın ne olduğunu duymamışsınızdır da bilirsiniz. Bilirsiniz de boğazınızda oluşmuştur bir düğüm. Sinirle veya acıyla akar gözyaşları. Yaşarsınız bir anda o anları yaşamak istemeyerek. Anlaşılamayacak bir şey yok karar: İdam.

Mahkemede kararla ortalık karışır. Bir an da subaylardan biri "Asker hazır ol" diye bağırır. Ceza alacağını düşünmeden bariyerleri kaldırıp anne ile oğlunu birbirine kavuşturur. Sımsıkı bağlarla bağlanır anne oğul, son kez...

Dizi içinde hiç unutamadığım bir sahne olup çıkar bu anlattıklarım. O diziki şu ana kadar yapılmış en ama en iyi televizyon dizisi bana göre. Okuma, öğrenme tembeli yalnız ve güzel ülkemin insanlarının biraz olsun zihinlerinde "ne, nedir" sorgusunu sordurmayı bilmiş bir diziydi. Bütün bu olanlar neyin nesiydi, çatışmalar nedendi, neden pek çok inan öldü ve darbe neydi? Çok mu basittiki her 20 yılda bir canım ülkemin başına geliyordu. Tüm sorunları hallettiği düşünülüyorsa peki neden tekrarlama gereği düşünülmüş?

Dizinin en çok sevdiğim vurgularından biri "Ülkemi seviyorum"dur. Nice alimler veya fırsatçılar kaçmış gitmiş. Hiç biri de ülkeyi atanın vasiyetindeki çağdaş medeniyetler seviyesine çıkarmak için uğraşmamış. Kendilerine müslüman yaşayıp gitmişler. Sorsanız lafta peynirin gemiliğini çok iyi becerirler. Kalanların bir kısmıda farklı olmamış. Anca şikayet anca kıraathane köşelerinde ne olacak bu memleketin haligillerden olmuşlar. Siz bakmayın 3-5'inin toplanıp bağırıp çağırdığına. Onlar da anca dilde sevenler ordusu.

Mafyalar, derin devletler sarmış dört bir yanımızı. Baktığımız her yerde cinayetler, dalaveralar görülüyor. Ben her şey iyi olacak diye düşünsemde, bana her şey eskileri hatırlatıyor. Ne de olsa beraber yürüyoruz biz bu yollarda. Böyle içten diziler işte bizi gerçekle bütünleştiren. Ve ne acıdır ki kıvılcım olmadan hatırlamıyoruz hafızası olmayan bir ülkeyiz. Bir vadi uğruna mafyalaşan değil. Derin devlet mevzusu türedi zaten o vadide. Derin devlet denilen 3-5 çapulcunun elinde günü kurtarmaya yarayan malzeme. Peki ya yarınlar nerede? Anca höt zöt hukular işler o kitapta. Zaten başka kitapları da yoktur o taraklarda. Astığım astık, kestiğim kestik, silleye kötek oldu bitti. Yok bitmiyor. Mantar gibi türüyorlar. Ama atalar buna da uygun deyişler bulmuşlar "İt ürür kervan yürür".

Hiddet ve delalet koylarında salıverirken asıl konudan sapma olmasın tabiki. "Çemberimde Gül Oya" Çağan Irmak imzalı bir dizi. Hikaye ve yönetmenlik Çağan Irmak'a ait. Senaryo Kuledibi'nden. Kuledibi ekibi ise: Sertaç Ergin, Fikret Bekler, Nihan Küçükkural, Kerim Ceylan. 40 bölümde bitti dizi. İyikide bitti. Kendimle tezata düşmüş gibi olduğum görülebilir ama öyle değil. 40 bölüm olarak başta tasarlanmış. Ne reyting ne başka bir şey etkilemiş. Tasarlanan bölümde bitirilmiş. Uzatılarak hikayenin laçkalaştırılmasından korkardım (pek çok dizi böyle mağdur oldu). Asıl konudan sapabilirdi. Çemberimde Gül Oya'nın açtığı kapı ardından giden diziler olmadı değil bir süre sonra... Olmadı işte.

Benim şimdi yazmamın nedeni de diziyi tekrar izlemem. Denk geldiği tarihe bakıncada irkilmedim değil. Umarım bir daha "Çemberimde Gül Oya" çektirecek durumlar olmaz.

Hayatın Tuzu

2009-09-04T22:24:00.009+03:00

Ender Özkahraman'ın senaryosunu yazdığı ve Murat Düzgünoğlu'nun yönetmen ve yapımcı olarak görev aldıkları film Bitlis'te geçiyor. Tepelerin arasına "sıkışıp kalmış" bu şehir, bağrında yaşattığı insanlara da bu duyguyu bulaştırıyor.

Filmde bir anne, dört çocuğu ve onları çevreleyen yaşamı konu alıyor. Medine (Güzin Çorağan), altmışlı yaşlarına merdiven dayamış dul bir kadındır. Artık birer yetişkin olan çocukları ise hala annelerinden kopamamıştır. Kırklı yaşlarındaki Şehsuvar (Levent Ülgen) Bitlis’in tarihi camilerinden birinde imam olarak çalışmaktadır. Ortanca oğlu Sırrı (Bülent Düzgünoğlu) tütün fabrikasında çalışmakta ve mutsuz olduğu bu hayattan kurtuluşu kendi işini kurma hayallerinde bulmaktadır. İstanbul’da korsan CD satarak hayatta kalmaya çalışan ve işleri kötü giden küçük oğlan Harun (Görkem Kanbolat) bir süre için memlekete gelmiştir. En küçük çocuk Meryem (Asiye Dinçsoy) ise üniversiteli olabilmek için uzun süreden beri dershaneye giden yıllanmış bir ÖSS hazırlık öğrencisidir.

Medine’nin dertleştiği tek komşusu Süheyla, Harun’un eski aşkıdır ve mutsuz bir evliliği vardır.yaşında ölen ve hiç fotoğrafı bulunmayan bir kız çocuğunun yaşlı dedesi için çocuğa çok benzeyen bir suret aramaktayken, çalıştığı tarihi caminin onarımında bir sır ortaya çıkar. Sırrı, fabrikadaki işini aksatmak pahasına dükkan ararken gizemli bir yer keşfeder. Harun elinde kalan CD’leri satmaya çalışır. Bu arada kaçakçılık için şehre gelen yabancılar, kahvehanelerde haber okuyan eski ve yeni kuşak seyyar haberciler, fabrikada üretilen sigaraların üzerine yazılmış gizemli mesajların sahibi, belediye mezbahasında kesimden kaçan yaralı bir inek ve peşindeki görevliler eşliğinde boğucu ama bir o kadar da sıra dışı bir yaşamdır asıl izlediğimiz. İki kadın, ortak tutkuları olan çiçek yetiştirmek için ilginç bir yöntem uygular. Şehsuvar, altı

"Hayatın Tuzu" 8 aylık bir ön hazırlık sürecinden sonra 23 iş gününde çekildi. 35 mm arri bl4 kamerayla sesli olarak çekilen filmin negatifleri (vision2) Fransa'dan getirtildi. Tamamıyla bitlis ve çevresinde gerçekleştirilen film için 160 kutu negatif kullanıldı.

Film vizyona girmeden katıldığı 2 festivalden de ödülle ayrıldı. 3. Bursa Uluslararası İpek Yolu Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü ve 16. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali'nde Umut Veren Genç Kadın Oyuncu Ödülü'nü almayı başardı.

Filmde en çok dikkatimi çeken imam rolündeki Levent Ülgen oldu. Gerçekten başarılı bir oyunculuk sergilemiş. Galiba filmdeki en dikkat çekici de kendisi olmuş. Film bana oldukça durağan geldi. Yer yer başarılı dialoglar bulunsada genele bakınca durağanlıktan kurtulamamış. Bazen yeterince sıkıcı olabilmekte. Aynı aile içindeki farklı hikayeler ve onların yaşantısı... İzleyip görmeden karar vermeyin derim.

"Adını Sen Koy"

2009-08-22T00:09:00.005+03:00

Başrollerini Melis Birkan, Cemal Toktaş, Ali İl ve Ahmet Mümtaz Taylan'ın paylaştığı, Tuna Kiremitçi'nin ilk uzun metrajlı filmi "Adını Sen Koy"un çekimleri tamamlandı.
Melis Birkan'ın Yeni Filmi: Adını Sen Koy.

Başrollerini Melis Birkan, Cemal Toktaş, Ali İl ve Ahmet Mümtaz Taylan'ın paylaştığı, Tuna Kiremitçi'nin ilk uzun metrajlı filmi "Adını Sen Koy"un çekimleri tamamlandı. Yapımcılığını Elizi Film'in üstlendiği, senaryosu da Tuna Kiremitçi tarafından yazılan filmin konusu şöyle: Can (Ali İl), delice sevdiği Aybige (Melis Birkan) ile bir hafta sonra evlenecektir. Ama hayatının kadınını çocukluk arkadaşı Ilgaz (Cemal Toktaş)'la tanıştırdığında, garip bir şey olur: Ilgaz'ın Aybige'ye karşı tutumu, şaşılacak kadar soğuktur. En güvendiği arkadaşının bu tavrı, Can'ın nişanlısından kuşku duymaya başlamasına, Aybige'nin de huzursuz olmasına yol açar. Ama Ilgaz'ın intihar saplantılı ağabeyi Harun (Ahmet Mümtaz Taylan) çıkagelince, olayların seyri birdenbire değişir. Beklenmedik sırların açığa çıkmasıyla nikâhtan önceki son hafta Aybige, Can ve Ilgaz için hayatlarının sınavına dönüşecektir.

Sinema okulunda çektiği kısa filmleriyle ödüller almış olan Tuna Kiremitçi, senaryosunu da kendisinin yazdığı "Adını Sen Koy"dan şöyle bahsediyor: "Özünde bir aşk filmi… Aynı zamanda dostluk, hayat , ölüm ve biraz da delilik üzerine bir film olmasını istedim. Bütün bunlara aşkın aynasından bakmaya çalıştım." Tuna Kiremitçi böylece, Eskişehir'de geçen ünlü romanı "Git Kendini Çok Sevdirmeden"den sonra, doğup büyüdüğü şehre bu kez kamerasıyla dönüyor. Görüntü yönetmenliği Soykut Turan tarafından yapılan filmde, Itır Esen, Burhan Şeşen, Gülen Karaman, Funda Şirinkal da rol alıyor

Piyes'ten "Kanımdaki Barut"

2009-08-06T21:39:00.004+03:00

Haluk Piyes'in yönettiği ve Haluk Piyes, Necmettin Çobanoğlu, Jülide Kural ile Öykü Çelik'in oynadığı Kanımdaki Barut, 18 Eylül 2009'da vizyona giriyor.

TRT'de ekrana gelen 'Aynadaki Düşman' adlı dizide başrol oynayan Haluk Piyes; yazdığı, yönettiği ve rol aldığı 'Kanımdaki Barut' adlı filmde şiddeti öne çıkarıyor. Babasının, annesini öldürmesine şahit olan 'Barut' adlı çocuğun hayatını anlatan filmin çekimleri hem Almanya hem de Türkiye'de gerçekleştirildi.

"Barut", bu çağın büyük şehrinde, aile içi şiddetin örneğini takip'e almış bir filmdir. Samimi, hızlı, otantik ve çarpıcı bir şekilde, toplumda en yaygın hastalık olan, 'şiddet'in çekirdek ailedeki her türünün ve neticelerinin boyutunu gösterir. Ama her şeyden once şiddetin köklerine hızla inen bir filmdir. Sevgi öfkeyle çarpıştığında, şiddetin üste kalmışlığına şahit olan suçsuz, masum çocukların hikâyesi. Yıllar içinde kişisel hedeflerini çizmeye çalışan, çaresizlik ve çelişkiler içinde hayatlarını yaşayan insanların hikayesi.

Filmin hikayesi kısaca şöyle: Yıllarca tetikçilik yaparak hayatını kazanan Bülent, iki oğlunun gözleri önünde eşini öldürmüştür. Bu çocuklardan Duman, acısını içine gömüp hiçbir şeyi hatırlamak istemezken, Barut olayları sorgulayarak yaşadığı travmanın üstüne gider. Yıllarca hapis yattıktan sonra iki oğluyla aynı evde yaşamaya başlayan babayla oğulları yüzleşir ve sevgisizliğin onları ne hale getirdiği açığa çıkar. Filmin oyuncu kadrosu; Necmettin Çobanoğlu, Jülide Kural, Yüksel Arıcı, Pelin Batu gibi tecrübeli isimlerin yanı sıra Şenay Aydın, Öykü Çelik gibi genç yeteneklerden oluşuyor. Ayrıca film, dublajlı olarak Alman seyircisiyle de buluşacak.

Yeni 32 Türk Yapımı Yolda...

2009-07-31T17:24:00.002+03:00

Sinema dünyası kriz dinlemiyor. Şimdiden 32 film vizyona hazır. Sinemacılar, bu yıl öne çıkan işsizlik, suç, vicdan azabı, aşk, aile dramları, yolculuk, yoksul insan, yalnızlık, iletişimsizlik, hastalık gibi temalarla, seyircilerin Türkiye gerçekleriyle daha fazla yüzleşmesini amaçlıyor .

‘Türk sineması, krizle olan imtihanında genelde başarılı olmuştur’ derler. Meğer doğruymuş! Dünyayı sarsan ekonomik kriz adeta sinemacıları teğet geçiyor! Şimdiden vizyona hazır 32 film var. Dahası da gelecek. Şu an memleketin her yeri neredeyse sete dönüşmüş durumda. Anlaşılan eylül sonunda bir 30 film daha vizyona hazır olacak. Lakin sinemacıların çoğu dertli, bunu da paylaşmak istiyor. Bu da ele aldıkları temalardan belli. Çünkü bu yılın baskın temaları işsizlik, suç, cinayet, vicdan azabı, aşk, aile dramları, yoksul insan, iletişimsizlik, yalnızlık, hastalık… Dolayısıyla bu yıl beyazperdede pek de iç açıcı hikâyeler izlemeyeceğiz. Ama sanki filmler sayesinde sinema seyircileri Türkiye gerçekleriyle daha fazla yüzleşecek.

32 TÜRK FİLMİ SEYİRCİYLE BULUŞMAYI BEKLİYOR

18.09.2009
SONSUZ
Cemal Şan
Son yıllarda film çekimine ağırlık veren Cemal Şan, Sonsuz’da üç kanser hastasının hikâyesini anlatıyor. Çekimleri tamamlanan filmde İsmail Hacıoğlu, Şevket Çoruh ve Ferhat Gündoğdu rol alıyor.

18.09.2009
ÇINGIRAKLI TOP
Egemen Ertürk
Egemen Ertürk’ün bir türlü izleyemediğimiz ilk filmi bu yıl kısmetse vizyona girecek. Görme engelli bir takıma antrenör olan bir eski topçunun hikâyesinin anlatıldığı filmde İlyas Salman, İpek Özkök, Zihni Göktay, Erkan Taşdöğen ve İlhan Mansız rol alıyor.

25.09.2009
11′E 10 KALA
Pelin Esmer
Oyunadlı belgeseli ile tanınan Pelin Esmer ilk kurmaca filminde amcası Mithat Esmer’in hikâyesinden esinleniyor. Bir koleksiyoncu ile onun kapıcısının yaşadıklarından dar alanda etkili bir Türkiye panoraması sunuyor. Esmer ile Nejat İşler başrolde.

2.10.2009
KARANLIKTAKİLER
Çağan Irmak
Çağan Irmak, önceki filmlerinde ufaktan mesele ettiği anne - oğul ilişkisini yeni filmi Karanlıktakiler’de enine boyuna masaya yatırıyor. Filmde Erdem Akakçe, Meral Çetinkaya, Derya Alabora, Rıza Akın, Durul Bazan oynuyor.

2.10. 2009
KAMPÜSTE ÇIPLAK AYAKLAR
Cansel Elçin
Oyuncu Cansel Elçin’in yönetmen koltuğuna oturduğu filmde, İstanbul’da okumaya gelen Hintli bir genç kızın arkadaşlarıyla yaşadıkları anlatılıyor. Filmde Ezgi Asaroğlu, Türkü Hazer, Binnur Kaya, Altan Erkekli, Berk Hakman ve Cansel Elçin rol alıyor.

2.10.2009
ACI
Cemal Şan
Cemal Şan’ın çektiği diğer bir film. Erzincan’ın bir dağ köyünde çekilen, dede ile torun arasındaki ilişkiyi anlatan filmde Nesrin Cavadzade ve Erol Demiröz başrolde.

9.10.2009
UZAK İHTİMAL
Mahmut Fazıl Coşkun
Bir rahibe adayı ile İstanbul’a atanan müezzinin yakınlaşmasını konu eden Uzak İhtimal, şimdiye kadar festivallerde aldığı ödüllerle adını duyurdu. Mahmut Fazıl Coşkun’un yönettiği filmde ödüllü oyuncular Nadir Sarıbacak ile Görkem Yeltan başrolde.

9.10.2009
MAZİ YARASI
Ersin Pertan
Ani bir ölümle aramızdan ayrılan yönetmen Ersin Pertan’ın son filmi. Nilüfer Açıkalın, Erkan Taşdöğen, Mehmet Çepiç, Algı Eke, Alp Tuğhan Taş’ın rol aldığı film, aldatma, terk edilme, intikam, masumiyet, pişmanlık temalarıyla örülü bir aşk hikâyesini anlatıyor.

16.10.2009
KÖPRÜDEKİLER
Aslı Özge
İstanbul ve Adana film festivallerinde En İyi Film seçilerek dikkat çeken Köprüdekiler seyyar çiçek satıcısı, dolmuş şoförü ve bir polisin hikâyesini belgeselvari bir anlatımla aktarıp, hayatta ‘altta’ kalan insanların yaşadıklarına ortak ediyor seyirciyi.

16.10.2009
NEFES
Levent Semerci
Güneydoğu’daki Karabal tepesinde konuşlanmış röle istasyonunu korumakla görevli 40 kişilik timin öyküsünün anlatıldığı filmin çekimlerinin tamamlandığı söyleniyor. Levent Semerci’nin yönettiği, sürekli vizyon tarihi değişen filmi, inşallah bu yıl izleyebileceğiz!

23.10.2009
İKİ DİL BİR BAVUL
Orhan Eskiköy/ Özgür Doğan
Orhan Eskiköy ile Özgür Doğan’ın çektiği İki Dil Bir Bavul yılın sürprizlerinden. Adana’da Yılmaz Güney Özel Ödülü kazanan belgeselde bir Kürt köyüne atanan sınıf öğretmeninin Kürt çocuklara Türkçe öğretme serüveni anlatılıyor.

6.11.2009
KISKANMAK
Zeki Demirkubuz
Zeki Demirkubuz, Nahid Sırrı Örik’in aynı adlı romanını sinemaya uyarlayıp güzelliği ‘çirkin’ bir kadının gözüyle sorguluyor. Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç, Nergis Öztürk’ün rol aldığı filmin sezonun en merak edilen yapımlarından biri olduğunu belirtelim.

6.11.2009
İNCİR ÇEKİRDEĞİ
Selda Çiçek
Selda Çiçek ilk uzun metraj denemesinde Mardin’i mesken tutuyor ve mayına basarak hayatını yitiren bir genç ile ablasının yaşadıklarına odaklanıyor. Çekimleri geçen yıl yapılan filmde Özgü Namal, Derya Durmaz, Barış Çakmak, Turgay Tanülkü oynuyor.

13.11.2009
BEŞ ŞEHİR
Onur Ünlü
Onur Ünlü yeni filminde polis, tezgâhtar, öğretmen, seyyar satıcı ve 11 yaşında bir çocuğun, ‘yaşamla, ölümle ve aşkla’ iç içe geçen hikâyesini anlatıyor. Bülent Emin Yarar, Şebnem Sönmez, Beste Bereket, Tansu Biçer, Ahmet Rıfat Şungar ve Ege Tanman başrolde.

27.11.2009
NEŞELİ HAYAT
Yılmaz Erdoğan
Yılmaz Erdoğan, hayatını promosyon kuklası olarak kazanan Rıza’nın trajikomik hikâyesini anlattığı Neşeli Hayat ile seyirci karşısına çıkacak. Erdal Tosun, Sinan Bengier, Ayberk Atilla, Büşra Pekin, Ersin Korkut’un rol aldığı filmin başrolünde Erdoğan var.

Kasım
BORNOVA BORNOVA
İnan Temelkuran
Made in Europe filmiyle dikkat çeken İnan Temelkuran, yeni filminde memleketi İzmir’i mesken tutuyor. Yine bol diyaloglu ve karakterli ‘geveze’ bir film çeken yönetmen, işsizlik, mesleksizlik ve onun yarattığı ruh haliyle ilgili film yaptığını söylüyor.

25.12.2009
ORADA
Hakkı Kurtuluş/ Melik Saraçoğlu
Bir ilk film… Hakkı Kurtuluş ve Melik Saraçoğlu’nun birlikte yönettiği Orada, bir aile dramını anlatıyor. Büyükada’da çekilen filmde Dolunay Soysert, Sinan Tuzcu, Erol Günaydın, Füsun Erbulak ve Bahtiyar Engin rol alıyor.

Aralık
KUTU
İlksen Başarır
İlksen Başarır ile Mert Fırat’ın senaryosunu birlikte yazdığı ve Başarır’ın yönettiği filmde işitme engelli bir genç ile Call Center’da çalışan kızın aşkı anlatılıyor. Filmde, Fırat, Lale Mansur ve Saadet Işıl Aksoy başrolde.

Mart 2010
BUŞRA
Alper Çağlar
Bahadır Boysal’ın çizgi karakteri Buşra’nın sinema uyarlaması. Mine Kılıç, Tayanç Ayaydın, Çiğdem Batur, Coşku Cem Akkaya’nın rol aldığı, Alper Çağlar’ın yönettiği film, Buşra’nın türbanlı bir karakter olması vesilesiyle tartışma yaratacak gibi…

Belli değil
PUS
Tayfun Pirselioğlu
Tayfun Pirselimoğlu, bol ödüllü Rıza’dan sonra çektiği Pus’ta kamerasını İstanbul’un ‘tekinsiz’ semtlerinden Altınşehir’e çeviriyor ve işçilerin üzerinden yaşamın en sert yüzünü anlatıyor. Başrolde Ruhi Sarı, Mehmet Avcı ve Nurcan Ülger var.

Belli değil
KOSMOS
Reha Erdem
Sinemamızın medarı iftiharı olan Reha Erdem, Kosmos’da mucizeler yaratan bir hırsızın öyküsünü anlatıyor. Sermet Yeşil, Türkü Turan ve Hakan Altuntaş’ın rol aldığı filmin çekimleri kışın Kars’ta tamamlandı.

Belli değil
SOUL KITCHEN
Fatih Akın
Türk sevgilisi Almanya’dan Şangay’a taşınan ve işlettiği Soul Kitchen adlı restoranda işleri pek yolunda gitmeyen Zinos’un, hayatını düzene sokmak için verdiği mücadele… Moritz Bleibtreu, Adam Bousdoukos, Birol Ünel başrolde.

Belli değil
KARS ÖYKÜLERİ
Ankara Sinema Derneği
Ankara Sinema Derneği’nin yapımcılığını üstlendiği, Özcan Alper, Ahu Öztürk, Emre Akay, Ülkü Oktay, Zehra Derya Koç’un Kars üzerine çektiği kısa filmlerden oluşan projenin çekimleri tamamlandı.

Belli değil
KARA KÖPEKLER HAVLARKEN
Mehmet Bahadır
Er Mehmet Bahadır Er, ilk uzun metraj filminde iki varoş delikanlısı Selim ve Çaça’nın şehrin kanunsuzları arasından sıyrılarak yaptıkları sınıf atlama mücadelesini anlatıyor. Filmde Cemal Toktaş, Volga Sorgu ile Erkan Can rol alıyor.

Belli değil
KARABULUT
Theron Patterson
Sekiz yıldır Türkiye’de yaşayan Theron Patterson tarafından çekilen filmde Reha Özcan, Haktan Pak, Yeşim Ceren Bozoğlu rol alıyor. Yıllar önce kaybettiği eşinin ardından oğluyla yeterince ilgilenemediği için vicdan azabı çeken bir babanın hikâyesi…

Belli değil
HAYATIN TUZU
Murat Düzgünoğlu
Murat Düzgünoğlu’nun festival gediklisi filminde Levent Ülgen, Güzin Çorağan, Görkem Kanbolat, Şener Kökkaya, Erol Demiröz rol alıyor. Bitlis’te tekdüze yaşamlarını renklendirmeye çalışan bir ailenin yaşadıkları anlatılıyor.

Belli değil
MERDİVEN ALTI
Nur Akalın
Deha Özer Şenay, Kaan Yılmaz, Şenay Aydın, Ferit Kaya, Metin Yeğin’in rol aldığı filmde, şahit olduğu bir cinayet nedeniyle polis tarafından aranan ve yakalanıp askere gönderilmekten korkan inşaat işçisi Sinan’ın hikâyesini izleyeceğiz.

Belli değil
BARUT
Luk Piyes
Oyuncu Luk Piyes, senaryosunu yazıp yönettiği ve rol aldığı filmde anneleri, babaları tarafından gözlerinin önünde öldürülen iki çocuğun öyküsünü anlatıyor. Jülide Kural, Necmettin Çobanoğlu, Pelin Batu, Şenay Aydın filmin başrolünde.

Belli değil
BABAM BÜFE
Meriç Demiray
Yönetmen Meriç Demiray, Turan Özdemir, Levent Tülek ve Nalan Kuruçim’in rol aldığı filmde, ülkedeki yoksulluğun insanları nasıl çaresizliğe sürüklediğini, trajik bir hikâye üzerinden anlatacak.

Belli değil
BÜYÜK OYUN
Atıl İnaç
Savaş, terör, kadın olmak üçgeninde bir hikâye… Ailesini Irak’ta Amerikan baskınında kaybetmiş bir kızın, Türkiye - Irak sınır dağlarında yaşadıkları anlatılıyor. Suzan Genç, Selen Uçer, Rana Cabbar filmin başrolünde oynuyor.

Belli değil
D
Metin Yeğin
Yazar, gezgin Metin Yeğin, filminde 1988′de siyasi mahkûmların büyük olay yaratan Metris Cezaevi firarının öyküsünü anlatacak. Selim Akgül, Mustafa Diyar Demirsoy, Nebil Sayın ve Turgay Tanülkü’nün rol aldığı filmin çekimleri İstanbul’da yapıldı.

Belli değil
TURQUAZE
Kadir Balcı
Belçika’da yaşayan Kadir Balcı’nın yazıp yönettiği filmde babalarının ölümü sonucu Türkiye’ye dönen bir Türk ailesinin yaşadıkları anlatılıyor. Burak Balcı, Charlotte Vandermeersch, Nihat Alptuğ Altınkaya ve Tilbe Saran rol alıyor.

NOT: Cinemaskop dergisinden alıntıdır.

Cansel Elçin'den "Kampüste Çıplak Ayaklar"

2009-07-25T23:16:00.006+03:00

Cansel Elçin diyince akan sular durur bende (zira bkz: http://demetozturk.blogspot.com/search?q=cansel+el%C3%A7in). Başarılı 2 dönem dizisinin ardından sezonda kötü bir dizi deneyimi de olsa yeni filmiyle aynı zamanda yönetmeni olduğu filmiyle güzel bir dönüş yapmaya hazırlanıyor kendisi.

Cansel Elçin'in bu ilk yönetmenlik deneyimi değil. İlk filmi "Kelebek" adlı kısa film denemesi. 2003 yılında Fransa'da çekti kendisi bu filmi. İzlemek isteyenler için: http://www.sinematurk.com/film_fragman/20439/Kelebek . 2. yönetmenlik deneyimini ise uzun metrajlı bir film olan ve pek çok kaliteyi oyuncuyu içinde barındıran senaryosunu Meltem İnan ile birlikte yazdığı, yapımcılığını kendisine ait kiproko film ile üstlendiği "Kampüste Çıplak Ayaklar". Aslında film Meltem İnan'ın kitabından senaryolaştırılmıştır.

Dram türünde olan filmin çekimleri tamamlandı. 2 ekimde vizyondaki yerini alacak. Çekimler Hindistan, Fransa ve Türkiye'de gerçekleşti. Yönetmenlik dışında Cansel Elçin "Kampüste Çıplak Ayaklar"da 2 rolle birlikte kamera karşısında yer almakta. Hem Hint tanrısı hem de hayali film çekmek olan bir öğretmeni canlandırıyor. İşin tuhaf bir ironisi olsa gerek.

Filmin kadrosu ise şöyle: (yönetmeni zaten söyledim), görüntü yönetmeni Refik Çakar, kurgu Çiçek Kahraman, oyuncular; Ezgi Asaroğlu, Melza Burcu, Damla Sönmez, Türkü Hazer, Ahmet Olgun Sunear, Emrah Akduman, Güve Kütük, Binnur Kaya, Berk Hakman, Altan Erkekli, Laçin Ceylan ve Aliye Uzunatağan. Müzikler ise Portecho'dan sevilesi insan Deniz Cuylan yapmakta.

Filmin konusu ise şöyle gelişmektedir: Bugüne kadar Hindistan’a yolculuk yapan ve yapılan spritüel yolculuk sonrasında hayatları değişen insanlar temasına takla attıran, farklı bir açıdan ele alan ve Türkiye’deki gençlerin hayatına odaklanan bir film. Hikâye İstanbul’daki bir Üniversite’de geçmektedir.

Farklı sorunları olan gençlerin bulunduğu sınıfın kapısı bir gün açılır ve içeri adı Şiva olan Hintli bir kız girer. İlk başta herkesin giysileri ve görünüşünden dolayı alay ettiği kız, sonradan herkesin arkadaşı olacak ve farklı kültürden gelmenin verdiği farklı bakış açısı, inançlar, mitolojik hikâyelerin yardımıyla onların hayatını değiştirecektir. Ancak hiç kimsenin bilmediği, bu Hintli kızın bir sırrı olduğudur.

Film günümüzün gençlerinin yüzeysel yaşantılarına, birey olmalarına izin vermeyen toplumsal baskılara ve gençlerin duygusal yönlerinin çöküşüne eleştirel bir bakış getirmesi ile öne çıkmaktadır.

Sayımızı Katlatmaktan İbaret...

2009-07-21T23:03:00.002+03:00

Yalnız ve güzel ülkemin gözünü yediğim canım insanlarında faaliyetler hiç eksik olmuyor. Bugünün en büyük bombası iktidar partisinin kurulum çabaları sırasında bile itinayla bahsetmekten kaçınmadığı katsayılarının kalkması hadisesini gerçekleştirmesidir. Gerçi gerçekleştiren iktidar değilde YÖK ama aba altı sopa hesabı bir "YÖK".

Açıkçası karara çok sevindim. Çünkü ortada çok büyük bir haksızlık yapılmaktaydı. Kişilerin okuma hakkı neredeyse elinden alınacak boyuta getirildi iş. İktidara gelir gelmez yapılacak iş 7 yıl sonraya atandı ama oldu. Gelecek kaygısından severek okuduğum okulumdan dolayı kendimi "meslek lisesi" mağduru olarak tanımladım. Mağduriyet zorlatılmış bir ayıptır. Ayıplar yeri gelir kumla kapatılır. Sonunda kapanması yerine çözüm bulundu.

Olay katsayılarının kalmasıdır. Doğru mudur? Açı farkıyla doğrudur. Üniversite önünün açılmasını destekliyorum ama bilinçsizlik getirmesini desteklemiyorum. Kişi oğlu imam hatipe gidiyorsa amacı imam olmak olmalı veya elektrik okuyorsa elektirik mühendisi olmalı. Tutupta bu insanlardan doktor olması beklenmemeli onlarda doktor olmayı istememeli. Zira beklemek en büyük yanlışın başlangıcı olacaktır. İşte yasa bu yanlışın doğuşuna meydan verdi aslında.

Gaydırıgupbak sınav sistemlerimizi eleştirmek ne haddimize. Eleştirecek bi yön bulamıyorum artık. Çünkü eleştirmekten kendi monotonluğuma düştüm. Devamlı eleştiri. Adam akıllı çözümler yerine kaoslarla dolu bir eğitim sistemi ve bu sistemin oluşturduğu canavar "sınav". Frankenstein doğdu ne denir başka. Özellikle her yıl öss terlerini döken milyonların aklını karıştırmak adına veya mağdurları umutlandırıp onların umutlarını söndürmek adına ısıtılıp gündeme getirilen konulardan gına geldi de gidiyordu. Gerçi gına pek gidici değildi de neyse. Ama sonunda bir sonuca bağlandı.

Olaya sadece imam hatipler açısından bakılması son derece haksızlık. Katsayılar ilk getirildiğinde meslek liselerinin geleceği için gözle görülür kaygılar duyulmuş ve bu kaygılardan ötürü yasa askıda bekletilmiş buna rağmen çıkmıştır. Ve tarih döner yasa kaldırılmaya çalışılır bu sefer yine meslek liseleri arada kalmıştır. Siyah ve beyaz var bu oluşumlarda griler üretilmemiş. Ya da üretilme akıl edilememiş (işlerine de gelmemiş olabilir). İnsanların gelecekleri ağızlarından çıkan tek sözlere bağlanmış. "Ara" eleman sıfatları uygun görülmüş. Bu yeterli gibi. Meslek liselerinin ülkeler açısından ne kadar önemli olduğundan ziyade imam hatipler ve onların kabus olacağı konuşulup duruldu. Gelecek planları yerine yok etme planları vardı. Yok edilmesine ramak kala sınavsız geçiş kandırmacaları sunuldu. Yutuldu, oturuldu. Başka ne yapılabilirdi ki. Elden bir şey gelmez. Acıyı çeken bilir, yaşamayana vız gelir tırıs gider.

Meslek liselerinin ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalışan Avrupa Birliği son yıllarda önemli fonlarını meslek liselerimize aktarmakta, onları gelişim sürecine sokmakta. Yeni yasada beni kaygılandıran eğer adam motor meslek okuyorsa ve gidip sosyoloji okumayı seçecekse burada aktarılan yatırımlar ne olacak. Adam sosyoloji okusun diye mi o kadar masraf yapıldı. Yani YÖK denen kurum bir olaya imza attı ama çıkabilecekleri ya düşünmedi ya da kaygı verici planları var. Bekleyip görmekten bıkmış yurdum insanı bir kaç gün içinde ayaklanır.

Yasanın bugün çıkmasına kesin gözüyle bakılıyordu zaten. Bürokratik görünüm altındaki siyaseti irdelemeyecem. Çünkü o zaman meydan şikayet edilenlere bırakılmayacaktı. Bırakmayacaktın ki bi sözün olsun sesin duyulsun. Şuan o şikayetçilere susup oturmak düşer. Kendi düşen ağlamaz demiş atalarımız.

Vatandaşlık haklarımla kendi görüşlerim doğrultusunda içimden geçenleri haykırmayı düşündüm, yapabilecek şartlarım şimdilik bu kadarına el verdi.

Demirkubuz'dan "Kıskanmak"

2009-07-20T16:35:00.007+03:00

Zeki Demirkubuz, Nahit Sırrı Örik'in 1946 yılında yazdığı aynı adlı romanından senaryolaştırdığı filmi "Kıskanmak"ı: "Çirkin bir kadın bir gün fırsatını bulunca ne gibi trajedilere yol açabileceğini merak ettim." olarak tanımlamaktaymış.

Pek çok güzel filmde imzası bulunan ve 2006 yılında “Kader” adlı filmi ile Altın Portakal’da “En İyi Film” ödülünü kazanan Zeki Demirkubuz’un son filmi “Kıskanmak”ın çekimleri Safranbolu’da devam etmekteymiş. Serhat Tutumluer, Berrak Tüzünataç ve Nergis Öztürk’ün rol aldığı film başta belirttiğim gibi bir roman uyarlaması... Yazar Nahit Sırrı Örik’in 1946 yılında yazdığı aynı adlı romanından senaryolaştırılan film, 1930’lu yılların Zonguldak’ında geçiyor. Bu Demirkubuz’un ilk dönem filmi.

Görüntü yönetmenliğini Emre Erkmen'in, sanat yönetmenliğini Nilüfer Çamur'un yaptığı filmle ilgili Demirkubuz: "Yine insanın doğasıyla ilgilenen bir film hazırlıyorum. Bu anlamda da tema ve mesele olarak diğer filmlerimden farkı yok. En büyük farkı anlattığı dünya, atmosferi ve dönem olması. Dönem filmi olunca diğer filmlerimde olduğu gibi birşey değil... Çok daha fazla talepleri olan bir film. Mesela film için kullandığımız ev sıfırdan yapıldı, İstanbul’dan kamyonlarca eşya getirildi. Tüm kostümler dikildi." açıklamalarını yapıyor.

Zeki Demirkubuz'dan bahsetmem gerekirse bana göre kaybeden değilde dışlanmışın öteki yüzünü vermeyi bilen bir yönetmendir. Çoğu özenti inançla ne batıyı kopyalamak ne de vıcık vıcık bir doğuyu olduğu gibi aktarmak var onun sanatında. Kendi duruşu, bağımsız duruşudur onun ki. Cannes'da 2 filmi birden gösterilen ilk Türk yönetmen. Onun filmlerini anlamak için gerçekten sinemadan anlamak, iyi bir izleyici olmak gerekir.

"C Blok"la başladığı yönetmenlik yaşantısında sevemediğim tek filmi "Kader"dir. Bu filmi belki "Masumiyet"in etkisiyle bilemiyorum ama bir türlü sevemedim. Özellikle beni etkilemeyen oyunculuklar oldu. Masumiyet ayrı Kader ayrı filmler denebilir. Bende zaten buradan yaklaşıyorum olaya ama Kader Masumiyet'in başladığı nokta olarak alınırsa karşılaştırmamakta elde değil ki özellikle oyunculuk olarak. Kim ne derse desin bu filmle ilgili bu benim görüşümdür deyip işten sıyrılabilirim ama sonuna kadar savunuyorum bu görüşümü.

Kıskanmak'a geri dönersek filmde Serhat Tutumluer'in olması oldukça sevindirici. Çok sevdiğim ve çok başarılı bulduğum bir oyuncu. Her yıl adının yer aldığı filmler en iyi filmler olup çıkıyor. Oyunculuğunun hakkını verdiğinden olsa gerek.

Ve sizlere setten bir kaç fotoğraf:

Buz Devri / Ice Age

2009-07-13T12:43:00.009+03:00

İlginç özelliklere sahip Manfred, Sid ve Diego üçlüsünün hayatımıza girişi 2003 Ocak ayıydı. Her ne kadar buz devrinden fırlasalarda içimizi ısıtan yer yer kahkahalarla kırıp geçiren bir hikayeydi onlarınki.
20 bin yıl önce, Dünya hiç olmadığı kadar harika ve bir o kadar da tehlikelidir. Hikayenin başında, tüm hayvanlar buzullardan kaçmak için göç ederken, Manfred'in (mamut) kaçmak yerine kalmak istediğini görüyoruz, bu seçim ailesi tarafından geride bırakılmış olan Sid (tembel hayvan) ile tanışmasına neden oluyor. Sid, Manfred'in tüm çabalarına karşın onun yanında kalır.

Kadroya daha sonra bir insan bebeği ve Diego (kılıç dişli kaplan) ekleniyor ve üçü, bebeği ailesine ulaştırmak için yola koyuluyor. Film ilerledikçe Manfred'in ailesine ne olduğu, Diego'nun asıl amacı gibi ayrıntıları anlatılıyor. Animasyon genel olarak neşeli bir hava içinde ilerliyor, yer yer ortaya çıkıp bir meşe palamudu'nun peşinde maceralar yaşayan Scrat Zorlu yolculuklta başlarına gelenleri de bizler izliyoruz. Sid'in her hareketinde kahkaha tufanları kopardık. (firavun faresi) komiklikler yapıyor.

Yönetmen koltuğunda Chris Wegde ve Carlos Saldanha bulunmakta. Seslendirme listesi ise hayli kalabalık (bizdekileri sayarsak) Ali Poyrazoğlu, Yekta Kopan ve Haluk Bilginer.

Bu güzel film o kadar tuttu ki hemen seri filmler kervanına katıldı ve ortaya Buz Devri'ni sevenler adına "hayal kırıklığı" çıktı. Bir iş tuttuğu anda yapımcıların gözü dönüyor adeta, büyü sonsuza dek devam edecek zannediliyor ama görünen peri masalanın bitişi oluyor. Belki duruma göre fazlaca acımasızca oldu bu eleştiri ama ilk filmde içimize işleyen sıcaklığı bir türlü bulamadım.

Tekniği kotaracaz diye hikayeyi koparmışlar. Birileri mağdur olur ve birileri diğerlerini kurtarır. Klasik amerikan vari yapımların kölesi olmuş kalmış bir Buz Devrini önümüze sermişler. Aile portföyüne sokulmaya çalışılmış ardından. Hayvanları hayvanlar dünyasından çıkarıp insan vari hareketlere bürüyerek animasyonların canına okumayı başarıyorlar zaten. Tabi bazı animasyon yapım şirketlerini bu konunun dışına almakta fayda var. Yalnızca hikayede sorun var. Teknik her zaman olduğu gibi harika kalıyor.

Bu filmde ilk filmden hatırladığımız Manfred, Diego ve Sid bu filmde de mevcut. Film Buz Devri'nin sonunda bir vadide yaşayan karakterlerin, erimeyle oluşacak su baskınından kaçışını konu alıyor.

Manfred hala kendi türünden biriyle karşılaşmamıştır. Dünya'da kalan son mamut olduğuna inanmaya başlarken Ellie ile tanışır, ancak Ellie kendisinin mamut olduğunu kabul etmemektedir. Kardeşlerim dediği Eddie ve Crash, ilk filmden tanıdığımız karakterlere katılır ve su baskınından kaçış başlar.

Yapımcılar artık kaça kadar gider bilmiyorum ama 3. filmi "Buz Devri 3: Dinazorların Şafağı"da temmuz ayı içinde izleyicilerle buluştu. Serinin 3. halkası aslında bir devrim niteliğinde diyebilirz. Çünkü 3 Boyutlu (3D) olarak sunuldu. Aslında daha sonra gelecek yeni filmler içinde bir ipucu oldu.

3 boyutlu olayında kesinlikle korsana dur deniyor. Çünkü teknik açıdan korsancıların çoğaltmaları imkansız. Aslında imkansız değilde korsan yollarla oluşturulmaya (çekilmeye) çalışılan görüntülerde çamur kıvamında kalıyor ve talep de söz konusu değil.

3. filmde ilk filmdeki pek çok hatayı görmüş olacaklar ki 2. filme göre kat be kat daha iyi. Yine aile örgüsü içindeler hatta aile git gide genişlemekte. Teknik bir eksiklik zaten bulamıyorum. Çünkü animasyon sınırlarım eksikleri bulacak ölçüde ölçüde değil.

Bu filmdeki hikaye ise; Scrat yine asla ele geçiremediği meşe palamudunun (ve bu sefer belki aşkın da) peşindedir. Manny ve Ellie yavruları minik mamutun doğmasını beklemektedirler. Miskin Sid, bulduğu dinozor yumurtalarından çıkan yavrularla kendine geçici bir aile kurar fakat bu, Sid için pek de iyi olmayacaktır. Kılıç dişli kaplan Diego da arkadaşlarıyla ilişkisinde çok yumuşak bir tavır sergileyip sergilemediğini sorgulamaktadır. Sid’i başına aldığı belalardan kurtarmak için çıktıkları yolculukta kendilerini birden gizemli bir yeraltı dünyasında bulan ekip, karşılaştıkları dinozorlar, aklını kaçırmış gibi duran değişik hayvan türleri, yeni bir bitki örtüsü ve tek gözlü, acımasız dinozor avcısı gelincik Buck ile heyecan dolu ve bir o kadar da eğlenceli bir maceranın ortasında kalırlar. Tarihin en cesur kahramanları Manny, Sid, Scrat, Scratiye, Diego, Buck ve arkadaşları başka hiçbir memelinin cesaret edemeyeceği yerlere gidiyor.

Karanlıktakiler (2)

2009-06-22T22:19:00.004+03:00

Karanlıktakilerle ilgili bilgiler dökülmeye başlandı. Giz ortadan kalktı diyebiliriz çünkü dünden beri fragmanlarda görünürlerde yer almakta.

Filmle ilgili kısa bir bilgi vermiştim şimdi ise konusunu sizlerle paylaşıyorum.

Egemen 30’lu yaşlarını aşmış (nedense son filmlerinde Çağan Irmak bu 30'lu yaş hadiselerine iyice takmış durumda neden acaba?), bir reklam ajansında ofis boy olarak çalışan ve ilerleyen yaşına rağmen annesi Gülseren ile aynı evde yaşamak zorunda olan genç bir adamdır. Annesinin zihinsel kararmalarıyla geçen bir hayat Egemen için, evlerinin içine gizlenmiş, belki de sadece onlar için hazırlanmış ufak bir cehennem gibidir.

Gülseren içinse hayattaki tek varoluş nedenidir Egemen. Gerisi kâbus, sakinleştiriciler, bitmeyen bir huzursuzluk ve tedirgin bir ruhtur. Gençliğinde yaşadığı travmaların etkisiyle kendini ev yaşamına hapsetmiş ve hayatla bağlarını koparmıştır. Yanında olmasını istediği tek kişi Egemen’dir. Oğlunu ondan ayıracak olan herhangi bir düşünce bile onu ciddi bir çılgınlık nöbetine girmesi için yeterlidir.

Egemen’in tüm hayatını geçirdiği bu cehennemden uzaklaşarak, normal bir hayata yaklaştığı tek yerse, çalıştığı reklam şirketidir. İşi sayesinde dış hayatla bir bağ kurmak az da olsa annesinin karanlık dünyasından uzaklaştırır Egemen’i. Öte yandan patronu Umay’a duyduğu ilgi annesi Gülseren’in krizlerini tetiklemektedir.

Karanlıktakiler dışarıdan bakıldığında normal gözüken bir evin içine gizlenmiş küçük bir cehennemi anlatıyor. Orta sınıf ahlakının yargısıyla hayatı biçimlenmiş bir anne ve cehenneminde annesiyle beraber yaşamak zorunda kalan genç bir adamın, zaman zaman ürküten, zaman zaman gerilimli ve biraz da komik hikâyesi.

Dram & gerilim tarzı sevenlerin ilgisini çekecek bir film gibi görünüyor. Senaryo ve yönetim her zamanki gibi Çağan Irmak. Görüntü Yönetmeni daha öncede belirttiğim gibi "İklimler", "3 Maymun" ve "Issız Adam" ın da görüntü yönetmenliğini yapan Gökhan Tiryaki. Yani Çağan Irmak'ın bir tek kadrolu oyuncuları yok kadrolu ekibi de var anlaşılan. Vizyon tarihi konusunda bir bilgi henüz yok ama muhtemelen Kasım gibi gösterime girer diye tahmin ediyorum.

Oyuncu kadrosunu tekrar hatırlatmakta fayda var: Şebnem Dilligil , Rıza Akın , Merih Atalay , Durul Bazan , Savaş Akova , Pınar Töre , Gülriz Şirinyan , Hilal Özbay , Güner Özkul , Derya Alabora (Umay) , Erdem Akakçe (Egemen) , Meral Çetinkaya (Gülseren)

21. Uluslararası İstanbul Kısa Film Festivali

2009-06-21T00:30:00.003+03:00

Ülkemizin kendi alanında en önde gelen festivallerinden biri olan "21.Uluslararası İstanbul Kısa Film Festivali" ne başvurular başladı.

Kurmaca, Canlandırma, Belgesel ve Deneysel dalda üretilmiş, süresi 20 dakikayı geçmeyen filmlerinizle en geç 1 Temmuz 2009 tarihine kadar festivale başvurabilirsiniz.

Bugüne kadar belgesel film dalında daha uzun süreli filmler de kabul ediliyordu.Bu yıldan itibaren, kısa film anlayışına uyan belgesel çalışmaların kabul edilmesine, 20 dakikanın üzerindeki belgesellerin ise, yine Kasım ayında istanbul'da düzenlenen "1001 Belgesel Uluslararası Film Festivali" ne ( http://www.1001belgesel.net/ ) başvurmalarının uygun olacağına karar verildi.
Lütfen 20 dakikanın üzerindeki belgesel filmlerinizi Belgesel Sinemacılar Birliği'nin festivaline gönderiniz.

Başvuru formu ve şartname:
http://www.istanbulfilmfestival.com
İletişim: info@istanbulfilmfestival.com

Karanlıktakiler

2009-06-20T23:29:00.008+03:00

Çağan Irmak'tan sır gibi saklanan bir film geliyor. Sır gibi dememdeki durum film bilgilerine pek ulaşamamam. Kendimi kötü hissettim bu konuda. Napalım eldeki malzeme ile idare edeceğiz.

Şimdi film şöyle bir sloganla açılıyor: "Cehennem bazen bir evin içine gizlenmiştir.." . Bu bize bir gizem unsurunu yansıtıyor. Çağan Irmak'ın son filmi Karanlıktakiler 'in detayları henüz bilinmese de, yönetmenin gerilim atmosferi yaratma konusundaki ilgisinin bu projeye en başından beri yön verdiği biliniyor.

Filmdeki oyuncu kadrosu ise acayip güzel. Acayip sevdiğim ve çok yetenekli bulduğum Erdem Akakçe başrolde karşımıza çıkıyor. Ve ustalar Derya Alabora ve Meral Çetinkaya. Kadro devam eder gider... Şebnem Dilligil, Rıza Akın, Durul Bazan, Merih Atalay, Güner Özkul... diye sıralar gider. Görüntü yönetmenliğini 3 Maymun ve İklimlerinde Görüntü yönetmeni olan GÖkhan Tiryaki yapmakta.

Filmden 2 sahnede elime ulaştı hemen paylaşıma açtım. Hadi hayırlısı diyelim. Sabrısızlıkla yine ağlama krizlerine mi geçilecek diye bekliyorum. Ayrıca müzikleride acayip merak listeme aldım.

16. Altın Koza'da Ödüller Yerine Ulaştı

2009-06-14T18:41:00.010+03:00

16. sı kutlanırken 40. yaşını kutlayan yalnız ve güzel şehrimin yalnız ve güzel festivali olan 16. Altın Koza Film Festivali, Merkez Park Amfi Tiyatro'da yapılan ödül töreniyle son buldu. Törende festival kapsamsında yapılan Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması, Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması ve Akdeniz Ülkeleri Uluslararası Kısa Film Yarışması'nda ödül alan isimler açıklandı.

Festival kapsamında yapılan 'Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması'nda jüri başkanlığını Nuri Bİlge Ceylan'ın yaptığı festivalde "En İyi Film" ödülünü Aslı Özge'nin yönettiği "Köprüdekiler" ve yönetmenliğini Pelin Esmer'in yaptığı "11'e 10'kala" filmleri paylaştı.

Festivalde Büyük Jüri Yılmaz Güney Ödülü'ne Yılmaz Güney sinemacılığına yakın bulunduğu için yönetmenliğini Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan'ın yaptığı "İki Dil Bir Bavul" filmi layık görüldü. Şehrimin güzel insanlarının "İzleyici Jürisi" ödülü ise Atalay Taşdiken'in "Mommo Kızkardeşim" isimli filmine verildi. En İyi Yönetmen Ödülü'nü ise festivalde en şeker tadı bırakan filmi olan "Uzak İhtimal" filmiyle Mahmut Fazıl Coşkun aldı.

Festivalde Uzak İhtimal Oyuncuları ile gözdolduruken ee filmdeki oyuncular en yiyi oyuncu ödülü alırsa bunu yönetmenin iyi yönetmeninin etkisi büyüktür deyipte toplanan filmin 2 başrol oyuncusu Görkem Yeltan ve Nadir Sarıbacak "En İyi Kadın" ve "En İyi Erkek" ödüllerini kaptılar. Gerçekten hakettiler. Özellikle Nadir Sarıbacak gerçekten izlemeye değer. O kadar samimi bir oyunculuk ki vizyona girdiğinde kaçırmayın bu filmi derim. Nadir Sarıbacak ödülü almaya çıktığında heyecandan konuşamadı, bir süre ağlamaklı durdu.

En İyi Görüntü Yönetmeni ödülü beni çok şaşırttı. Çünkü festivalde hiç beğenmediğim bir film olan Pus ErkaÖzcan görüntü yönetmenliğinde ödülü paylaştı. Paylaştı diyorum çünkü 2 ödül verildi. Bir diğeri Semih Kaplanoğlunun "Süt" filmine ErkaÖzcan'a gayet güzel bir biçimde gitti. En İyi Senaryo Ödülü, 11'E 10'Kala filmiyle Pelin Esmer'e verildi. En İyi Kurgu Ödülü'nü ise Pandora'nın Kutusu' isimli filmdeki çalışmasıyla Franck Nakache aldı.

En İyi Yarımcı Kadın Oyuncu Ödülü, Vicdan'daki rolüyle Tülin Özen'e verilirken, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü ise 'Mommo Kızkardeşim' filmindeki rolüyle Mustafa Uzun ve 'Pandora'nın Kutusu' filmindeki performansıyla Osman Sonant arasında paylaştırıldı. Aslında Ben "Dilber'in 8 Günü" filmiyle Fırat Tanış'ta bu ödülü alır diye bekliyordum. Yarışmada En İyi Sanat Yönetmeni Ödülü'nü "Gölgesizler" filmindeki çalışmasıyla Serdar Yılmaz aldı. En İyi Müzik kategorisinde ödül alan isim ise "Dilber'in Sekiz Günü" filminden Nail Yurtsever oldu.

Altın Koza Film Festivali Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması kapsamında verilen Umut Veren Genç Kadın Oyuncu ödülüne "Hayatın Tuzu" isimli filmdeki performansıyla Asiye Dinçsoy layık görülürken Umut Veren Genç Erkek Oyuncu Ödülü'nü "Süt" filmindeki oyunuyla gerçekten çok iyi oyunuyla Melih Selçuk aldı. Aslında "Hayantın Tuzu"nda Asiye Dinçsoy'un rolü çok belirgin değil. Açıkçası beni şaşırttı. Jüri açıklamasını yaptı ama pek tatmin edici gelmedi.

16. Altın Koza Film Festivali Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması'nda En İyi Stüdyo kategorisinde ise ödül verilmedi. Çünkü gerekçe olarak filmlerin tek bir stüdyoda yapılmadığı söylendi. Gerçekten de öyle her aşamada farklı stüdyo kullanılıyor. Hangisine verilecek bu ödül. Muallaktı. Bu ödül yerine "Ses" ödülünün konması gerektiği önerisi söylendi.

16. Altın Koza Film Festivali'nin Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması'nda bu yıl verilen ve jüri üyeliğini sinema yazarları Özgür Şeyben, Uğur Vardan ve Yusuf Güven'in yaptığı 'SİYAD En İyi Film Ödülü'ne ise yönetmenliğini Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan'ın yaptığı "İki Dil Bir Bavul" isimli film layık görüldü.

ÖDÜLLER VE SAHİPLERİ
En İyi Film : Köprüdekiler (Aslı Özge) ve 11’e 10 Kala (Pelin Esmer)
Yılmaz Güney Ödülü: İki Dil Bir Bavul
SİYAD Ödülü: İki Dil Bir Bavul (Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan)
İzleyici Jürisi En İyi Film: Momo-Kızkardeşim (Atalay Taşdiken)
En İyi Yönetmen: Mahmut Fazıl Coşkun (Uzak İhtimal)
En İyi Görüntü Yönetmeni: Özgür Eken (Süt) ve Ercan Özkan (Pus)
En İyi Sanat Yönetmeni: Serdar Yılmaz (Gölgesizler)
En İyi Kadın Oyuncu: Görkem Yeltan (Uzak İhtimal)
En İyi Erkek Oyuncu: Nadir Sarıbacak (Uzak İhtimal)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Tülin Özen (Vicdan)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Mustafa Uzunyılmaz (Momo-
Kızkardeşim) ve Osman Sonant (Pandora’nın Kutusu)
Umut Veren Genç Kadın Oyuncu: Asiye Dinçsoy (Hayatın Tuzu)
Umut Veren Genç Erkek Oyuncu: Melih Selçuk (Süt)
En İyi Senaryo: Pelin Esmer (11’e 10 Kala )
En İyi Müzik: Nail Yurtsever (Dilber’in Sekiz Günü)
En İyi Kurgu: Franc Nakache (Pandora’nın Kutusu)

16. Altın Koza Film Festivali kapsamında yapılan ve Akdeniz Havzası'nda bulunan ülkelerde üretilen kısa filmlerin yarıştığı Akdeniz Ülkeleri Uluslararası Kısa Film Yarışması sonuçlandı.

Koordinatörlüğünü Hilmi Etikan'ın yaptığı yarışmada, Yunanlı ünlü görüntü yönetmeni Andreas Sinanos, Macar film yönetmeni Csaba Bollok, Hollanda Kraliyeti İstanbul Baskonsolosluğu'nda Basın ve Kültür Ataşesi olarak görev yapan ve "İstanbul Uluslararası Kısa Film Festivali"nin tertip komitesi üyesi olan Danıël Coenraad Stork, yönetmen Ümit Ünal ve İtalya'dan festival yöneticisi Willian Azzella'dan oluşan jürinin ödüle değer bulduğu filmler şöyle:

Best Fıctıon Award / En İyi Kurmaca Film Ödülü
Porque Hay Cosas Que Nunca Se Olvidan
Çünkü Bazı Şeyler Var Ki Hiç Unutulamaz ( Yönetmen: Lucas Figueroa ) - İspanya
Best Documentary Award / En İyi Belgesel Film Ödülü
Harraga / Harraga (Yönetmen: Eva Patricia Fernandez & Mario De la Torre) - İspanya
Best Animation Award / En İyi Canlandırma Filmi Ödülü
In The Middle Of The Night / Gecenin Bir Yarında ( Yönetmen: Fernando José Saraiva ) - Portekiz
Best Experimental Film Award / En İyi Deneysel Film Ödülü
Lilly / Lilly ( Kırıneos Papadimatos ) - Yunanistan
Fiction Jury Special Award / Kurmaca Jüri Özel Ödülü
The Pink Cow / Pembe İnek ( Onur Gürsoy ) - Türkiye
Documentary Jury Special Award / Belgesel Jüri Özel Ödülü
You Wanted To Make A Film ? / Film Çekmek Mi İstedin? ( Gali Weintraub ) - İsrail
Animation Jury Special Award / Canlandırma Jüri Özel Ödülü
Berbaoc / Berbaoc ( Grup çalışması )
Experimental Jury Special Award / Deneysel Jüri Özel Ödülü
Dilber's Wedding / Dilberin Düğünü ( Burkay Doğan ) - Türkiye

Yarışmada ayrıca, İtalya'dan My Best Friend / En İyi Arkadaşım ( Yönetmen: Daniele Santonicola ) ve yine Italya'dan The Job / İş ( Lorenzo de Nicola ) isimli filmler jüri tarafından övgüye değer bulundu.

Kurgucu Ulaş Cihan Şimşek, görüntü yönetmeni Gökhan Atılmış, yönetmen Handan İpekçi, otuncu Ahmet Kural ve sinema yazarı Senem Atılmış'ın jüri üyeliğini yaptığı "Ulusal Kısa Film yarışması"nda ise ödül dağılı şöyle oldu:

En İyi Kurmaca: Oktan Bir Aşk Hikayesi - Gizem Elçi ve Sapak'la Fırat Mançuhan

En İyi Deneysel: Geri Dönüşüm Günlüğü - Efe Conker

En İyi Canlandırma: Gemeinschaft - Özlem Akın

En İyi Belgesel: OyunBozan - Ayşe Özge Doğan

16. Adana Altın Koza Film Festivali

2009-06-07T20:42:00.007+03:00

Bir festival daha geldi çattı. Kapıyı tıktıklar (çalar) bizlerde ona "Hoşgeldin" deriz. Ne güzel şeysib sen "Altın Koza" derim. Nihayet "Sinemanın Kalbi Adana'da Atar".

16. festival bu dilekolay. Lakin her ne kadar 16. festival de olsa bizler festivalimizin 40. yılını kutlamaktayız. Nasıl yani diyenlere çok rastladım. Nedenini hemen söyleyim. Festival çeşitli nedenlerden dolayı kendine ara verdi. Aslında festival bu arayı vermek istemez, sinemadan kopamaz. Ki şaşalarına geri döndü. Sene itibariyle 16. sı insanları Adanaya akın ettirmekte.

Biraz daha festival detayına inersem 8-14 Haziran tarihleri arasında seyircisini bir kez daha Türk ve dünya sinemasının seçkin örnekleriyle buluşturacak olan 16. ULUSLARARASI ADANA ALTIN KOZA FİLM FESTİVALİ bu yıl 40. yaşını kutluyor.. İlk kez 1969'da Film Şenliği adıyla düzenlenen festival, 1973'e kadar aralıksız 5 sene devam etmiş ancak maddi sorunlar nedeniyle tam 18 yıl yapılamamıştı. 1992-1997 yılları arasında 6 kez sinemaseverlerle buluştu ama önce 1998'deki Adana-Ceyhan depremi, ardından da 1999 Marmara depremi nedeniyle düzenlenemedi. 2000'lerin başında da ekonomik kriz ve yine maddi sorunlar engeline takıldı. 2005 yılından itibaren yeniden düzenlenmeye başlanan Altın Koza Film Festivali, Türkiye'nin en köklü ve prestijli festivallerinden biri. Yani anlayacağınız çok sekteye uğradı. Fakat yıkılmadı ayakta.

Ulusal Yarışma
Toplam 31 filmin başvurduğu yarışmada festival değerlendirme kurulu 12 filmi Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması'na kabul etti. Pelin Esmer'in "11'e 10 Kala"sı, Cemal Şan'ın "Dilber'in Sekiz Günü", Ümit Ünal'ın "Gölgesizler"i, Murat Düzgünoğlu'nun "Hayatın Tuzu", Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan'ın "İki Dil Bir Bavul", Aslı Özge'nin "Köprüdekiler" i, Atalay Taşdiken'in "Momo-Kızkardeşim"i, Yeşim Ustaoğlu'nun "Pandora'nın Kutusu", Tayfun Pirselimoğlu'nun "Pus"u, Semih Kaplanoğlu'nun 'Süt'ü, Mahmut Fazıl Coşkun'un "Uzak İhtimal"i ve Erden Kıral'ın yönettiği "Vicdan" Altın Koza için yarışacak. Hemen hemen hepsi yurt içindeki ve yurt dışındaki festivallerde başarı kazanmış yapımlardan oluşan yarışma, bu sene hayli çekişmeli geçecek gibi görünüyor.

Seçici kurulu; oyuncu Bulut Aras, yazar ve senarist Füruzan, müzisyen Mazlum Çimen, oyuncu Meltem Cumbul, yönetmen Özcan Alper, oyuncu Özgü Namal, görüntü yönetmeni Uğur İçbak, sinema yazarı ve akademisyen Zeynep Tül Akbal Süalp'ten oluşan Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması'nın jüri başkanlığını, geçtiğimiz ay Cannes'da jüri üyesi olan Nuri Bilge Ceylan yapacak. Yarışmada En İyi Film'e 250.000 TL, Yılmaz Güney Ödülü'nün sahibine 50.000 TL, En İyi Yönetmen'e 50.000 TL; En İyi Müzik, En İyi Senaryo ve En İyi Görüntü Yönetmeni'ne 15.000 TL, festival izleyicilerinin belirleyeceği En İyi Film'e de 50.000 TL para ödülü verilecek.

Festival kapsamında her yıl verilen Onur Ödülleri'nin bu yılki sahipleri; yönetmen Ömer Lütfi Akad, oyuncu Filiz Akın, oyuncu Yusuf Sezgin ve müzisyen Cahit Berkay. Festivalin Gösterim Bölümü'nde Yaşam Boyu Onur Ödülü alan sanatçılarımızın birer filmi yer alacak.

Festival programında, jüri başkanı Nuri Bilge Ceylan'ın filmlerinden oluşan bir seçki izleyiciyle buluşacak. Bölüm kapsamında usta yönetmenin tüm uzun metrajları yani "Kasaba", "Mayıs Sıkıntısı", "Uzak", "İklimler" ve "Üç Maymun" gösterilecek.

Eğitim döneminde olan genç sinemacıları teşvik etmek ve başarıyı ödüllendirmek amacıyla düzenlenen Öğrenci Filmleri Yarışması'nda bu yıl En İyi Kurmaca, En İyi Canlandırma, En İyi Deneysel ve En İyi Belgesel ödülleri dağıtılacak. Festivalde her dalın birincisine 5.000 TL ödül verilecek. Türkiye'nin çeşitli üniversitelerinden 150'nin üzerinde filmin başvurduğu yarışmada 37 film yer alıyor.

Festivalde birbirinden güzel ulusal uzun ve dünya sinemaları ve kısa filmler olamk üzere ciddi anlamda sinema şöleni olacak. Kesinlikle izlemeye doyamayacam. Sinema salonları meskenimdir aynı zamanda.

Festivalde tamam çok iyi isimler var ama benim sabırsızlıkla beklediğim 2 isim Ümit Ünal ve Nuri Bilge Ceylan. Yalnız ve güzel şehrimin güzel topraklarında aynı anda yer alacağım 2 isim. İnsanın idollerine kavuşup kendi hayallerini tanıtması güzel bir şey. Yaşayan bilir ve yaşamaya da devam eder burada. Neyse ben festival modunda uzunca bir ara vereyim sonra hocalarımdan alırım havadisleri. Festival güncemi de ancak festivalden sonra belirtirim artık. Biraz nispet boyutunda da olsa napalım hayat güzeldir, yaşamasını bil yeter.

Peri Masalı / Fairytale

2009-05-20T21:40:00.018+03:00

Tarihin feci bir cilvesi midir nedir bilemicem ama Rusya'da Norveç adına yarışıp birincilik kazanan bu baby face bir Rus.

Sovyetler Birliği’nde dünyaya gelmiş. Daha sonra 4 yaşındayken ailesiyle birlikte büyüyüp yaşadığı Norveç’e taşınmış. Rybak, 5 yaşından beri enstrüman çalıyor. Şu anda da hem piyano hem de keman çalmakta. Bu yetnekli insan boşuna değil çünkü ailesi de sanatçı olan Alexander’ın annesi Natallia Valiantsinauna Rybak ünlü bir piyanisttir. Babası Ihar Aliaksandravich Rybak da Norveç’te çok tanınan bir kemancıymış. Alexander “Eğlendirmeyi her daim sevdim ve bu bir şekilde sanki benim ilahi görevim” demiş. Alexander şu anda Norveç’in başkenti Oslo’nun dışındaki Nessoden bölgesinde yaşamakta.

Eee sanatla yoğrulmuş bu adam. Tohumunda var Alexandercığımın. 10 parmağı 10 marifet. Müzisyen, yorumcu, oyuncu... Çeşitli müzikallerde rol almış. Boş değil yani. Açıkçası bir şarkı yarışmasını milli "Hadise"ye çevirmekten bıkan kimileri vardır. Bende onlardan biriyim. Çünkü bu kadar "Hadise" artık geri dönüşümü boş durumlar yaratıyor. Eurovision da belkide tek favorimdi Fairytale. Çok şeker bir müzik, çok şeker sözler, çok şeker bir kareografi ve tabi çok şeker bir solist.

Alexander, Rusya’nın başkenti Moskova’da düzenlenen 54. Eurovision Şarkı yarışmasını Rus ve Norveç halk ezgilerinden esinlendiği Fairytale (Peri Masalı) isimli şarkısı ile 387 puan toplayarak kazandı. Şarkının söz ve müziği Alexander'a ait. Şarkı, ünlü modern halk dansı topluluğu Frikar ile sahnelendi. Şarkı Norveç’in en büyük gazetelerinden olan Dagbladet’ten tam puan almış. ESCtoday (Eurovision’da Bu Gün) isimli sitede yarı final elemelerinden finale kimlerin çıkacağı konusundaki bir ankette %71.3 oyla başı çekmiş.

Norveç’te yapılan ön eleme yarışmasında Alexander ezici bir üstünlük ile oy veren 9 ilin hepsinde de en yüksek puanı aldı. Öyle ki telefon ile oylama ve jüri oylarının sonucunda Alexander 747.888 puan elde ederken ikinciliği kazanan Tone Damli Aaberge sadece 121.856 puan alabildi.

Böylece yarı final elemelerine katılma şansı kazanan şarkı yarı final elemelerini geçerek Eurovision’da finalde yarışma şansı kazanmıştır.

Final gecesinde yarışan Alexander Rybak ve şarkısı Fairytale (Peri Masalı) kırılması zor bir rekora imza atarak, Lordi grubunun 292 puanla elinde bulundurduğu en yüksek puan rekorunu 387 puan toplayarak kırdı. Bu puanla birlikte Alexander, ikinci gelen İzlanda’dan 169 puan ve rekorun eski sahibi Lordi grubundan 95 puan fazla almış oldu.

Bu kadar bahsetmişken şarkıyı es geçmek olmaz. Favorim benim cici şarkım ve "Peri Masalım"...

Alexander Rybak - Fairtale

Years ago, when I was younger
I kind a liked, a girl I knew
She was mine and we were sweet hearts
That was then, but then it’s true

I’m in love with a fairytale
Even though it hurts
Cause I don’t care if I lose my mind,
I’m already cursed

Every day we started fighting
Every night we fell in love
No one else could make me sadder
But no one else could lift me high above

I don’t know what I was doing
When suddenly we fell apart

Nowadays I cannot find her
But when I do we’ll get a brand new start

I’m in love with a fairytale
Even though it hurts
Cause I don’t care if I lose my mind,
I’m already cursed

She’s a fairytale yeah
Even though it hurts
Cause I don’t care if I lose my mind,
I’m already cursed

Anneler Günü

2009-05-10T01:43:00.003+03:00

Yılın en garip günü bana göre. Neden mi? Bütün burukluğu içinde.

En değerli varlığım annem. Ama o değerli varlıktan mahrum olanlar da var. Onların burukluğu eşliğinde benim gözlerine soka soka anneler günü kutlamam bencilce bir yaklaşım.

Umarım bir gün hiç bir çocuğun gözünde anne yaşı olmadan, bugünü içinde burukça anmadan geçireceğimiz anneler günü olur.

Ağlarsa anam ağlar gerisi kaplumbağalar der yazımı bu kısalıkta bırakır çeker giderim.

Saygı Dediğin Tek Dişi Kalmış Canavar

2009-05-10T01:35:00.003+03:00

Girizgahları es geçerek meselenin özüne değinmek esastır bazen. O esası koruyayım bende.

Bugün gözünü sevdiğim "Yalnız ve Güzel" ülkem sınırları içinde hangi yurdum insanına sorarsanız sorun "Sinema Aşığı" olmayana az rastlanır. Herkesde bir sinema merakı bir sinema tutkusudur almış başını gidiyor. Kime sorsan bir yönetmenlik aşkı sarmış, başında kavak yelleri. Elinizi sallasanız ya bir yönetmene ya da bir oyuncuya çarpar. Yani insanlar o derece ölür biterler sinema için. İşte size 2 yüzlü bir madalyon.

Gelelim madalyonun diğer yüzüne. Yıllar yılı (yani ahir ömrümdeki bilinçli gözlemim dahilinde edindiğim sonuca göre) sinir katsayımı arttıran bir olaya şahit olma üzüntüsünü yaşadım (ve malesef yaşamaya devam ediyorum). Film izlemek nerede acayip keyif verir? Elbette sinema salonlarında. Diyelim ki bu keyfi yaşamak için gittiniz bir sinemaya, oturdunuz filminizi izliyorsunuz. "Zırrrr" o da ne? Yanınızdaki insanın telefonu çalıyor. Sesli olarak. Okuma yazma bilmiyor olması imkansız çünkü o an alt yazılı bir film izliyorsunuz (alt yazıyı şu sebeple belirttim: cep telefonlarınızı kapatın ibaresinden dolayı). Ya da Türk filmi diyelim. Film başlamadan önce daha salona girerken yapılan anonsları da mı duymuyor acaba kişi. Sağır olması imkanı yok çünkü işitme engelliler için hazırlananbir salon değil. Neyse zaat-ı muhterem telefonun sesini kapatmayı unuttu diyelim ki insanlık hali olabilir. Beşerdir deriz. Ama o beşerin şaşırttıkları da var. Yahu kardeşceğzim hiç bir şey yapamıyorsan meşgule al arayana mesaj at 2 dakka "Sinemadayım çıkınca ararım" de. Olmadı salonu terk et git. Gözüm görmesin. Telefonu açıp bağıra çağıra "Sinemadayım" demenin anlamı ne? O zaman o salonda rahatsız olan insanlar senin en kutsal varlığın hakkında ileri geri, üslupsuzca konuşmazlar mı? Neden böyle olumsuzluklara izin veriyorsun be hey insan. Ahmaklık diz boyu mudur?

Film daha bitmedi. Yani işkence devam. Hopur hupur bir şeyler yiyen mi yoksa fokur fokur içecek içen mi arasınız. Şap şup ağız egzersizleri duymak zorunda mıyız yahu.

Bir diğer sinir katsayımı arttıran hadise ki en vahimlerinin başında filminn biteceğini anlamasıyla salonu terk etmeye kalkan izleyici. İnanılmaz bir olay ki yazılar geçmeye başladığında adam akıllı insan bulamazsınız salonda. Hani herkes sinema sever ya, tamam işte filmi izleyip defolup gittiler. İşte o kadar aşıklar ki sinemaya o derece yani. Yahu bir bakın, kimler ne yapmış, ne emekler var. Belki daha bitmedi bir atraksiyon gelecek ardından. Ama yok tabakhane hesabı yetiştirecekleri bir şeyleri var. Eee salon boşalınca salonda çalışan görevlilerde işlerini yapabilmek için gözünüzün içine bakıyorlar. Ama siz hala bir inat oturuyorsunuz. Niye? "E saygı" der geçersiniz. Tabi anlayana. Gerçi anlayanda nereden anlıyorsa. Malum yurdum insanı nidaları.

Böyle tabakhane seyircisine iyi ders veren filmlerden biri bence "Karayip Korsanları: Dünyanın Sonu". Yazılar akıp geçer ve son sahne gösterilir. Giden gitmiştir, kalan sağlar bizimdir. Yanlış hatırlamıyorsam "Slumdog Millionaire"de de böyle bir durum vardı. Orada farklıydı. Filmden ziyade dans gösterisinden ibaretti. Yazılar o dansla geçiyordu sanırım. Pek hatırlamıyorum şimdi ama net hatırladığım şey salondan çıkarken bir anda o dansları yapmaya çalışırken kendimi bulduğum. E haliyle "Napıyor bu kız" bakışları var. Napalım kardeşim sizde sonuna kadar kalsaydınız siz de dans etseydiniz.

Sürprizlerden mahrum kalmamak için lütfen yazılar bitene kadar salonlarda kalın. En azından saygı adına. Emeğe saygı.

Hemşerim Memleket Nere?

2009-05-10T01:35:00.002+03:00

"Nerelisin?".. Şimdi ben bu soruya nasıl cevap verebilirim. Benim nerede doğduğumu mu, nerede yetiştiğimi mi yoksa köklerimin nereden geldiğini mi soruyorlar. Bu "Nerelisin" sorusuna cevap vermek kadar zor bir şey yoktur bazen. Çünkü tek bir kelime bile açıklaması kimi zaman 1 saat sürebilir.

Aslında bu sorunun açıklamasını yapmak için biraz tarih bilgisi gerekebilir. Şimdi burda ukalalıp yapıp "Ben tarih biliyorum, tarihim iyidir." demek istemiyorum ama öyle, ne gelir elden. Neyse çok eskiye gitmeden açıklayım: Bizler Anadolu insanıyız (genel sınır anlamında). Osmanlı soyundan geliyoruz. 1071'de Malazgirt'in kapılarını açtığımızdan beri bu böyle. Yıllar yılı oturmaya işe yarayan organımızı atalarımız ordan oraya sürükleyip durmuşlar. Yaz kış dememişler. Bazen de bir atın üzerinde sektirip durmuşlar. At deyip geçilmez tarihimizin en önemli parçası. O olmazsa 10 bin senede zor oluşurdu bu topraklar. Sıcak denizlere bir an önce inmeye çalışan arkadaşlar bizden önce kapıdan geçip yurt edinirlerdi vatanı. Hadi bakalım 21. yüzyıl dediğimiz zamanlarda bile koşturup dururduk. O zaman ne bir net ne bir cep telefonu ne de yadigar radyo, televizyonlar ne de eskilerin maceraları olurdu. Macera olurdu elbet ama kalıcı tarzda değil. Şöyle olabilir; "Bizim obada bir yiğit vardı tek okla 10 öküz öldürdü" ya da "Bizim deli kız at binme olimpiyatlarında yine kimseye birinciliği kaptırmadı" veya "Ulan Çinlilerde kuyruk mübarek, nereye göçsek oraya geliyorlar" ya da... Ya da sı yok işte hayal gücünüzü birazda siz zorlayın. Ama bu hikayeler de bir yere kadar. Çünkü hikayeler dilden dile anlatıldıkça anlam kazanır. Peki ya hikayeleri anlatacak insanlar yoksa etrafta. İŞte o zaman Hikayeleri nereden öğreneceğiz? Nasıl vukuu bulacak hadiseler?

Fazla geyikçi bir insan olduğumu kabul ediyorum. Hatta daldan dala atladığımın da farkındayım. O sebeple zop zop bir toparlama zamanıdır. İlk çıkış konum "Nerelisin" sorusuydu.

Aslında hep ataların başının altından çıkmış. Ordan oraya göçmeseler, otursalar oturdukları yerde bu soruda olmazdı. Soruyu geçtim cevabı bu kadar zor olmazdı. Şimdi bir örnekle bu sorunun cevabının ne kadar zor olduğunu anlatayım: Orhan amca diye tonton bir amca ile tanıştım. Orhan amcaya "Nerelisin" diye sordum. Cevabı aldıktan sonra sorumun ne olduğunu unuttum. Aynen konuşmayı yazıyorum:

Demet : Orhan Amca nerelisin?
Orhan Amca : Şimdi yavrucum büyük babamın bir tanesi Oflu, büyükbabamın diğeri Konyalı. Büyükannemin bir tanesi Giritli, büyükannemin diğeri Bulgar göçmeni. Annem İzmir'de doğmuş, babam Ankara'da. Abim Konya'da ben Eskişehir'de doğdum daha sonra İstanbul'a yerleştik ve hala oradayım. Sanırım orada öleceğim. Bu olay benim çocuklar için kolay oldu. Çünkü hepsi İstanbulda doğdu orada yetiştiler.

İşte "Nerelisin" sorusuna verilebilecek en zor cevaplardan biriydi Orhan Amcanın ki. Adamda haklı başta dediğim gibi kökleri mi soruyorsun yoksa büyüdüğü doğduğu yeri mi? "Baban nereliyse sen de oralı olursun" söylemine değinmek bile istemiyorum. İnsanoğlu merak ediyor işte. Tek soruda seceresini saymaya meraklı yurdum insanı da başlıyor anlatmaya.

Ben en çok ta vatandaşlık değiştiren insanlara bu soruyu sormaktan korkarım. Çünkü o daha içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Karışık olan beyin dalgaları kısa devreyle miladını dolduruyor ve sonunda eller ağızda "bırrrrr, bırrrr..." diye dolanan zombi kişilikler olup çıkıyoruz.

Orhan Amca aynı soruyu bana "Sen nerelisin, kimlerdensin?" diye sormaya kalktığında şimdi yandık diye düşünmeye başladım. Çünkü birde "Kimlerdensin?" diye abuk bir soru varki bunu açıklamak ayrı bir beter. Kaçış yok başladım anlatmaya. Annemin tarafında çok karışıklık yokta babamın tarafına geçince hakikaten beyin dalgaları çeyreğe vardığında kısa devre yapıyor. "Nerelisin"e Orhan Amca'nınkinden kolay cevap verip sıyrılırım ama kimlerdensin... Off... Neyse ki onu da kısa anlatma yollarını buldum. Şİmdi başlayım:

Orhan Amca: Nerelisin?
Demet : Orhan Amca şimdi benim büyük annanem, büyük babannem ve büyük dedelerimin dedeleri ve annaneleri (daha onların gerisi de var mı bilmiyorum. Ayrıca orda da bir millet ayrımı var ama detaylı bilmiyorum) Darende'ye yerleşmişler. Orada evlenmişler çocukları olmuş. Sonra benim annanem ve büyük babam İstanbul'a; dedem ve babannem de Adana'ya yerleşmişler. Ardından annem ve babam evlenmiş Adana'da yaşamaya başlamışlar. Ben ve kardeşim de burada doğduk ama yetiştiğimiz yeri sorarsan orası devamlılık idrak etmiyor. Bir Adana bir İstanbul arası mekiklerle geçiyor yaşam.

Bir de antropologlar ve sosyologların söylediği bir şey var: 3 nesil arka arkaya aynı kalmışsa artık milleti o 3 nesil devam ettirirmiş (Atamızın milliyetçiliğinden ayrı olan biyolojik bir yaklaşımdır bahsi geçen). Mesela İtalyanın biri geliyor Türkiye'ye burada evleniyor, çocukları oluyor, çocuklarının çocukları oluyor. Al sana 3 nesil. Yani artık onlar Türkleşmiş oluyor. Bu durumda kökeni açıklamakta zor.

Ah Osmanlı ah! Bunlar hep senin yüzünden. Ne vardı 7 cihana yayılacak. Dedelerinin yaptıklarını şimdi torunları çekiyor. Saray zaten devşirmeden geçilmiyor.

Nokta

2009-05-06T21:13:00.006+03:00

"Tutku ve para hırsı; insanı eğer bir cinayete sürüklemişse, insan içine düştüğü kör kuyudan lekesiz çıkabilmek için belki de bir mürekkep lekesine gereksinim duyacaktır."

Ahmet, yakın bir arkadaşının ön ayak olması ile tarihi değeri yüksek bir Kuran'ın çalınmasına istemeden bulaşır. Ancak kalkıştığı iş onu hiç istemediği bir noktaya sürükler.

Ancak Ahmet bu olayın sonucunda başlarına açılan trajik bir durum yüzünden asla kendisini affetmeyecektir. Vicdan azabıyla artık yaşamak istemeyen Ahmet, bundan kurtulmak için çeşitli yollar aramaya başlar.

Evet filmin güzel bir sinopsisidir yazılanlar. Temmuz ayında yani film daha gösterime girmeden çok önce filmle ilgili görüşlerimi yazmıştım. http://demetozturk.blogspot.com/2008/07/nokta.html linkinden okuyabilirsiniz.

Türk sineması için övünç kaynağı bir film olarak görüyorum. Tek bir sahnede devam eder gibi. Bu görünüm ht sanatından bir alıntı. Nokta her saniyesiyle izlemeye değer bir film. Ayrıca gösterime girmek için neden bu akdar acele ettiklerini(!) de merak etmedim değil.

Aşkın EL Hali / Lover's Hands

2009-05-03T02:42:00.008+03:00

Kimi zaman renklerin bir dili olsa da bir konuşsa diyabiliriz. Ya da duygular gözlerle mi daha iyi anlatılır yoksa eller de duyguları anlatabilir mi?

Sometimes we can tell that if only the colors had their tongues and they spoke. Can we tell our feeling much beter with our eyes or can our hands tell our feelings.

Devrim Arabaları

2009-05-02T23:54:00.005+03:00

Bugün çoğumuzun bilmediği, bilenlerin de "benzini bitip yolda kalan araba" olarak eksik bildiği dramatik bir hikayenin filmi.

Devrim arabaları filminin konusu 16 haziran 1961 de geçmekte. Cumhurbaşkanlığı konutunda verilen davette işadamları, gazeteciler ve darbe erkanı ülke kalkınmasını tartışırlar.

Devlet Başkanı Cemal Gürsel sinirlenip bu ülkenin otomobil bile üretebileceğini söyler. Bu sinirlenme beraberinde bir meydan okumayı da getirir. Gürsel emrini verir. Yaklaşmakta olan Cumhuriyet bayramına ilk yerli otomobil yetişrilecektir.

Tümüyle yerli üretim bir otomobil yapılmasını emreden Gürsel, görevin TCDD işletmesine verildiği bildirilir. O gün orada bulunan 23 mühendis bu emri 'Türk insanının makûs talihine karşı bir meydan okuma' olarak algılarlar. En küçük bir tereddüt ya da endişe sergilenmeksizin derhal işe başlanır. Çalışma mekanı olarak Devlet Demiryolları'nın Eskişehir'deki Cer Atölyesi seçilir. Zaman müthiş dardır. Cumhuriyet Bayramı' na kadar yalnızca 130 günü vardır ekibin. Türkiye’nin ilk yerli otomobili olacak eserin adı da konmuştur: “Devrim”.

Devrim arabaları filmi işte burda heyecanıyla boy gösterir. 23 mühendisin kariyerlerini, aile hayatlarını riske atarak girdikleri macerayı, zamanla, yoklukla, politikayla, karşılarına çıkan sayısız engelle mücadelelerini anlatıyor.

Eskişehir'de Türkiye Lokomotif ve Motor Sanayii AŞ'de sergilenen Türkiye'nin ilk yerli otomobili Devrim'i Tolga Örnek'in "Devrim Arabaları" filminin gündeme gelmesinden ve yakın zamanda Eskişehir-Ankara arasında Yüksek Hızlı Tren seferlerinin başlamasından sonra 10 bin kişi ziyaret etmiş. Yetkililer, Devrim ile hatıra fotoğrafı çektiren ziyaretçilerin otomobile hayran kaldıklarını, çoğu zaman gözlerinin dolduğunu bildirdi. Ziyaretçilere otomobil hakkında bilgi veren yetkililer, özellikle öğrencilerin Devrim ile gururlandıklarına tanık olduklarını söylemiş.

Filmin yönetmeni Tolga Örnek:"Bu çok sevindirici bir haber. Filmi izleyenlerin filmde anlatılan Türk insanına, inançlarına, azimlerine, insani duygularına ve başarılarına saygı göstermesi kadar gurur verici bir geri dönül olamaz. Filmi yeniden vizyona sokturan da izleyicimizden gelen talepler. Bu kez, izleyicinin, hem muhteşem bir oyuncu kadrosundan duygu yüklü bir film izleme hem de başarıyı takdir etme fırsatını değerlendireceklerine eminim" demiştir.

Ve Devrim Arabaları bütün ısrarın ve bunca söylemin ardından tekrar gösterime girdi. izlemeyenlerin kayıplarını sıralamak veya izleyenlerin kazandıklarını söylemek yerine kişilerin kendi yorumlarını kendilerine bırakmak en doğrusu. Ben filmi gerçekten çok beğendim. Tolga Örnek'i Hititlerden dolayı beğenmiştim ve tekrar başarısını tebrik etmekten geri kalmıyorum. Kişisel fikrim abidik gubudiklere gidip zaman kaybetmek yerine okuyarak öğrenmeyi reddettiğimiz tarihimizi en azından izleyerek öğrenelim.

Film çok sayıda ödüle de imzasını attı. En son Sadri Alışık Oyunculuk ödüllerinde 7 usta oyuncusuna ödül verildi. Açıkçası tekrar gösterime girmeden önce olan bu ödülün ilgiyi arttıracağına inanıyorum. Ama yanlış bir bilgi var. O da şu: Şimdiye kadar hiç böyle topluca başrıl oyuncularıan ödül verildiğinin görülmediği söylenip duruyor. Oysaki 15. Adana Altın Koza Film Festivalinde "Made in Europe" filminin 18 başrol oyuncusuna birden ödül verilmiştir.

Benim için özel kısmına değinecek olursak Hitilerde oluşan Demir Demirkan & Tolga Örnek birlikteliği bu filmde de devam etmiş olması. Demir Demirkan imzası varsa zaten başarısızlık veya kötü bi oluşum düşünemem. Bir ödülde Demir'e gelsin.

Yönetmen: Tolga Örnek
Senaryo: Murat Dişli & Tolga Örnek
Yardımcı Yönetmen: Mehmet Öztekin
Görüntü Yönetmeni: Hasan Gergin
Otomobil Yapım: Erhan Akgün
Sanat Yönetmeni: Veli Kahraman
Ses Tasarım & Miksaj: Burak Topalakçı
Müzik: Demir Demirkan
Prodüksiyon: Amiri Burak Şenkal
Yapımcı: Türker Korkmaz & Tolga Örnek
Yapım: Ekip Film & Arti Film
Oyuncular: Taner Birsel, Ali Düşenkalkar, Halit Ergenç, Sait Genay, Altan Gördüm, Vahide Gördüm, Seçil Mutlu, Uğur Polat, Serhat Tutumluer, Onur Ünsal, Selçuk Yöntem, Haluk Bilginer

Aşkın EL Hali

2009-03-22T21:04:00.004+02:00

Kimi zaman renklerin bir dili olsa da bir konuşsa diyebiliriz. Ya da duygular sadece gözlerle mi anlatılır?
Duygular gözlerle mi daha iyi anlatılır yoksa eller de duyguları anlatabilir mi?

Tam da bu karmaşaya değinmişken tapteze bir film sizlerle.

Ve Oscar Geldi..

2009-02-23T11:04:00.006+02:00

Ve 81 yıldır bütün ihtişamı ve prestijiyle(!) devam eden bir Oscar ödül töreni daha geçti gitti.

81. Oscar Ödül Töreni 3 bin 500 kişilik Kodak Tiyatrosu’nda Hint yapımı Slumdog Millionare'in 8 dalda birden zaferini ilan etmesiyle son buldu.

Her yıl öne sürülen spekülasyonlar, bahisler ve sızdırmaların gölgesinde bu yılda devam etti gitti. Kazananlara yol, su, hava olarak dönecek heykelcikler beklentileri pek te yanıltmadı. Pek te diyorum çünkü 13 dalda birden aday gösterilen The Curious Case of Benjamin Button 3 dalda ödül almayı başarabildi. Bu da hayal kırıklığı yaratmadı dense yalan olur. Duygusal açıdan bu sefer David Fincher'ın heykelciği kucaklamasını bekliyordum. Belki onca şahane filmine rağmen ödül alamayan Martin Scorsese'in Köstebek'le ödül alması gibi bir şey yaşanabilir diye düşünüyordum. Acı gelebilir ama gerçek akademi yine Fincher'ı heykelciğe layık görmedi. Kubrik gibi adını sinema tarihine kazıyıp Oscar'sız mı ayrılacak bu diyarlardan Fincher.

Aslında beklenenler oldu. Slumdog'un Altın Küre'den sonra Oscarda da bir çıkış yapması çokta şaşırtıcı olmadı. Bir diğer tartışılan konu da "En İyi Yardımcı Erkek" dalındaydı. Bu ödüle beklendiği gibi geçtiğimiz yıl ölen Batman: The Dark Knight'taki Joker rolü gönülleri fetheden Heath Ledger layık görüldü. Oscar tarihinde 1976 yılında Network'taki rolü ile "En İyi Erkek Oyuncu" ödülünü alan Peter Finch'in ardından öldükten sonra Oscar alan 2. kişi oldu. Ödülün verilip verilmemesi ahlaki açıdan bile tartışma konusu olan Ledger'ın kazanırsa ödülünü kim alacağı bile ortalığı karıştırdı. Ve ödül gecesi bütün meraklerı dindirdi. Ledger ödülü kazandı. Ödülünü de annesi, babası ve kız kardeşi aldı.

Ödülün tam listesini de yayınlayım tam olsun:

En İyi Film : Slumdog Millionaire
En İyi Yönetmen : Danny Boyle (Slumdog Millionaire)
En İyi Kadın Oyuncu : Kate Winslet (The Reader)
En İyi Erkek Oyuncu : Sean Penn (Milk)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu : Penelope Cruz (Vicky Cristina Barcelona)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu : Heath Ledger (Batman: The Dark Knight)
En İyi Özgün Senaryo : Dustin Lance Black (Milk)
En İyi Uyarlama Senaryo : Simon Beaufoy (Slumdog Millionare)
En İyi Animasyon Film : Andrew Stanton (Wall-E)
En İyi Kısa Animasyon : Kunio Kato (La Masion En Petit Cubes)
En İyi Sanat Yönetmeni : Donald Graham Burt (The Curious Case of Benjamin Button)
En İyi Kostüm : Michael O'Connor (The Duchess)
En İyi Makyaj : Greg Cannom (The Curious Case of Benjamin Button)
En İyi Görüntü Yönetmeni : Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire)
En İyi Kısa Film : Jochen Alexander Freydank (Spielzeugland)
En İyi Belgesel ve Kısa Belgesel : James Marsh ve Simon Chinn (Man On Wire) ve Megan Mylan (Smile Pinki)
En İyi Görsel Efekt : Eric Barba, Steve Preeg, Burt Dalton ve Craig Barron (The Curious Case of Benjamin Button)
En İyi Ses Montajı : Richard King (The Dark Knight) ve Ian Tapp, Richard Pryke ve Resul Pookutty (Slumdog Millionare)
En İyi Kurgu : Chris Dickens (Slumdog Millionare)
En İyi Film Müziği : A.R. Rahman (Slumdog Millionare)
En İyi Şarkı : "O Saya" A.R. Rahman ve Maya Arulpragasam (Slumdog Millionare)
Özel Ödül : Jerry Lewis
En İyi Yabancı Film : Yojiro Takita (Dpartures-Japonya)

İvedikleştiremediklerimizden misiniz?

2009-02-15T01:32:00.006+02:00

Ve sonunda beklenen gün geldi oley. Nedir bu “oley”: Recep İvedik. Aylardır nerdeyse fragmanlarıyla beynimizi kemiren, yerli yersiz her yerde adı geçen, Cem Yılmaz’ın Arog’u sırasında bile en çok konuşulan hadise olan hödö film Recep İvedik sonunda huzurlarınızda vatana millete hayırlı olsun. Oley dedim çünkü gelmesiyle belki kurtuluruz diye düşünüyorum ama yanıldığımı da düşünüyorum.

Tabii ki filmi izlemedim. Bende eksik kalayım yani bir İvedik’ten (laf aramızda bir filmi izlemeden ön yargı ile eleştirmekten ve eleştirenlerden de nefret ederim). Dvd çıkınca izlerim artık. Gerçi ilk film içinde neler diyordum “İzlemesin kimse hede olursunuz, kurtlar kapar sizi ham olursunuz” nidalarıyla ortalarda dolanıp duruyordum. Fakat en son nidamdan 5 dakika sonra kendimi İvedik izlemek için salona girerken buldum. Komik bir anıdır benim için orası ayrı. Neyse efendim geri dönelim İvedikciğe.

Devamlı belden aşağı konuşan, ağzında geğirme oturma organında zortlama eksik olmayan, kıllı (kısaca bu maymun olsa daha doğru olur) bir insan bir anda halk kahramanı oldu. Anlaması güç mü acaba? Gerçek hayata dönüp baktığımızda her yerde mevcuttur İvediklerden. Peki bu insanlara gerçek yaşantımızda prim veriyor muyuz? Hiç sanmıyorum. “ayy, ığğğ, pis kaka” diye yanlarından koşar adımlarla kaçarız bu tiplerin. Peki durum böyle iken neden üstelik cebimizden de üstüne para vererek bu tipi izleme garipliğine kapılıyoruz. Nedir bizdeki bu İvedik aşkı? Hayır İvedikler aynı İvedik ama ondaki fark nedir? Bana göre cevap reklam ama reklam haricinde artı parantezlerimde olacak belirtim hemen. Farklı açılarda da bulunacağım yani.

Reklam hayatın her alanda o kadar mevcut ki. Kimse “ay benim reklama ihtiyacım yok” saçmalığına girişmesin lütfen çünkü bir anne bile çocuğunu günlerde överken reklamını yapar. Bu reklamın getirisi egodur orası ayrı. Zaten reklam illa maddiyat olarak geri dönmek zorunda da değildir. Gelelim İvedikteki duruma. Ciddiyetin hüküm sürmesi beklenen ana haber bültenlerini bile avaz avaz bağırtmasını başartan, reklamın içinde reklam olmasını bilen bir olay İvedik. Tartışma programlarında bile adı geçer sürekli. Peki tescilli bir ürünün reklamı olur, söylenmesin, rtük amca kızar söylemleri varken devamlı İvedik’in anılması gösterimdeki diğer filmler açısından haksız rekabetin oluşmasına kafadan bir sebep değil midir? Bence haksız rekabetin önde gideni arkadan kovalayanı. Bu sezonda gösterime giren önemli filmlerden Devrim Arabaları, Gitmek, Sonbahar veya hala gösterimde olan Güz Sancısı gibi filmleri kaç kişi izledi. Çoğu eminim bu fillerin adını bile duymamıştır. Çünkü reklamları ya hiç yapılmadı ya da az tanıtımla yetindi bu filmler. Acı ama gerçek. İvedik 4 buçuk milyonu buldu. Breh breh breh… Haksız rekabet var mı yok mu? Eğer birileri suçlanacaksa bu konuda, magazin adı altında dalaverelerin gösterildiği dünyada, böğ getirircesine insanlara empoze edilen bir olgudan insanlar değil bunu bize saplatanlar suçlanmalı.

Diğer bir bakımdan da destekliyorum aslında İvedik’i. Desteklememe sebep olacak 2 neden var. 1.si Recep İvedik gibi filmler -ki bunlar gişe filmleridir- olmazsa o çok sevip saydığımız filmlerin bir çoğu da olmaz. Neden mi? Çünkü Recep amcalar yapımcılara, devlete bir şekilde geri dönüşüm sağlıyor ve geri dönüşüm sonucu kazanılan paralar çok sevip saydığımız filmlere aktarılıyor. Bu sayede sinemamızda bir canlanma gösterip gelişme kat ediyor. Suyla çalışmıyor maalesef kimse. Eğer bugün Cannes Film festivalinde alınan bir ödüle sevinebiliyorsak bundan İvedikciğinde rolü vardır. Acı ama gerçek. Gönül isterdi tabi böyle filmlere ihtiyaç duyulmadan ilerlesin sektör ama madalyon hep size iyi yüzünü göstermemekte. Gerçekler her zaman olduğu gibi burada da acı yüzünü bir kez daha göstermekte. Eğer bir film bu kadar kötü olmasına rağmen rekor düzeyde, hiçbir filmin ulaşamadığı bir başarıyı yakalayıp hiç sinemaya gitmemiş insanı bile evinden kaldırıp sinema salonlarına sürüklemişse bizim İvediklere bi bakıma teşekkür bile etmemiz gerek.

Gelelim desteklememe sebep olacak diğer sebebe. Efendim bizler birer yabancılaşma özentisi kişilikler olduğumuz için yerli malı yurdun malı haykırmalarını ilkokul sıralarından bırakıp kendimizi özentiliğimizin kucağına bırakmış bulunuyoruz. Bu İvedik Made in Hollywood olsaydı yine bu kadar eleştirirmiydik acaba yoksa “Vay anasını be adamlarda ne kadar komik yapmış ahahahah” deyip gülüp geçer miydik? Kesinlikle gülüp geçerdik. Hatta kimileri eminim ki (çok bilmişlikle kendini entelektüel sananlar) bu filmi sanatsal çerçevede de değerlendirirdi. Öyle ki abartıp “Bu seneki oscarlarda neden aday gösterilmedi” diye çığırtkanlık bile yapabilirler. Çok mu abarttım son örneği bilemiyorum ama kabul etmek lazım ki olay da bu abartı kadar var.

İyisiyle kötüsüyle bir film daha gösterimde her şeye rağmen iyi seyirler.

Tikitoloji

2009-02-09T21:37:00.002+02:00

Günlerden bir gün arkadaşımla birlikte keyifli sohbetler ederken etraftan geçen insanların adeta fotokopi makinasından fırladıklarını farkettik. Bu bizde gözlem gücünün doruklarında bir oluşumun varolmasına işaretti. O oluşumda bir "tiki" tarifi olabilirdi. Ki bizde bunu yaptık.

Karşınızda ilk bölümüyle "Tikitoloji". Keyifli izlemeler.

Not: Görmemişin "starbucks"ı yorumlarını duyar gibiyim. Ama konu dahilinde böyle böğğğ getirircesine gösterilmesi gerekiyordu.

Avrupa 1.si Türk Sineması..

2009-01-28T22:41:00.008+02:00

Avrupa avrupaa duy sesimiziiii.. Bu gelen Türklerin ayak sesleriii..

Yapılan bir araştırmaya göre Avrupa'da yerli filmlere en çok Türklerin ilgisi varmış.. İşte size haberi:

Türkiye'de en çok izlenen filmler listesinin zirvesinde son yıllarda hep yerli filmler yer aldı. Yerli filmlerin gişeden aldığı pay % 60'a yükseldi.

2005 ve 2006 yıllarında en çok izlenen ilk 10 filmin yedisi yerli film iken, 2007'de bu rakam 5'e geriledi. 2008 yılında yaşanan Türk sineması seyirci rekoruyla beraber, listenin ilk 11 filminin yerli film olduğu gözlendi.

2008 yılında Türkiye sinemalarında 264 yeni film vizyona girdi. Bu 264 filmin toplam seyirci sayısı 36.935.780 olurken, önceki yıl gösterime giren filmleri izleyen 1.593.176 kişi ile beraber 38.528.956 seyirci toplamına ulaşıldı. Bu rakam 2007 yılına göre % 23.7 oranında artışı ifade etmektedir.

2008 yılında toplam hasılat rakamında ise 302.5 milyon YTL ile 2007 yılındaki 244.8 milyon YTL'ye göre % 23.6 artış sağlandı. Ortalama bilet fiyatı 7.80 TL'den 7.85 TL'ye yükseldi. Bunda ana etken ise bilet fiyatlarının tam biletlerde 10 TL'nin üzerinde olmasına karşın, Turkcell'in kampanyaları ile haftanın iki günü bir biletin bedavaya gelmesi oldu.

2008 yılında sinemaya giden 38.5 milyon kişiden 23.1 milyonu yerli filmi tercih etmiştir. Türkiye, % 60 gişe payı anlamına gelen bu rakamla dünyada ABD, Hindistan ve G.Kore'nin ardından yerli filmini en çok izleyen 4. ülke konumunu korumuş oldu. Türkiye bu performansıyla Avrupa'da ulusal film piyasasında Fransa'ya %12 fark atarak en iyi performans gösteren ülke oldu.

2007 yılında seyircisi 1 milyonu aşan 4 film varken, 2008 yılında 7 film bu barajı geçti. Türkiye sinema tarihinde en çok izlenen filmler listesinin ilk 20 sırasında 17 yerli filmin olması ve "Eşkıya" hariç diğerlerinin 2001 yılı sonrasında gösterime girmiş olması, son yıllarda yaşanan canlılığa dikkat çekmektedir.

Muse

2009-01-27T22:46:00.001+02:00

Dinlenesi ve sevilesi, tapılası grup...

Evet benim için Muse bu tabirleri taşır. Henüz onları (Türkiye'ye gelmelerine rağmen) canlı canlı izleme şansı yakalayamasamda kayıtlarından ne kadar acayip bir şey oldukları aşikar. Şarkıları ise tarifsiz hoşlukta. Her dinleyişimde beni yeni yeni projelere sevk ettikleri bir gerçek.

Bu sevdiğim grubu birazdan daha yakından tanıtmak istedim.

Ve karşınızda "Muse"...

1994 yılında İngiltere'nin güneybatısındaki Devon kasabasında Matthew Bellamy (solist, gitar ve klavye), Chris Wolstenholme (bas), Dominic Howard (davul ve vurmalı çalgılar) tarafından kuruldu.

90 başları çıkmış olan indie klasiklerini cover yapıyorlardı. Aslında okuldayken Muse'un üç elemanı da farklı gruplarda çalıyorlardı. Kısa süre sonra beraber grup kurma kararı aldılar. Gothic Plague daha sonra Fixed Penalty ve Rocket Baby Dolls adını aldılar. İlgi azlığı onları engellemiyordu, aksine kamçılıyordu. "Açıkçası bizi hayal kırıklığına uğratmıyordu." diyor bascı Wolsentholme. "Kendi parçalarımızı yazarak ve çalarak daha tanınır hale gelecektik. Başta birçok boş barda çaldık ama cover yapmamaya söz vermiştil ve bir daha cover yapmadık.". İsimlerini Muse olarak değişmesi ile birlikte olaylar çok daha ciddileşmeye başladı. "Müzik kaçmak için kullandığımız bir yol olmaktan çıktı." diyor davulcu Howard. "Bizim için bir tutku, kendimizi anlatım yolumuz haline geldi.". Çalışmaları çok sıklıkla olmaya başladı ve bulabildikleri her fırsatta sahneye çıkmaya başladılar. Eğer Londra'dan 400 km uzaklıkta oturuyorsanız bu hiç de kolay değildir. Coşkulu soundlarını, heyecanla harmanlanan görkemli vokalle, baştan çıkarıcı atmosferle, yayılmak için bekleyen sözlerle birleştirmeyi başardılar ve artık kalabalığı toplamaya başlaması doğaldı. İnsanlar duydukları şeyi sevdiler ve Muse'un Dangerous Records'tan çıkan iki single'ı 1997 Muse ve 1998 Muscle Museum canlı performanslarıyla satılmaya başlandı ve çabucak tükendi.

1994 yılında Rocket Baby Dolls adındaki gruplarıyla yerel bir müzik yarışmasında sahnedeki her şeyi kırarak birinci oldular. Bunun üzerine elemanlar üniversiteye gitmek yerine müzik de kariyer yapmak istediler.

1998'de Muse kendini İngiltere'nin büyük yetenek avcılarının ve birkaç Amerika şirketinin odaklandığı bir grup olarak buldu. Kasımda Muse CMJ'de çalmak üzere New York'a uötuç Göz kamaştırıcı şovlarından sonra Amerika'nın ilgisi çok hızlı bir şekilde büyüdü. İki hafta sonra bu sefer Los Angeles'da Santa Monica rıhtımında kendilerini göstermek için çıktılar. Madonna'nın şirketi Maverick Recording zaman kaybetmeyip oldukça cömert bir teklifle grubu kendilerine bağlamış oldu. 1999'da ilk albümleri Showbiz'i piyasaya çıkardılar. Milyonlarca kopya satan bu albümle beraber Muse kazandığı ödüllerle de başarısını kanırladı.

Showbiz New Musical Express dergisinde haftanın albümü seçildiğinde şöyle bir başlık atılmıştı: "Muse'a bakın bu kadar genç insanların nasıl olupda böyle iç acıtan şarkılar yapabildiklerini merak edeceksiniz..." ve başlık şu ifadeyle devam ediyordu: "Muse öyle bir müzik yapıyor ki hem rock müzik tutkunlarına hem de duygusal romantiklere hitap ediyor... Balo salonunda dans ettiren punk şiirler.. Gözlerindeki ateşle ve damarlarındaki cesaretle... Bu grup çok büyük olacak...". Muse'un şarkı sözleri gerçekten kelimenin tam anlamıyla iç acıtıyordu. "Size tuhaf gelebilir ama şarkıların nereden geldiğiyle ilgili olarak hiç bir fikrim yok" diyor Bellamy ve ekliyor, "Açıkçası bunların içimden,derinlerde bir yerden çıktığını düşünüyorum ama nasıl olduğunu anlamıyorum. Dürüst olmak gerekirse anlamak da istemiyorum; bir gün bunun yanıtını bulursam kaybedeceğimden korkuyorum...".

Eveett şimdide sizlere bir kaç Muse seçkisi...

Supermasive Black Hole (aynı zamanda Twilight'ın en sevdiğim sahnesinde yer alan müziktir)

Hysteria

Newborn

Plug In Baby

İYİKİ DOĞDUM :)

2009-01-24T11:11:00.003+02:00

Ve evet bendenizin doğum günüdür. Yaşasınn... Yaşasınnnnnn... :)

Yılın en sevdiğim günüdür. Çünkü ben doğdum. Yehuuuu... Yehuuuu..

Benim gibi baharın cıvıllığını seven bir kişi nasıl bir kış çocuğu olmuştur. Valla bende bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum. Sonuçta her ikisini de yaşıyorum ve mutluyum.

Ayrıca bendeniz tam anlamıyla "Kova" burcu insanıyımdır. Dahiler burcu derim anlarsınız. Ukala tipleriz işte biz kovalar. Çok yaşayalım emi biz kovalar.

Artık çocuk olmasam da sorun değil "doğum günü" dendiğinde benden daha çocuk birini bulamazsınız. Kanat takıp uçtuğumu zannederim zaman zaman. Günün çocuğu olmaktan ileri gelir sanırım. Zaten yılbaşı kutlamalarıyla birlikte çoktan geri sayım başlamıştır. Saydımmmm saydımmmm ve geldi... Her şey bir gün için de deseler olsun ben keyfindeyim olayın. Çünkü "kalamam hayatın köşesinde, o zaman neşesi neresinde.".

Yaşa değinmişken.. Galiba daha genç olmanın verdiği rahatlık ya da yaşlanmanın verdiği bilinç mi dersiniz bilemiyorum ama rakamsal yaşın pek önemi olmadığını kavradım. Sallayın rakamı yaşınız ruhunuza ve durumunuza göre ilerlesin (ayrıca kadın olmakla da alakalı olabilir bu durum.).

Ahh.. Ahh.. Bir yaşı daha devirdim. Ne kadar çabuk geçiyor zaman. Göreceli olmakta haklıymış yani. 1 senede bile insanın hayatında neler değişiyor, nelerrr.. nelerrr..

Doğum günüm aslında tuhaf bir tarihtir. Örneğin pek çok insanın ölüm tarihi ve araştırmalara göre yılın en karamsar günüymüş. Karamsarlık umrumda değil de ölenler gerçekten sevdiğim isimler olunca elde değil üzülmemek (Allahtan rahmet diliyorum.).

Neyse bugün benim günüm ve kendime aşağıda görmüş olduğunuz 3 şarkıyı armağan ediyorum. Şarkılar beni söyler :)

Nice yıllar emi bana :) ...

Happy Birthday

Kenan Doğulu - Rüzgar

Sertab Erener - Hayat Beklemez

Edit: Astrology analyst sitesinin yolladığı maile göre yılın en şanslı günlerinden biriymiş 24 Ocak.
"24 ocak.. yılın en şanslı günlerinden biri. piyango bileti alın. yay ve aslan burçları ile kova ve boğa burçları iş ve kariyer yaşamınız ile ilgili çok önemli bir dönem geldi. tabii ki yükselen burcunuzu da ihmal etmeyin. rahatlama, genişleme, refah."

Twilight (Alacaranlık)

2009-01-23T21:57:00.006+02:00

Bayıldım..Bayıldım.. Fantastik - romantik söylemi sanırım daha uygun bu film için. Romantizmi, aşkı, sevgiyi tüm bağlılığıyla anlatırken diğer bir taraftanda fantistik kurgular çemberine sürüklüyor bizleri. Fantastik sevmeyenler için pek de güzel sayılmayabilir. Çünkü gerçekte varolmayan varlıklar (vampirler) anlatılmakta. "Bu ne ya saçma sapan" demeye gayet açık bir film. Ama unutmamak gerek ki film bir kurmaca ürünüdür. Yani gerçek hayatın bire bir kopyası isteniyorsa gidin belgesel izleyin bence. Çünkü ancak gerçek açlığını ancak belgeseller doyurur. Zaten kurmaca farkı da burada ortaya çıkar.

Catherine Hardwicke'in yönetmen koltuğunda oturduğu filmin başrollerinde Kristen Stewart ve Robert Pattinson yer alıyor.

Geyiği yarıda kesip birazda filmin konusundan bahsedim sizlere. O kadar yoruma konu iyi gider, en azından izlemeyenler için tüyo olur. Efendim film; Annesiyle birlikte Phoenix’te yaşayan Isabelle “Bella” Swan, annesinin başka bir adamla evlenmesi üzerine babasının yanına Washington’ın Fork kasabasına taşınır. Burada yüz sekiz yaşında bir vampir olup, on yedi yaşında görünen gizemli sınıf arkadaşı Edward Cullen ile tanışır.

Edward ise, küçük kasabasında yıllardan beri ailesiyle yaşayan bir vampirdir. Uzun süre vampir kimliklerini saklamış olan aile, insan kanı içmeden, insanlara zarar vermeden sakin bir hayat sürmektedirler.

Yeni başladığı okulunda tanıştığı Edward’a aşık olan Bella, bir süre sonra Edward’ın vampir olduğunu öğrenmesine rağmen ondan vazgeçemez. Edward’ın ilk başlarda romantizmden uzak durmaya çalışmasına rağmen sonrasında birbirlerine aşık olurlar. İkili arasında tehlikeli ve tutkulu bir ilişki başlar.

Üç göçebe vampir James, Victoria ve Laurent geldiğinde Bella’nın hayatı tehlikeye girer ve Edward’ın ailesi Alice, Carlisle, Esme, Jasper, Emmett ve Rosalie onun hayatını çok geç olmadan kurtarmak için uğraşırlar.

Filmin müzikleri de bir harika. En başta Muse faktörü etkili bunda. Bir sahne varki en beğendiğim sahne ve orada "Supermasive black hole". Başlamasıyla benimde sahneye adapte olmam saliselik ölçütler oldu. Baseball sahnesi. Zaten çok hareketli bir sahne olmuş. Filmde en beğendiğim olay bu hareketlilikti. En büyüleyici romantizm ise bir aşk için insanın ölümlü olmaktan, yaşamaktan vazgeçme isteği olmuştur. Gidilip görülesi filmler kervanında yerini almıştır.

Öncelikle istemeye istemeye gittiğim The Unborn (Doğmamış) felaketi arkasından kesinlikle harika bir film diyebilirim. Ama harikalık derecesi 2 filmin karşılaştırması boyutunda. Harika görecem kesinlikle böyle sınırlı değil.

Diğer bir tavsiyem de The Unborn'la ilgilili. Beni hayal kırıklığına uğratan bir film olmuş. Konu değişik ama olmamış. Birbiriyle bağlantısında saçmalamalara gidilmiş. David Goyar bunu nasıl yapar aklım almıyor. Nerdeyse The Dark Kanight'ın ardından kendisini dahi ilan edecekken. Çok büyük hayal kırıklığı. Çokk...

Filmle ilgili bir diğer dipnot ise; Stephenie Meyer tarafından yazılmış fantastik bir roman uyarlamasıdır. Amerikan kütüphaneler birliği 2005 yılı en iyi kitap ödülünün sahibidir kitap. Fantastik bir aşk kurgusu. tutkularını kaybedenlere anlatılan bir masal. Kitap henüz yayınlanmadan beyazperde haklarını satın alan isimler Mtv Films ve Madonna ile Guy Oseary’nin sahibi olduğu Maverick Films olmuştur.

"Üç şeyden emindim. Birincisi Edward bir vampirdi.
İkincisi, ne kadar baskın olduğunu bilemesem de onun bu vampir yanı kanıma susamıştı. Üçüncüsü ise, koşulsuz ve geri dönülemez bir şekilde ona aşık olmuştum..."

Oscar Gelir Hoş Gelir...

2009-01-22T23:03:00.004+02:00

Ve yılın en görkemli olaylarından biri geldi çattı kapımızda beklemekte... "Oscar goes to..." sesleri kulaklarda çınlamakta. Acaba bu sene kimler alacak diye sabırsızlıklar telaşlar ilerlemekte.

Oscar'dan önce göz kırpıcısı Altın Küreler sahiplerini buldu ve bizleri şaşırtmadı. Akademi jürisi acaba ne derece etkilenir bu değerlendirmelerden bilinmez ama ödül alan adaylar Oscar'a 1-0 önde başlıyorlar benden söylemesi.

Bugün adaylar açıklandı. İçlerinde şaşırtıcı yok gibi hemen hemen. Üzücü olay ise bırakın adaylığı heykelciği almasına kesin gözüyle baktığım Nuri Bilge Ceylan (Üç Maymun) adaylar arasında yok. Avrupa kıymet bildide şu Amerika kıymet bilmez olup çıktı. Tüh yazıklar olsun size (fazla mı duygusalım ne). Ne vardı "And the Oscarrrrr goes to Uç Maaamuunnn" deselerdi. Bizim de şöyle bir göğsümüz kabarıverseydi. Neyse ahtımız olsun başka seneye artık heykelcik ülkemizde.

The Curious Case Of Benjamin Button 13, Slumdog Millionaire 10, Milk ve The Dark Knight 8, Wall e 6, The Reader ve Doubt 5 dalda adaylığa layık görüldü.

Adayların pek çoğunu haliyle izleme şansı bulamadık toptan ama The Curious Case Of Benjamin Button ve Slumdog Millionaire'i sabırsızlıkla beklediğimi söylemem gerek. Trailerlarını izledim. Özellikle BenjaminButton farklı bir senaryo ile dikkatimi çekti. Kaçırmamam gerek. Zaten David Fincher elinin değdiği bir ürün olduğu için bu kadar meraklanmama şaşmamalı.

Kıyasıya rekabet kokan bir ödül töreni bizleri bekliyor. Yönetmenlerde duygusal yaklaşıp Fincher alsın istiyorum ama kim alırsa alsın yine de üzüleceğime inanıyorum. Hepsi harikalar (yönetmenler). En iyi yardımcı erkek The Dark Knight'taki rolüyle Heath Ledger'a gidecek gibi. Canlı canlı dagörebilseydi keşke. Slumdog ve Benjamin Button arasında geçecek bir yarışa sahne olacak gibi tören. Kadınlarda Kate abla erkeklerde Sean veya Brad abilerden birinin almasını bekliyorum. Animasyon lütfennn Kung Fu Pandaya gitsin. Şimdilik tahminler bu yönde.

Meraklanmayın bu adayları sizlere de sunuyorum. Hadi bakalım bahisler başlasın şimdiden:

*best picture
-the curious case of benjamin button
-frost / nixon
-milk
-the reader
-slumdog millionaire

*best actress
-anne hathaway "rachel getting married"
-angelina jolie "changeling"
-melissa leo "frozen river"
-merly streep "doubt"
-kate winslet "the reader"

*best actor
-frank langella "frost/nixon"
-sean penn "milk"
-brad pitt "the curious case of benjamin button"
-mickey rourke "the wrestler"
-richard jenkins "the visitor"

*best supporting actress
-amy adams "doubt"
-penelope cruz "vicky cristina barcelona"
-viola davis "doubt"
-taraji p. henson "the curious case of benjamin button"
-marisa tomei "the wrestler"

*best supporting actor
-josh brolin "milk"
-robert downey jr. "tropic thunder"
-philip seymour hoffman "doubt"
-heath ledger "the dark knight"
-michael shanon "revolutionary road"

*best director
-danny boyle "slumdog millionaire"
-stephen daldry "the reader"
-david fincher "the curious case of benjamin button"
-ron howard "frost/nixon"
-gus van sant "milk"

*best foreign language film
-the baader-meinhof complex (germany)
-the class (france)
-departures (japan)
-revanche (austria)
-waltz with bashir (israel)

*best animated picture
-bolt
-kung fu panda
-wall e

*best writing, screenplay written directly for the screen
-frozen river
-happy go lucky
-in bruges
-milk
-wall e

*best writing, screenplay based on material previously produced or published
-the curious case of benjamin button
-doubt
-frost/nixon
-the reader
-slumdog millionaire

*best achievement in cinematography
-changeling
-the curious case of benjamin button
-the dark knight
-the reader
-slumdog millionaire

*best achievement in editing
-the curious case of benjamin button
-the dark knight
-frost/nixon
-milk
-slumdog millionaire

*best achievement in art direction
-changeling
-the curious case of banjamin button
-the dark knight
-the duchess
-revolutionary road

*best achievement in costume design
-australia
-the curious case of benjamin button
-the duchess
-milk
-revolutionary road

*best achievement in makeup
-the curious case of benjamin button
-the dark knight
-hellboy 2

*best achievement in music written for motion pictures, orijinal score
-the curious case of benjamin button
-defiance
-milk
-slumdog millionaire
-wall e

*best achivement in music written for motion pictures, original song
-slumdog millionaire (jai ho)
-slumdog millionaire (o saya)
-wall e (down to earth)

*best achievement in sound
-the curious case of benjamin button
-the dark knight
-slumdog millonare
-walla e
-wanted

*best achievement in visual effects
-the curious case of benjamin button
-the dark knight
-iron man

Adana(CA) Sözlük

2009-01-20T21:31:00.000+02:00

Medyadaki eşsiz Adana düşkünlüğünün (Yemekteyiz, Adanalı, Canım Ailem, Avrupa Yakası...) ardından insanların Adanalıları anlamadığını düşündüm. Neden mi? Çünkü pek çok kelime bilinmemekte. Aslında anlama kelime bağlamında pek anlaşılmayabilir. Neyse orası fazla karıştırılmasın.

Adanalılar kendi çevrelerinde kendi kelimeleriyle kendilerini ifade etmeye çalışmaktadır. Bu türetilen kelimeleri bildikten sonra Adanalıyı anlamak daha kolay olacaktır. Şirincikten kelimelerdir bunlar :).

İşte Sizlere Adana Sözlüğü:

Abov : Aman.
Çimmek : Yıkanmak (Ör: Ganala gidek çimek mi lan? - Su kanalına gidip yüzelim mi arkadaşım?).
Kındırmak : Aralamak (Ör: Lan gardaş yandık galan şu gapıyı kındır azcık - Çok sıcak oldu arkadaşım kapıyı biraz aralar mısın lütfen?).
Küncü : Susam (Ör: Dezzeoğlu bu nasıl kazangevrek! Hemi gıllik hemide küncüsü az - Sayın simit satıcısı bu nasıl simit? Hem küçük hem de susamları az).
Zibil : Çok, aynı zamanda çöp anlamına gelir.
Mintan : Gömlek.
Gıllik : Küçük, minik.
Kele, Galan, Taman : Cümlelerin sonuna gelir. Cümle tamamlayıcısı kıvamında kullanılır.
Cüllük : Civciv.
Helke : Kova.
Cıncık : Cam.
Dinelmek : Ayakta durmak.
Geçek : Geçelim.
Dönek : Dönelim.
Binek : Binelim.
He : Evet.
Çerdek : Çekirdek, ayçiçeği, günebakan.
Aşörtmen : Eşofman.
Dam : Çatı.
Bocit : Bakır sürahi.
Zibillik : Çöplük.
Hayma : Damlarda asma dallarının toplandığı çardak.
Araya Gitmek : Ziyan olmak.
Davşan : Tavşan.
Gıran : Yaramaz çocuk.
Allöş : Şaşırma nidası olarak kullanılır.
Çul : Kilim, yer yaygısı.
Peşkir : Havlu.
Galan : Bundan sonra.
Galle : Kasa, içine para konan çekmece.
Zıypmak : Kaymak (Ör: ayağı zıypan gıran yere düştü - Ayağı kayan çocuk yere düştü).
Eke : Kibirli, ukela, bilmiş bilmiş konuşan, kimseyi beğenmeyen.
Ziplemek : Saplamak.
Cıbartmak : Birinin çıplak yerine vurunca orayı kızartmak, yakmak.
Cıbarmak : Vurulan yerin kızarması.
Gıcık Almak : Gıcık olmak.
Gulle : Misket, bilye.
Dakkalık Gulle : Atışlarda kullanılan misket.
Devrisi Gün : Sonraki gün.
Beriki Gün : Önceki gün.
Duzsuz : (Tuzsuz) Lüzumsuz insan, tüm gıcık özellikleri bünyesinda barındıran insan her türlü durum için kullanılabilir.
Ondan Kertim : Ondan sonracığıma.
Yazı : Tarla.
Yuka : Sığ, yüksek ya da derin olmayan.
Comca : Kepçe.
Avel : Aptal.
Bayaktan : Az önce.
Bider : Tohum.
Banadura : Domates.
Cılk : Çürük.
Cere : Kulplu testi.
Cibiliyet : Geçmiş.
Dulda : Sığınak, kuytu yer.
Döş : Göğüs.
Enik : Köpek yavrusu.
Eşgi : Ekşi.
Esvap : Çamaşır.
Essah : Sahi.
Mısmıl : Müsait.
Taka : Pencere.
Dıkılmak : İçeri girmek.
Lenger : Bakır, genişçe tabak.
Celfin : Genç Tavuk.
Düve : Genç inek.
Kuskun : Eşeklerin semerin üzerinde tutmaya yarayan kalçasını dolanan geniş bant şeklinde kuşak.
Köşker : Ayakkabı tamircisi.
Gadasını Almak : Günahlarını almak.
Nahal Geldin : Ne zaman geldin.
Anarya : Geri alma.
Vırrığı Yelli : Aklı bir karış havada.

Eli Eğri : Hırsız.
Malıyla Malamat Olmak : Parasıyla rezil olmak.
Yüzü Astarından Pahalı Olmak : Getireceği kardan daha fazla zarar gelmesi.
Epey Cıncık Kırdı : Potkırmak.
Mart Sıpası : Yerinde duramayan.
Ziv Ziv Gezmek : Boş boş gezmek.
Eşkere Konuşmak : Boş yere konuşmak.
Mezhebi Geniş : Her şeye uyan.
Ağzı Pis : Küfürbaz.
Gece Mitilde Yatar Dündüz Çalım Satar : Durumuna bakmadan caka satmak.
Ağzının Domarışından Omar Diyeceğini Anlamak : Söyleyeceği şeyi hareketlerinden anlamak.
Gel Gelelim Çam Kertmesi : Gelelim kurufasulyenin faydasına.
Mitili Atmak : Yerleşmek.
Mukufuna Varmak : Anlamak.
Anasına Sarımsak, Babasına Soğan : Sıradan.
Göz Görgüsü Ne Oldum Delisi : Sonradan görme.
Ne Ondurur Ne Öldürür : Ne durumunu iyileştirir ne de çok kötüleştirir.
Gözünden Sürmeyi Çekmek : Kurnazlık.
Nuh Nebi'den Kalma : Çok eskiden kalma.
Aydan Arı, Günden Duru Olmak : Parlamak.
Oklava Yutmuş Yılan Gibi : Eğilmekte zorlanıyor gibi görünmek.
Havsalası Almamak : Anlayamamak.
Pel Pel Bakmak : Garip garip bakmak.
İt Kılı Potsal Bağı : Bir işe yaramaz.
Poyrazdan Alıp Yele Vermek : Harvurup harman savurmak.
Cinleri Başına Ağmak : Delirecek şekilde kızmak.
Sepeti Seyrek : Ağzında lafı tutamamak.
Çalıyı Tepesinden Sürmek : Ön yargılı olmak.
Kanı Soğuk : Az konuşan, sessiz.
Sütü Bozuk : Şerefsiz.
Köküne Acı Soğan Doğramak : Kökünü kazımak.
Tilkiye Tavuk Güttürmek : Olmayacak işi yapmak.
Kuru Derede Sele Gitmek : Olmayacak duruma düşmek.
Un Çuvalı Gibi Tozar : Kendi kendine kızıp durmak, köpürmek.
Dussuz Dussuz Konuşmak : Salak salak konuşmak.
Elem Eşkere : Açıkça.
Yayan Yapıldak Yola Düşmek :Yalın ayak, başı açık yola düşmek.
Kuskunu Düşük : Rüküş veya salaş giyinmiş.

Issız Adam (Son Sahne)..Ve..Devamı..

2009-01-04T21:56:00.003+02:00

Okuyucuya not: Uzun zamandır yazmayı ertelediğim beni darmadağın eden bana adanmış filmimin (bkz: seyirciye adanmıştır) yorumlarını şimdi yapıyorum. Mahfeden son sahneyle birlikte. Geciktirmem tamamen ortada çok fazla dolanmasıyla alakalıdır.

(final sahnesi)

Ada : Merhaba Alper, nasılsın?

Alper : Ada! Ihıhııh. Merhaba. Ihıhı şaşı-şaşırdım ben, biraz.Hay Allah. (sessizlik). Seni aradım bi kaç kere, telefonların, değişmiş tabi.

Ada: İngiltere’ye taşındım, evlendim.

Alper : Öyle mi. (sessizlik) Çok se-evindim senin adına. Eşin?

Ada : Hakan. Orda bi şirkette çalışıyor. Ben meslek aynı işte. Orda da bi dükkan açtık. Öyle gidiyor işte. (sessizlik) Şenol’un oğluydu galiba di mi?

Alper : hıhı

Ada : Çok tatlı maşallah.

Ada masaya gider çantasından cüzdanını alır. Alper’e doğru ilerler. Cüzdandaki fotoyu Alper’e göstererek.

Ada : Bu da benim kızım. Elif. 3 yaşında.

Alper fotoğrafa bakar uzunca bir süre. (sessizlik) Ağlamaklı bir sesle.

Alper : Çok güzelmiş. Canım benim. Ihıhııhı. Allah bağışlasın.

Ada : Saol. Bende bir fırsatını buldum hem Bursa’ya gelip annemleri görim dedim hem de Sinem’i. Yarın sabah dönüyorum. Kız babasıyla birlikte bakıcıyla kaldı orda. Belki yılbaşında hep birlikte tekrar gelecez. (sessizlik). Gel bizimle bi kahve iç dicem ama sanırım sinemaya giriyosun.

Alper : ıhıhııh Evet ıhııhı.

Ada : Sen nasılsın? Nasıl gidiyor her şey? Restoran falan devam di mi?

Alper : İyiyim. Çok iyiyim. Her şey yolunda.

(Alper iç ses) : Hiç iyi diilim Ada. Seni hiç unutmadım. Bunların olacağını hiç düşünmemiştim. Yarım yamalağım. Her şey bombok. Sen atlattın mı, yoksa benden intikam mı alıyorsun. Gülümsüyorsun, gerçek mi? Hiç böyle olacağını düşünmemiştim. Senden ayrıldığım ilk günler kuş gibi hissetmiştim kendimi. Sana da kendime de iyilik yaptığımı düşünmüştüm. Ta ki ufacık bi şey beni darmadağın edene kadar. (flashback) . Sana ait ufacık bi toka alay etti benimle o gün. İşte o sabah seni ve neleri kaybettiğimi anladım. Bi daha sen olmayacaktın. Bi daha bunu yaşayamayacaktım ben bi başkasıyla. (flashback). Hayat alay etmeye devam etti benimle. Sana benzeyen yüzler, kokuna benzeyen kokular, sesine benzer sesler çıkardı karşıma. Ya da bana mı öyle geldi ne. Bilmem. Biliyor musun bi gün nerde kaybettiğini bilmediğin o küçücük saç tokası hala cebimde durur.

Alper : İyiyim. Çok iyiyim. (sessizlik). Senin dükkanı emlakçı yapmışlar biliyor musun?

Ada : Aaa evet. Sinem söylemişti.

Alper : Bende geçiyordum geçen gün önünden. O zaman gördüm. İşim vardı o taraflarda.

(Alper iç ses) : Hayır Ada yalan söylüyorum. Ben zaman zaman gidip bakıyorum o sokağa. Her şeyin eskisi gibi olduğunu düşnüyorum. Orda öylece duruyorum. Senin içerde oturduğunu ve hala küçük kahramanlar yaptığını düşünüyorum. Kendimi aldatıyorum. Avunuyorum Ada.

Ada : Annen nasıl iyi mi?

Alper : İyi o da napsın. Torum morun büyütüyor. Geliyor arada bir, ben gidiyorum zaman zaman.

Ada : Özledim valla Müzeyen Ablayı. Söz de misafirliğe gidecektim, kısmet olmadı.

(Ada iç ses) : Senden hemen sonraydı onu görmeye gidişim. Senin doğduğun eve. Çocukluğunun geçtiği kasabaya sevgilim. Sana dair küçük bi yolculuk yaptık annenle. Sana söylememesi için yemin ettirdim ona. Bravo tutmuş sözünü. (flashback) . Büyüdüğün evi, uyuduğun yatağı gördüm sevgilim. Seni, çocukluğunu düşündüm. Sen ordaydın ve bi gün benimle tanışacağını henüz bilmiyordun. Sen dizime yattın, ben bi hikaye anlattım sana, büyüdün. Kafamda bi hikaye. Bilirsin bunu çok severdim. İkimize bi mutlu son yazdım sonra. O evde seninle birlikte oturduk. Sustuk. Yanımda durdun sessizce. Burası sondu. Başka bi yaşamdı. Sadece biz vardık. Bana baktın, mavi ve telaşsız. Sustuk. Başka bi yaşamda başka bi mutlu son. Biz bunu haketmiştik, hikayemiz orda bi yerde hep benimle duracak. Dayanabilmemin tek yolu bu çünkü. İnsanın kokusu hep aynı mı kalırmış. Şaşırdım. Sonra sana ait bi şey aldım yanıma. Bi küçük 45’lik plak. “Arda Kardeşin Masalları”. Eve uğrarsan bi gün o plağın nasıl kaybolduğunu asla bilemeyeceksin. Biliyor musun sen o küçük plakla bende, evimdesin hala. Ve sen bunu bilmiyorsun. Ve gözlerimi kapattığımda kollarımda başka biri değil sen varsın. Ve sen bunu bilmiyorsun.

Alper : Aaa saat 7 olmuş.

Ada : Evet. 7 seansı başladı. Hadi geç kalıyorsun.

Alper : Yok ben girmicem. Çünkü çocuk filmi sıkılırım ben. Başka planlarım vardı zaten. Daha cazip geldi onlar şimdi.

Ada : Hmmm.. Bekleyen biri mi var yoksa?

Alper : Evet var.

Ada : Güzel. Buna sevindim.

(Alper iç ses) : Yok. Hiç kimse yok. Sana yalan söylüyorum.

(Ada iç ses) : Biliyorum sevgilim. Hiç kimse yok, olmayacak. Başkalarının çocuklarını, hayatlarını, bedenlerini ödünç alacaksın, gerivermek üzere. Ve hep ıssız kalacaksın.

Alper : Ben müsadeni isteyim o zaman.

Ada : Tamam. Hoşça kal.

Alper : Hoşça kal.

Ada : Aaa bu arada havuçlu tarçınlı kekin tarifini verecektin bana hatırladın mı?

Alper : Haa tüh.

Ada : Ben buldum tarifi. Bi kitaptan. Yapıp yedik afiyetle. Seninki kadar güzel olmadı tabi. Ama olacak umut var.

Alper : Bravo.

Ada : Azmettim başaracam.

Alper : Şimdiden tebrik ederim.

Sessizce bakışırlar.

Ada : Hoşça kal, kendine iyi bak.

Tokalaşma.

Alper : Hoşça kal.

Giderler. Tekrar dönüp inanılmaz bir hasretle sarılırlar…

“Anlamazdın” der ve koparız. Zaten sahne boyunca ağlamaktan bitap düşmüş insanlar olarak son darbeyi de indirir film.

Madem seviyordun neden ya neden. İnsan sormaz mı? Gerçi kavuşsalar bu kadar güzel olur muydu. Biz bu kadar ilgi gösterirmiydik. Orası ayrı bi olay.

Filme tekrar baktığımda Ada ve Alper’i görmez oldum bi süre sonra. Oradakiler onlar değildi ve Çağan Irmak bunu nereden biliyordu. Şaşıp kaldım. Tabi ki cevabı açık. Demek ki o kadar fazla ki yaşananlar. Hepsi mi aynı olur? Her kadının hayatına bir “Issız Adam”, her “Issız Adam”ın hayatına da bir Ada girniştir o zaman.

Ah erkekler neden ıssız olmayı tercih edersiniz ki. Acı çekiyorsunuz işte siz de bizim kadar. Acı çekmeyeceğini düşünen Alper o yüzden mi darmadağın oldu. Adam gideceği yeri bile şaşırdı. Feleği döndü garibimin. Mazoşist misiniz? Kanınızda ki mikropla nereye kadar. Ne zaman kafanıza dank eder. O toka her zaman çıkabilir karşınıza. Ama işte her şey için geç olunca mı aklınız başınıza gelir?

Acaba Ada evli olmasaydı Alper “tekrar” diye yalvarır mıydı? İç seslerin hepsini söylerlermiydi birbirlerine. Ada’nın hikayeleri gerçek olur muydu? Alper’in doğduğu evde birlikte otururlar mıydı? Bende bi hikaye yazdım. Ada ve Alper adına. Bu karşılaşma anında aslında Ada Alper’in canını yakmak için evliyim dedi. Çocukta yiğeni falan. Son anda Alper’e sarılınca “Yalan söyledim aptal. Ben hala seni deliler gibi seviyorum. Nasıl seni unutup bi başkasıyla evlendiğime inanırsın. Aşkımın bittiğini nasıl düşünürsün. Seni hala bütün hücrelerimde hissediyorum. Seni deliler gibi seviyorum.” Der ve mutlu son. J Fazlaca polyanna takıldım. Umarım bu ayrılıklar sadece filmlerde kalır desem de kendi söylediğime kendim bile inanmıyorum inanmayı çoookk ama çoookkk istesemde.

Ama güzel olan başka şeyde şarkıda da geçtiği gibi karşı taraf için mutlu olması dilekleridir. Çok acı yaa. Sensiz ama sen başkasıyla olsa bile “mutlu olsun yeter ki mutlu olsun. Başına kötü bi iş gelmesin. Çocukları ona layık evlatlar osun. Karısı ona iyi bi eş olsun. İşleri hep yolunda gitsin. Her zaman istekleri en güzel biçimde olsun” diyebiliyorsun. “Dilerim ki mutlu ol sevgilim. Ben olmasam bile hayat gülsün sana.”. Gerçek aşk bunu gerektirir, gerçek sevgi. Çünkü sevmek sevdğini mutlu görmektir. Senle veya sensiz. Hiç önemli değil. Bi yerlerde bi şekilde mutlu olsun. Hep mutlu olsun. Her ikinizde kanadı kırık kuşlar olsanız bile.

“Hiçbir şey iyi gitmiyor, senden sonra. Sadece takılıyorum. Korkularımı da benimle beraber büsbütün yoğurarak, yaşıyorum. Senin kokunun geçmediği duvarlara başımı vurarak kanatmak geçiyor içimden her gece.. Elini yıkadığın sabunu kokluyorum, sinmiştir kokun diye.. Yokluğun hiç azalmadı ki, her yoklukta seni aradım, seni ararken de hep yok oldum fark etmeden her dakika aslında, bilmiyorsun, bilmedin, bilemeyeceksin hiç.

Keyfim yerinde, her şey çok güzel, yerine koyabileceğim o kadar çok kişi bulurum yalanına öyle inandım ki, bu yalanın etrafına kurduğum dünyamda kendimi unuttum ama seni asla unutmadım ben. Tenden tene geçişlerimde hep senin sıcaklığını aramaktı niyetim, şefkatini bulmaktı ama her tende biraz daha yok oldum geceleri, hasretin ise büyüdü içimde, ulaşılamayacak kadar sana derin bir hal aldı. Üşüdüm.

Geceleri sensiz kokan yastığımda, gözyaşlarına boğuluyorum, uyuyamadığım gecenin sabahında kalkıp, işime gidiyor sonra tekrar evime dönüyorum. Beraber dinlediğimiz şarkının kazara dışarıda bir yerde çalınması sırasında olduğum yerde durup, bakıyorum sağıma soluma, orda mısın? Neden göremiyorum seni peki?

Her şeyimi senin uğruna bırakabilirim çünkü her şeyim sensin… Gel diyebilir misin bana? gel diyemem ki ben, gözlerime bakmayı ne de çok severdin, onları okumayı da. beni seviyor diyorlar mı hala?

Yaşanmamışlıklar o kadar çok acı veriyor ki bana, her gün seninle olsaydık nasıl bir hayatımız olurdu hayaliyle dönüp duruyorum odamda. Kalan bir bez parçası bile beni darmadağın etmeye yetti, akan gözyaşlarımı sildim ona, anlamazdın..

dilerim ki mutlu ol sevgilim, ben olmasam bile hayat gülsün sana, günahın boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.. Ve zaman ilaç olmaktansa daha çok yara açtı koynumda..”

Choosen Of the Dem@

2008-12-06T20:07:00.005+02:00

(Çektiğim Fotoğraflardan İnciler)

Forward Mailler

2008-11-26T16:53:00.003+02:00

Şu mail aleminde en nefret ettiğim şey de saçma sapan forward maillerdir. Dün içerisinde sıkılmadan usanmadan tek bir kişinin toplam da en az 10 mail atması beni acayip deli ediyor. Tabi bu forwardların sonu da okunmadan silinmek gibi üzücü bir sona ulaşıyor. Yani nedir bu olay amaç nedir? Bilgilendirme mi? İyi de o zaman adam gibi bilgilendirin. Yok bu maili 375987 kişiye yollamazsan başına şu gelir, yok ben denedim çarpıldım falan gibi saçma sapan şeyler.

En beterlerinden bir diğeri de bu maillerde reklam durumu. Atıyorum provakatörün biri ortaya bir şey atıyor hobaa (zaten bizim millet vatan millet sakarya modunda olduğu için gözü kapalı her atraksiyona atlar) hadi şunu lekeleyelim, aman biz de çamur atalım. Arkadaşım sen bi araştırsana ne neymiş ne değilmiş. Ama yok tembeliz ya biz araştırmaya ne gerek var millet bizim adımıza araştırmış bize düşen koyun edasıyla inanmak. Ben inanırım abi gerisi senin problemin diyebilirsin amenna ama eb kuzucum bari bana yollama ebegümecinin vecibelerini.

Ama arada şans eseri baktıklarım olursa aralarında iyi bir şey çıkanlar oluyor tabi. Mesela şuan aşağıda gördüğünüz yazı bana mail yolula geldi. Bir arkadaşım tüm sevdiği dostlarıyla paylaşmak istemiş. Ben de okudum açıkçası hoşuma gitti. Çünkü gerçekliği olan bir şey. Umarım hayatımızın doğru yolu bizi yanıltan yol değildir ve umarım bu yazıda yapılanları yapmıyoruzdur (umarım bundan sonra yapmayız).

Daha yüksek binalarımız, ama daha kısa sabrımız var; daha geniş oto yollarımız, ama daha dar bakış açılarımız var.
Daha çok harcıyoruz, ama daha az şeye sahibiz; daha fazla satın alıyoruz, ama daha az hoşnut kalıyoruz.
Daha büyük evlerimiz, ama daha küçük ailelerimiz; daha çok ev gereçleri, ama daha az zamanımız var. Daha çok eğitimimiz, ama daha az sağduyumuz; daha fazla bilgimiz, ama daha az bilgeliğimiz var. Daha çok uzmanımız, ama yine de daha çok sorunumuz; daha çok ilacımız, ama daha az sağlığımız var.
Çok fazla alkol ve sigara tüketiyoruz, çok savurganca para harcıyoruz, çok az gülüyoruz, çok hızlı araba kullanıyor, çok çabuk kızıyoruz, çok geç saatlere kadar oturuyor, çok yorgun kalkıyoruz, çok az okuyor çok fazla TV izliyoruz ve çok ender şükrediyoruz. Mal varlıklarımızı çoğalttık, ama değerlerimizi azalttık. Çok konuşuyoruz, çok az seviyoruz ve çok sık nefret ediyoruz.
Geçimimizi sağlamayı öğrendik, ama yaşam kurmayı öğrenemedik. Yaşamımıza yıllar kattık, ama yıllara yaşam katamadık.
Aya gidip gelmeyi öğrendik, ama yeni komşumuzla karşılaşmak için caddenin
karşısına geçmekte sorunumuz var. Dış Uzayı fethettik, ama iç dünyamızı edemedik.
Daha büyük işler yaptık, ama daha iyi işler yapamadık.
Havayı temizledik, ama ruhumuzu kirlettik. Atoma hükmettik, ama önyargılarımıza edemedik.
Daha çok yazıyoruz, ama daha az öğreniyoruz.
Daha çok plan yapıyoruz, daha az sonuca varıyoruz.
Koşuşmayı öğrendik, ama beklemeyi öğrenemedik. Daha fazla bilgiyi depolamak, her zamankinden daha çok kopya çıkarmak için daha çok bilgisayarlar
yapıyoruz, ama git gide daha az iletişim kuruyoruz.
Zaman artık, hızlı hazırlanan ve yavaş sindirilen yiyeceklerin; büyük adamlar ve küçük karakterlerin; yüksek kârlar ve sığ ilişkilerin zamanıdır.
Günümüz artık, iki maaşın girdiği ama boşanmaların daha çok olduğu, daha süslü evler, ama dağılmış yuvaların olduğu günlerdir. Bu günler, hızlı seyahatler, kullanılıp atılan çocuk bezleri, yok edilen ahlakî değerler, bir gecelik ilişkiler, obez bedenler ve neşelendirmekten sakinleştirmeye hatta öldürmeye kadar her şeyi yapabilen hapların olduğu günlerdir. Vitrinlerde her şeyin sergilendiği, ama depolarda hiçbir şeyin olmadığı bir zamandayız.
Öyle bir zaman ki teknoloji bu mektubu size getirebilir, siz bu içselliği ya paylaşmayı, ya da sil tuşuna basmayı seçebilirsiniz.

Yaşam, aldığımız nefes sayısıyla değil, nefesimizi kesen anların sayısıyla ölçülür.

Dosya Adı: Seri Filmler

2008-10-24T13:10:00.004+03:00

Bir filmin tutması güzeldir ama beni tutan filmde korkutan taraf onun seri film hadisesine dönmesidir. Çünkü senarist filmi tek seferlik hazırlamıştır. Çok tutunca yapımcıların dürtmesiyle bunu bir zincir haline çevirmeye karar verir. İlk filmden sonra yapılanlar ise çoğunlukla fiyasko tabir ettiğimiz tarzda tamamen gişeye yönelik yapılmış olaylara döner.

Serilere dönüştürülen iyi filmlerde yok mu, tabiki var. Ama onlar zaten seri halde sunulmak için yapılmıştır. İlk filmin sonundan anlarsınız ki bu filmden bir seri oluşacaktır. Kimi zaman devam olmaları keyif verir ama her zaman da şunu söyleriz “Güzel ama…”. Aması ne. Aması şudur ilk film kadar güzelini yapamamışlardır. Kadro tamamen aynı olsa bile devam filmlerinde ilk filme gösterilen özen genellikle gösterilmiyor. Zaten televizyon dizilerinin de bir yerden sonra sıkmasının nedeni budur. Yapımcılar dinamizmi ayakta tutmak için genelde kadroda değişikliklere giderler. Mesela senarist değişir veya yönetmen. İlk yapılan işlem bu 2 olgudan değişiklikle başlar.

Bu konuyu seçmemde en büyük etken bugün gösterime giren “Testere 5”tir. “Testere 4”ü izlediğimde anladım ki artık iyice zıvanadan çıktılar. Nerede o ilk testere deki harika kurmaca, senaryo. Filmi artık tamamen işkencelerle tiksindirme boyutlarına taşıdılar. Eli kolu dolu bir senaryo yerine tiksindirmekten de ziyade tamamen işkence sahneleriyel oluşan bir film var karşımızda. Gizemini yok etmeye yaradı bu da. Testere serisi için kesinlikle harika senaryo ürünü diyebilirm. Ortada bıraktıkları gizem insana ayrı bir heyecan sunuyor. Zaten bir sinema filmi de izlendiğinde yarattığı duygu bazında değerli olmalıdır. Bu demek değilki hep böyle. Ama genel olarak bakarsak evet bu şekilde kalır. Genel de gişe için yapılan filmlerde böyledir. Çünkü bu tarz filmleri hiçbir festivalde ve ödül törenlerinde göremeyiz. Halbuki biz sevmişizdir onları. Festival filmlerini halk filmlerinden uzaklaştıran olgu da sanırım tam bu noktada baş gösteriyor. Neyse burada ayrı bir konu doğuyor. Ben konumdan kopmayayım.

Dediğim gibi yapımcılar seriye dönen filmlerde gişeyi bir at yarışı edasına sokmak için ekipte değişikliklere başvururlar. “Testere 5” te gördüğümüz gibi. Kökten değişmiş bir film çıkıyor karşımıza. Yönetmenden tutunda senariste kadar hepsi değişmiş. İlk filmin yönetmeni olan James Wan seriye dönüşen diğer filmlerde yerini Darren Lynn Bousman’a bıraktı. Son filmde Bousman da koltuğu David Hackl’a bırakmış. “Testere 3” ün ardından zaten tüm dengelerin kaçtığı belliydi çünkü senaristler 3. seriden itibaren değiştiler. Yani izlediğimiz “Testere” ama her biri farklı ellerde yoğrulmuş bir yapıt. Bakalım son film gerçekten de bahsedildiği kadar çığır açacak mı. Çünkü son filme serinin bombası gözüyle bakılıyor. Jig Saw’da öldü nasıl oalcak bu iş hep birlikte göreceğiz.

Konuyu “Testere” vakasından uzaklaştıralım ve diğer seri filmlere bakarsak çok başarılı yapıtlarda var. Mesela çocukluğumun efsanesi: “Back To The Future”. İzlemekten hala büyük keyif aldığım bir filmdir. Pek çoğumuzun vazgeçilmezidir. Küçük yaşlarda hepimiz bir geleceğe dönüş aletimiz olsun da gideli isterdik. Neler neler yapacaktık o aletle. Dönüp bakınca böyle bir tat bırakan kaç film var. Filmin komple kadrosuna bakınca 3 seride de hiçbir değişiklik olmadığını görebilirsiniz. Ne yönetmen de ne oyuncularda ne de senaristlerde bir değişiklik var. Belkide bu kadar güzel bir tat bırakmasındaki etken kadroda kopukluklar yaşanmamasından kaynaklanıyordur.

Ama kadronun aynı kalması çoğu zaman serinin muhteşem olacağına bir işaret değildir. Mesela bir diğer film: “Çığlık”. İlk filmle ne kadar büyük etki bıraktığını hatırlayın ama serinin diğer filmleri aynı etkiyi yaratmadı. İzleyenlerin büyük bir kısmı ilk filmdeki havayı yakalamak için filme akın etti ama etki aynı etki değildi. Ayrıca ilk 2 filmin ardından yapılmış olmak için yapılan 3. Bölüme hiç değinmiyorum bile. Tamamen gereksizlik abidesi gibi serilmiş önümüze.

Tarantino efsanesine de uzaktan bir bakış atarsak “Kill Bill” filmi hemen hemen herkesin hayranlık duyduğu filmdir. Baştan bu filmin 2 seri şeklinde sunulacağı belliydi. O yüzden hiçbir kopuş yaşatmadı bize. Tarantino kendi yazdı kendi yönetti, kimseyi de karıştırmadan alnın akıyla çıktı işin içinden.

Peki bizde yok mu bu serilerden. Elbette var. İlk akla gelen örnek “Habam Sınıfı”. Ama ilk versiyonlarıyla diyelim. Çünkü Kemal Sunal’sız çekilen 80’ler dönemi itibariyle sunulan ve günümüzde devam eden seriler görüp görebileceğiniz belki de en berbat serilerden oluşuyor. O yüzden “Hababm Sınıfı” derken lütfen o seriler aklınıza gelmesin, ilklerden bahsediyorum. O güzelim tat her izleyişte mi aynı güzelliği sunar. Sunuyor işte. Son gelmesi beklenen “A.R.O.G” ise bizi güldürmeye hazırlanıyor. Yine gişeye yönelik bir film ama Yılmaz denince akan sualr duruyor gibi. Gülmek isteyenlerin ortak kararı “A.R.O.G” olacak gibi.

Kısaca işin özetlersek devam filmleri çoğunlukla fiyasko olsada iyi yapıtlarda çıkmıyor değil. Yeterki yapımcılar olayı kasmasınlar. Şimdiden herkese tüm filmler için keifli seyirler.

45. Antalya Altın Portakal Film Festivali ve Ödüller

2008-10-20T16:12:00.000+03:00

45 'inci Antalya Altın Portakal Film Festivali Onur Ödülleri
Sinema Başarı - Hülya Avşar
Onur Ödülü - Yılmaz Atadeniz
Yıldırım Önal Anı Ödülü - Müşfik Kenter
Sinema Emek Ödülü - Aydın Mesut Yurteri
Festival Nişanı - Filiz Akın

Kültür Sanat Ödülleri
Muhterem Nur, Eşref Kolçak, Yücel Çakmaklı

45 'inci Antalya Altın Portakal Film Festivali Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması
En İyi Film
Pazar - Bir Ticaret Masalı - Ben Hopkins

En İyi Yönetmen
Nokta - Derviş Zaim

En İyi Senaryo
Pazar - Bir Ticaret Masalı - Ben Hopkins

En İyi Erkek Oyuncu
Pazar - Tayanç Ayaydın

En İyi Kadın Oyuncu
Vicdan - Nurgül Yeşilçay

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Volga Sorgu Tekinoğlu - Başka Semtin Çocukları - Gitmek

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Pandora'nın Kutusu - Övül Avkıran

En İyi Görüntü Yönetmeni ve Kodak Ödülü Sahibi
Vicdan - Zekeriya Kurtuluş

En İyi Sanat Yönetmeni
Başka Semtin Çocukları - Türker İşçi

En İyi Müzik
Nokta - Mazlum Çimen

En İyi Kurgu
Mustafa Precheva

En İyi Ses Tasarımı ve Miksaj
Kostasvi Variopiotis

En İyi Özel Efekt
Üç Maymun - Burak Balkan

En İyi Kostüm Tasarımı
Zeynep Sırlıkaya

En İyi Makyaj ve Saç Tasarımı
Vicdan - Vesey Üsten

En İyi Laboratuvar
Fono Film - Gökten Üç Elma Düştü - Vicdan

Digiturk Behlül Dal En İyi Genç Yetenek Ödülü
Başka Semtin Çocukları - Aydın Bulut

Yurtiçi Kargo Dr.Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü
Nokta - Derviş Zaim

İşte bir festival daha bitti. Festival bu ya oldu ya yine polemiklerin zirve yaptığı görüldü ya. Ardından çok konuşulması da doğal olacak çünkü böyle uluslararası arenaya taşınan bir film festivalinin aksaklıklara, yapılan yanlışlara tahammülü olmaması gerek.

Ödüller tam da beklediğim gibi oldu. Beklediğim kişilere beklediğim ödüller gitti. Eh bilmenin haklı gurunuda yaşamıyor değilim yani. Ama beni en çok sevindiren “Nokta” filmiyle Mazlum Çimen’in En İyi Müzik ödülünü bir kez daha alması oldu. Bu film daha gösterime girmedi. Gösterime girmesiyle müzikleri dinlerken neden bu kadar övgülere layık olduğunu anlayacaksınız. Festivaller sağolsun gösterime girmeyen filmleri bile bizlere ulaştırıyor.

Ödül töreninde küfürlerden tutunda saçma sapan kişilerin ödülleri taktim etmesine kadar bir ton hadise yaşanmıştır. Ödül almak kadar ödül vermek te değerli bir olay bana göre. Ödül verecek insanların özenle seçilmiş olmalarını tercih ederdim ki bir kısmı bu özenlikten uzak, vasfı pek çok insanla orantılanamamış kişilerdir. Organizasyonlar ne kadar mükemmel olursa olsun mutlaka insanlar eleştirecek bir olay bulurlar ama mükemmel olması şart gözüyle bakılan durumlarda affetme gibi bir şey söz konusu olamaz, olmamalı. Bu tür organizasyonlara para aktarımında devlet çok cömert. Parasal açıdan bu sorunlar yaşanıyor asla denemez. Sorunların kaynağını başka yerde(!) aramalı ve kol kangren olmadan önce tedavisine geçilmelidir.

Genel olarak “Pazar” ve “Nokta”nın ödülleri topladığı bir festival oldu. Nokta kesinlikle haketti derim ama En İyi Görüntü Yönetmeni konusunda açıkçası beni yanılttı. Bu dalda ödül almasını bekliyordum. Çünkü Nokta görüntü açısından oldukça zor bir film. Görüntü yönetmeninin emekleri yadsınamaz.

Ayrıca festivalde politik hadiseler de yaşanmadı değil. Örneğin Sonbahar’ın tönetmeni Özcan Alper ödülünü işkenceden hayatını kaybeden Engin Cebel’in annesine ithaf etti. Belkide kendi filmiyle örtüşen en doğal hadsedir. Eşref Kolçak ödülünü almaya çıktığında bakana bakarak “Beyin özürlülerin hazırladığı kanun” demiştir. Simultane çevirilerin berbat yapılmıştır. Ve adını unuttum bir kişi mikrofondan gayet güzel küfür etmiştir (s.ktir lan).

Ve sonunda Nurgül Yeşilçay’ında muradına ermesiyle festival bitmiştir. Nurgül mutlu herkesler mutlu. Oh artık festivalin gelmişinin geçmişini saymaz. Neyse olayların izlerini önümüzdeki günlerde çok duyacağız. Şimdilik benden sizlere bu kadar.

45. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde Ödül Gecesi

2008-10-19T01:14:00.003+03:00

Bir festivali daha geride bırakıyoruz. Akşam gerçekleşecek ödül töreniyle de meraklar sona erecek. Pek çok kişinin favorisi ödüllere layık olurken pek çok kişinin favorisi de tabi ki ödül alamayacak. Neden mi? Çünkü çeşitli sebeplerden ödüle layık görülemeyecekler.

Ben festivallerde ödül alan çoğu filme artık güvenmemeyi öğrendim. En azından jüri ve festival bağlantılarına iyi baktıktan sonra güvenemeyebilirim. Bunu film değerlendirmelerinin ardından açıklarım.

Festival filmlerini eğer demetozturk.com takipçisiyseniz daha önce açıkladığımı da bilirsiniz. Filmlerin pek çoğu gösterime girmedi henüz. Ben de altı üstü 4 filmi izleme şansı buldum. İzlediğim bu dört filmde ödüllü filmler. Yani rakiplerin hepsi birbirinden güçlü. İzlediklerimle beraber incelediğim 7 film var. Hemen yazarınızın görüşlerini ödüllerden önce belirtim bakalım kaçta kaçı tutacak. Hadi bahisler başlasın bakalım.

Hatırlatma amaçlı yarışan filmleri tekrar sunuyorum:

"BAŞKA SEMTİN ÇOCUKLARI" -Aydın BULUT
"ÜÇ MAYMUN" - Nuri Bilge CEYLAN
"GÖKTEN ÜÇ ELMA DÜŞTÜ" - Raşit ÇELİKEZER
"HAYAT VAR" - Reha ERDEM
"İKİ ÇİZGİ" - Selim EVCİ
"SON CELLAT" - Şahin GÖK
"GÖLGE" - Mehmet GÜRELİ
"PAZAR" - Ben HOPKINS
"ULAK" - Çağan IRMAK
"SÜT" - Semih KAPLANOĞLU
"GİTMEK" - Hüseyin KARABEY
"VİCDAN" - Erden KIRAL
"BUNU GERÇEKTEN YAPMALI MIYIM?" - İsmail NECMİ
"DİLBER'İN SEKİZ GÜNÜ" - Cemal ŞAN
"PANDORA'NIN KUTUSU" - Yeşim USTAOĞLU
"NOKTA" -Derviş ZAİM

Bu filmler içinde Ulak, Nokta, Gitmek ve Gölge’yi izleme şansı buldum. Bu filmlerin hepsi de ödüllü. Mesela “En İyi Müzik” ödülü sahibi Nokta bu ödülü sonuna kadar hak ediyor. Gözüm kapalı bende bu ödülü bu filme verirdim. Gitmek, içinizden gidecek tarzda bir film. Ne de olsa gerçek yaşanmışlıklar gerçek yaşayanlar tarafından aktarılmış beyaz perdeye. İçleri dağlayan bir aşk hikayesi ve onun kahramanları. Gölge edebiyat uyarlaması bir film. Bu sebeple edebiyatın ağırlığı var üzerinde. Ama kadın ihtirasları üzerine izlenmesi gereken ya da kitabı alınıp okunması gereken bir film. Bu ödül alan filmlerin yine ödülle döneceğini düşünüyorum.

Ulak ise benim canım yönetmenim Çağan Irmak’ın filmi. Biliyorsunuz zaten filmi çoğunlukla (sıralama da popüleritesi en fazla olanlardan biri). Görüştüğüm bir sinema yazarı bana Çağan Irmak’ın her geçen filmde kendini yenilediğini, farklı bakış açılarına sahip olduğunu ve başarısının her zaman artacağına inandığını belirtmişti (konuşmanın minicik bir bölümü).

Neyse diğer 3 filmle ilgili izlenimimi belirtim. “Başka Semtin Çocukları” filmini kesinlikle izlemedim. Gerçi yeni sinemacılardan olan Aydın Bulut’un başarılı işleri olmuştur ama bu film nasıldır bilmiyorum. Galası da 45. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde de yapıldı. Filmin konusu: Çöplerin içinde bulunan bir ceset. İstanbul Gazi Mahalle’sinde işlenmiş bir cinayet. Öldürülen gencin ağabeyi Güneydoğu’da yaptığı askerliğini yeni bitirmiş, geri dönmekte… Kardeşinin katilini bulmak için harekete geçtiğinde cevaplanması zor sorularla dolu bir başka savaşın içine sürüklenmektedir. Gerçeğin arayışı içinde iz sürerken, “kaybedilen” şeyin sadece kendi kardeşinin hayatı olmadığını görecektir.

“3 Maymun”… Gururumuzdur bu film bir yerde. Cannes film festivalinden etkilenme olmazsa nasıl olur bilemem ama en iyi yardımcı erkek veya umut vaad eden erkek oyuncu ödülleri adı altında Ahmet Rıfat Sungar’ın ödül almasını bekliyorum. “3 Maymun”un konusuna gelince: Küçük zaafların büyük yalanlara dönüşerek parçaladığı bir ailenin gerçeği örtbas ederek her şeye rağmen bir arada kalma çabası. Altından kalkamayacağı acılara ya da sorumluluklara maruz kalmamak adına gerçeği bilmek istememek, onu görmemek, duymamak, hakkında konuşmamak ya da günümüz tabiriyle “Üç Maymun”u oynamak, onun varolduğu gerçeğini ortadan kaldırır mı?

Sırada ise televizyon dizilerinden daha çok aşina olduğumuz isimlerin yer aldığı film “Gökten 3 Elma Düştü”… Küçük hırsız Genç Ali evden, annesinden ve nadiren gördüğü babasından kaçmıştır. Nasıl karşılanacağını bilmeden, İstanbul’da oturan, daha önce hiç görmediği dedesine doğru garip bir yolculuğa çıkar…

"HAYAT VAR" - Reha ERDEM : Hayat (14), babası ve yatalak dedesi ile birlikte, nefes kesici güzellikteki İstanbul Boğazı'na açılan bir dere ağzına kurulmuş, derme çatma ahşap bir evde yaşamaktadır. Boğaz, güzel olduğu kadar da karanlık ve tehlikelidir. Babası ailenin hayatta kalmasını sağlamak için küçük teknesiyle bu sularda balıkçılık yaparken, bir taraftan da birtakım yasadışı işlere girip çıkar. Hayat, bu zorlu, sert ve acımasız dünyaya doğmuştur ama yaşama sıkı sıkıya sarılır. Dünyadaki adaletsizliklere karşı cesaretini, dayanıklılığını ve umudunu yitirmez.

"İKİ ÇİZGİ" - Selim EVCİ : İki Çizgi, günümüz İstanbul’unda yaşanan genç bir erkekle bir kadının ilişkisi üzerine bir hikaye anlatıyor. Mert ve Selin birlikte yaşamaktadırlar. Mert, zamanını fotoğraf çekerek geçirirken Selin bir şirkette çalışmaktadır. İkili, tatile çıkmaya karar verir ama yolculukları planladıkları gibi gerçekleşmez.

Olaylı filmdir. Çünkü festival öncesi yapılan açıklama da bu filmin yalnızca Kadir İnanır’ın oyunculuğu için kabul edildiği söylendi. Hatta Şahin Gök filmi çekmeyi planladığını açıkladı ama görülen o ki festivalde bulunma avantajını kullanıp polemiklerden reklamı amaçladılar. Tebrik etmek lazım çünkü reklamın iyisi kötüsü olmaz diyerek yaptılar bir seçim. "SON CELLAT" - Şahin GÖK : Öykü, ülkenin askeri yönetimle idare edildiği bir dönemde geçer. Savcı Yusuf ile arabacı Bayram, dönemin eylemci gençlerinin de tutuklu bulunduğu bir hapishanede tanışırlar. Bu onların dostlukla başlayan ve ibretlik bir acıya dönüşen bir sürelik yaşamlarının öyküsüdür.
Savcı Yusuf’un oğlu Emre, dönemin eylemci gençlerinden biridir ve babasıyla arasında siyasi görüş ayrılıkları vardır. Emre’nin, anne ve babasının korktuğu gibi bir çatışmada öldürülmesi anne ve babasının yollarını ayırır. Savcı, uğradığı duygusal değişim nedeniyle oğlunun evde bıraktığı “Özgürlük” afişlerini sokaklara asmaya çıkar. Bu eylem sırasında yakalanır, üstelik bu çatışmada gerçekleşen bir asker ölümünün suçu da üzerine kalır. İdamla yargılanmak üzere hapse atılır. Arabacı Bayram kendisi güç bela geçinirken, akrabası olan, çocuklu, hoppa bir kadınla evlendirilmiştir. Bayram, cinselliğine de yanıt vermeyen Hafize’yi bir gün bir adamla birlikte yatakta ölü bulur. Olaya Bayram’dan hemen sonra şahit olan küçük Ali ve polislere göre, katil Bayram’dır. Her şey bir kıskançlık cinayeti gibi görünmektedir. Savcı Yusuf hapishaneye geldiğinde, arabacı Bayram koğuşun şamar oğlanıdır. Yusuf, güçlü kişiliğinin de etkisiyle Bayram’ı korumaya alır. Bu arada devletin kendisine tayin ettiği avukat, Bayram’ı cellatlık yapmaya zorlamaktadır. Bayram cellat olmayı kabul ederse cinayet soruşturmasından kurtulacak ve özgürlüğüne kavuşacaktır. Bayram saflığının da etkisiyle kandırılır ve yaşadığı ikilemle Savcı Yusuf’un uyarılarına rağmen cellatlığı kabullenmek zorunda kalır.

"PAZAR" - Ben HOPKINS : Mihram, doksanlı yılların ortasında, Doğu Anadolu'nun bir sınır köyünde yaşayan, ticari kafaya sahip, uyanık bir küçük tacirdir. Büyük işler bağlamak için birçok fikri vardır ama bu fikirleri hayata geçirecek sermayeye sahip değildir. Verici konduğunu gördüğünden beri cep telefonu satan bir dükkan açmaya karar vermiştir. Bir gün, kasabadaki dispansere ilaç taşıyan kamyonun soyulması üzerine çaresiz kalan hekim Mihram'dan karaborsa ilaç bulmasını ister. İlaç acilen çocuklar için gereklidir. Mihram'ın ticarette düsturu "Ne gerekirse bulurum"dur.
Mihram bu durumu hayatını nihayet değiştirebileceği bir fırsat olarak görür. Kamu parasıyla kumar oynayacak, sınır ötesine, Azerbaycan'a, kaçakçılık yapacaktır. Eğer kaybederse toplumdan dışlanacağının farkındadır, ama kazanırsa hayal ettiği işi kuracak kızına ve karnı burnunda karısına daha iyi bir gelecek hazırlayacaktır. Ama iki öğeyi hesaba katmamıştır: Onu örgüte katılması için zorlayan yerel mafya liderini ve piyasanın acımasız kurallarını.
Pazar: Bir Ticaret Masalı, kapitalist öğretinin egemen olduğu dünya ticaretinin küçük bir halkasını tasvir ederken, yoksulluğun ve köşe dönücü zihniyetin bireyi değer erozyonuna uğratmasını, vicdanını yok etmesini ele alır. Mihram'ın serüveni aşık geleneğini andıracak biçimde türkülerle, bir masal gibi anlatılır.

"SÜT" - Semih KAPLANOĞLU : Liseyi bitirdikten sonra üniversite sınavını kazanamayan Yusuf, taşradaki geleceğinin ona getireceklerinden kuşkuludur. Yusuf’un büyük bir tutku ile yazdığı şiirler, adını sanını kimsenin duymadığı bazı edebiyat dergilerinde yayınlanmaktadır. Ama ne şiirin ne de ürettikleri, değeri günden güne düşen sütün Yusuf’a ve annesi Zehra’ya bir katkısı vardır. O güne dek Yusuf’un dul annesi Zehra, tüm ilgisini Yusuf’a yöneltmiştir. Halen genç ve güzel bir kadın olan Zehra, kasabadaki istasyon şefi ile gizli bir ilişki yaşamaktadır. Annesinin ilişkisinden haberdar olması ve çocukluğunda geçirdiği bir rahatsızlık dolayısıyla askerliğe alınmaması,Yusuf’u gençlikten yetişkinliğe atacağı adım konusunda daha bir tedirgin kılar. Acaba Yusuf, huzurlu yaşamında baş gösteren değişimlerle baş edebilecek midir?

"VİCDAN" - Erden KIRAL : “Bu, aile olmaya çalışan, aileyi düşleyenlerin hikayesidir.
Eş ya da yaşam hakkında düşünülenlerin gerçekle uyuşmadığı anlatılır.
Yaşamda kararlı bir adım atılırsa insanın önünde büyük bir kapı açılabilir.. Mecazi anlamda şunu düşündüm; rüzgar o kadar güçlü ki insanlar yol alabilmek için onunla boğuşmak zorunda kalıyorlar.. Ayakta kalmaya çalışan insanların gizemli dünyalarında gezineceğiz.”

"BUNU GERÇEKTEN YAPMALI MIYIM?" - İsmail NECMİ : Gerçek bir hayat hikayesinden yola çıkan film, İstanbul’da yaşayan Alman bir kadının, Petra’nın, sıradışı yaşamını konu eder. Hayatındaki ani iniş çıkışlarla, zaman zaman sanki bir senaryoyu takip ettiğimizi bize düşündürten bu sıradışı hikayenin başrol oyuncusu, aslında gerçek yaşamın bir başka yüzünü gösterir bizlere: En nihayetinde hiçbir şey, hayat kadar sürprizlerle dolu değildir. Hatta kurgu bile! Maskeli Terapisti Herold ile yaptığı konuşmalarında Petra’nın hayatı izleyicinin gözleri önüne serilirken, Petra, İstanbul, Almanya, aile, arkadaşlar, uyuşturucu ve ölüm gibi temalarla yüzleşir. Bunu Gerçekten Yapmalı mıyım?, gerçek hayat ve kurgu, belgesel ve drama arasında gidip gelirken, “Gerçek hayat aslında kurgudan daha ilginç olabilir mi?” sorusuna cevap arıyor.

"DİLBER'İN SEKİZ GÜNÜ" - Cemal ŞAN : Doğu’nun kıraç topraklarında, fakir bir köyde annesi, babası ve kardeşleriyle yaşayan Dilber, çocukluk aşkı Ali ile evlenme hayalleri kurmaktadır. Dilber ile Ali birbirlerine aşıktırlar ama Ali’nin babası, oğlunu bir başka kızla evlendirmek için arkadaşına söz vermiştir. Bu söz her ne olursa olsun tutulmalıdır. Çaresiz, Ali, babasının verdiği söz nedeniyle çocukluk aşkı Dilber’e bir başkasıyla evleneceğini söyler. Dilber bunu kabullenemez. Eline aldığı orakla Ali’nin evini basar. Ali’nin babası ürkmüştür. Dilber’in peşinden avluda kendi ailesi ve köy halkı da toplanmıştır. Ali’nin babası durumu Dilber’e de izah etmeye çalışır. Dilber, ikna olmasa da orada kararını verir. Kendisini isteyen ilk adamla evlenecektir. Evin ahırına kendini kapatır. Babası, annesi, kardeşleri bu kararından vazgeçmesi için çok uğraşır ama başaramazlar. Dilber, kararlıdır… Topal bir adam ağır aksak yürüyerek köye yaklaşmaktadır…

Ve işte favorilerimden biri. Bu filme nedense içim ısındı. Onur Ünsal olması etken dendiğini duyar gibiyim. Evet Onur Ünsal bir etken. "PANDORA'NIN KUTUSU" - Yeşim USTAOĞLU : İstanbul’un farklı bölgelerinde yaşayan, her biri diğerinden farklı sorunun ve hayat standardının içinde sıkışıp kalmış, birbirinden habersiz, tam anlamıyla orta yaş ve sınıfa mensup üç kardeş, bir gün doğup büyüdükleri Batı Karadeniz’in dağlarındaki köylerinden gelen bir telefon ile bir araya gelir. Yaşlı anneleri Nusret Hanım kaybolmuştur. Annelerini bulmak için bir araya gelen üç kardeşin bu metazori yolculuğu saklı kalan pek çok sorunun, hayatlarındaki ve ilişkilerindeki birçok çarpıklığa dair iyi kötü pek çok şeyin, tıpkı Pandora’nın Kutusu’ndaki gibi, açılmasına neden olur...

Bakalım ertesi gün çıkacak yazılar ve akabinde çıkmasını beklediğim polemikler neler olacak. Hadi bakalım bahisler açıldı, oylar kime. Sonuçlara 24 saatten bir zaman var. Umarım İstanbul Film Festivalinde yaşanan saçmalık olmazda gerçekten iyi film en iyi film seçilir. Yapımcılar birliği, siyad jüriyi etkilemez umarım. Girişte belirtmeye çalıştığımda aslında tam bu konu. Festivallerde ödül alan filmler neden gişe de başarılı bulunmaz. Cevabı çok basit çünkü kimi zaman (gerçekten hakkıyla verilen ödüller de var. Yalnızca genel bir kanıya açıklama)ödüller filmlerden ziyade iş ilişkilerine, bağlantılara veriliyor. O yüzden bir film ödül aldı diye onu beğenmek zorunda değilsiniz, eleştirilerinizi açıkça belirtebilirsiniz.

(Bu konuya festivalden sonra uzun uzun değineceğim. Yaşanan hadiselerle açıklamak daha uygun görülür sanırım)

Benim ödülleri toplamasını beklediğim filmler ise: "3 Maymun", "Pazar" ve "Pandora'nın Kutusu".

Hatta Yavuz Bingöl ve Tayanç Ayaydın'ın En İyi Erkek Oyuncu ödülünü paylaşacağını düşünüyorum. Bir de "Vicdan" ile Nurgül Yeşilçay'ın ödül alamama orucunun bozulacağını düşünüyorum. En iyi kadın oyuncu olabilir.

45. Antalya Altın Portakal Film Festivali Başladı

2008-10-11T23:59:00.000+03:00

Sanatçılarla, vatandaşları biraraya getiren festivalin ilk ödülleri sahiplerini buldu. Altın Portakal "Onur Ödülü" Yılmaz Atadeniz'e, "Başarı ödülü" Hülya Avşar'a; "Festival Nişanı" ise Filiz Akın'a verildi.

Bu yıl 45'nci kez düzenlenen Antalya Altın Portakal Film Festivali renkli görüntülerle başladı. Festivalin ilk gününde düzenlenen yıldızlar korteji ünlülerle halkı buluşturdu.

Festivali'nin açılış galası, Konyaaltı Açık Hava Tiyatrosu'nda yapıldı.

Oscar törenlerindeki gibi kırmızı halıda yürüyen ünlüler şık kıyafetleri ile adeta birbirleriyle yarıştı.

Törene dünyaca ünlü sanatçı Jacqueline Bisset ve "son imparator" filminin unutulmaz oyuncusu Joan Chen de katıldı.

Bu yıl, "başarı ödülü"ne ünlü sanatçı Hülya Avşar layık görüldü.

Avşar, "Almış olduğum ödülden çok, şuanda burada olan tüm sinema severler, yönetmen ve oyuncularla aynı ortamda olmak ve onların huzurunda bu ödülü almak, onlarla sinemayı solumak, benim için her zaman en büyük ödül olacaktır" dedi.

"Onur Ödülü" Sinema Eserleri Sahipleri Meslek Birliği Başkanı Yılmaz Atadeniz'e, verildi.

"Festival Nişanı"nın sahibi ise Filiz Akın oldu.

Akın ise duygularını "45 sene önce Altın Portakal Festivali'nin ödülündeki heykelciğin elinde ufacık portakal vardı. O altın portakal, 45 senedir sinemamızı aydınlatıyor. Bu taçlandırılmak gibi birşey. Bu ödüle layık görüldüğüm için, her fırsatta yanımda olduğunuz için, alkışlamaktan hiç bıkmadığınız için teşekkür ediyorum" sözleriyle dile getirdi.

Sanatçı Candan Erçetin de festivali izleyenlere unutulmaz anlar yaşattı.

Festival 19 Ekim'de, Aspendos Antik Tiyatrosu'nda yapılacak ödül töreniyle sona erecek.